به گزارش شبکه اطلاع رسانی و طلا و ارز و به نقل از کوین دسک، پل اچ. جوسی یکی از همکاران کمکی در موسسه Competitive Enterprise و بنیانگذار crowdfundinglawyers.com است.
به هر حال هروقت این درگیری پایان یابد، رمزارز نقش اصلی را در امور جهانی ایفا خواهد کرد. علاوه بر این، آزادی عمل فردی‌ای که به ارمغان می‌آورد می‌تواند به معنای جهانی صلح‌آمیزتر باشد، مشروط بر اینکه دولت‌ها و نهادهای استاندارد جهانی این وعده را از طریق قوانین بیش از حد یا جایگزین‌های عمومی اجباری از بین نبرند.
فضای رمزارزها می‌تواند به شهروندان کشورهای متجاوز «وتوی شهروندی» غیررسمی در مورد جنگ بدهد. اگر مردم در بحبوحه تجاوزات کشور مهاجم یا تحریم‌های بین‌المللی به سمت استیبل کوین‌ها هجوم بیاورند، اقدامات آن‌ها می‌تواند توانایی یک کشور برای راه‌اندازی جنگ را از بین ببرد. این وتو در حال حاضر در حالی اتفاق می‌افتد که روس‌ها روبل را برای تبدیل سرمایه‌شان به استیبل کوین‌ها کنار می‌گذارند و این عمل ممکن است توانایی روسیه برای تأمین مالی عملیات‌های تهاجمی بیشتر را خنثی کند.
تهاجم روسیه می‌تواند بازگشتی به درگیری‌های محدودتر دوران پیش از جنگ جهانی اول (WWI) یعنی دوران استاندارد طلا را رقم بزند. همانطور که پروفسور کلمبیا Saifedean Ammous در The Bitcoin Standard توضیح می‌دهد، قبل از جنگ جهانی اول (که به عنوان جنگ بزرگ نیز شناخته می شود)، کشورهای استاندارد طلا به دلیل وجود یک سری از احساسات عمومی (و خزانه‌های خود) مجبور به جنگ بودند.
هنگامی که ذخایر ملی از بین رفت، دولت‌ها مجبور بودند مالیات‌ها را افزایش دهند یا اوراق قرضه بفروشند تا به جنگ ادامه دهند. اما در جنگ جهانی اول، با گسترش درگیری‌های اولیه محلی، انضباط مالی از بین رفت و شکل قدیمی آن شکست خورد. همانطور که آموس توضیح می‌دهد، "در ماه اول همه کشورهای متخاصم اصلی تبدیل‌پذیری طلا را به حالت تعلیق درآوردند و عملاً استاندارد طلا را کنار گذاشتند و عمده تمرکز سرمایه جمعیت خود را بر روی استاندارد فیات قرار دادند"
با خروج از استاندارد طلا، کشورها شروع به چاپ پول کردند تا آنجایی که از طریق تورم، کل ثروت مردم قبل از پیروزی یا تسلیم هدر رفت. این اعمال نتایج ویرانگری داشت. «وتوی شهروندی» از طریق افرادی که ارز فیات یک کشور را کنار می‌گذارند، درگیری‌ها را به طور کلی کاهش می‌دهد یا از آن جلوگیری می‌کند.
اما دولت‌ها می توانند از دو طریق این آینده صلح آمیزتر را خنثی کنند. اولین گزینه، وادار کردن تمام رمزارزها به یک رژیم جهانی ضد پولشویی/مقابله با تامین مالی تروریسم (AML/CFT) است. دومین گزینه حتی بدتر این است که همه را ملزم کنیم از ارزهای دیجیتال بانک مرکزی چند حوزه قضایی (m-CBDCs) با جایگزین‌های مشابه استفاده کنند.
این جا این که AML/CFT دغدغه اصلی تنظیم‌کننده‌های مالی جهانی و ملی است، دست کم گرفته نمی‌شود. سازمان ملل تخمین می‌زند که جنایتکاران و تروریست‌ها سالانه 2 تریلیون دلار پولشویی می‌کنند.
همانطور که نیک کارتر، ستون‌نویس CoinDesk می‌نویسد، استیبل کوین‌ها حداقل تا حدی خارج از محدودیت‌های AML/CFT عمل می‌کنند: "نشان کنندگان استیبل کوین با IOUها به‌عنوان ابزارهای حامل رفتار می‌کنند و معمولاً زمانی که تراکنش شامل صادرکننده نمی‌شود، به دنبال کنترل رفتار کاربر نیستند. . . با اعطای معیاری از حریم خصوصی تراکنش‌ها و عدم تعبیه شرایط سیاسی در تراکنش‌ها، استیبل کوین‌ها نزدیک‌ترین چیزی هستند که امروزه به تعریف از پول نقد دیجیتالی داریم."
برخی ممکن است بگویند که این ممکن است برای مجرمان جذاب باشد، و شاید در ابتدا این کار را انجام دهد. اما عجیب است که فکر کنیم افراد مجرم مورد نظر به عنوان تسهیل کننده تراکنش‌ها به دفتر کل قابل ردیابی و عمومی مشترک در اکثر ارزهای دیجیتال متکی هستند.
خطرات ثبت دائمی و عمومی بسیار بیشتر از مزایای حذف محدودیت‌های فیزیکی پول نقد است. برخی از آن‌ها راه سخت را متوجه شده‌اند، مانند زوجی در شهر نیویورک که گفته می‌شود روی میلیاردها دلار نشسته‌اند اما نمی‌توانند آن‌ها را خرج کنند. حتی هکر معروف DAO 2016 که تقریباً شبکه اتریوم را با خرابی مواجه و آن‌ها را مجبور به اجرای یک هارد فورک کرد، ظاهراً افشا شده و لو رفته است.
البته، مجرمان راه‌های جدیدی برای محافظت از تراکنش‌هایی ایجاد می‌کنند که ممکن است موقتاً موفق شوند. اما مردم، از طریق ابزارهای دموکراتیک - نه بانک‌های مرکزی غیر منتخب و بوروکرات‌های مالی جهانی - باید تصمیم بگیرند که در ازای حفظ حریم خصوصی خود، چه مقدار از این نظارت را تحمل کنند.
علاوه بر این، همانطور که Canadian Freedom Trucker Convey نشان داد، کسانی که دولت‌ها به آن‌ها برچسب تروریست می‌زنند با مصلحت‌های سیاسی خوشان در آن زمان خاص گسترش می‌یابند. (دولت کانادا اکنون اعتراف می کند که اعتراضات مرتبط به پولشویی و تروریست‌ها نبوده است). صرف نظر از این، این اقدامات باید در یک دموکراسی غربی، غیرقابل قبول باشد.
یک m-CBDC حتی بدتر خواهد بود. برای مثال، مدل چینی آن برای آینده، هر شهروندی را مجبور به استفاده از یوان دیجیتال می‌کند و هر تراکنش نظارت، ثبت و در امتیاز اعتبار اجتماعی افراد لحاظ می‌شود. دولت‌های غربی که خود را به روابط عمومی و دموکراسی و آزادی حساس‌تر نشان می‌دهند، احتمالاً چنین امتیازاتی را از طریق پوشش‌های نرم‌تر معیارهای زیست‌محیطی، اجتماعی، حکومت‌داری(ESG) و... فیلتر خواهند کرد.
آن‌ها می‌توانند معامله با شرکت‌هایی را که به نظر کافی مراقب محیط‌زیست نیستند یا از تنوع هیئت مدیره شرکتی کافی برخورددار نیستند و این چنین راه‌هایی، رد کنند.
هیچ یک از این مدل‌ها - AML/CFT دانه‌بندی یا m-CBDC - اجازه وتوی شهروندان را در زمان صلح یا جنگ نمی‌دهند. همانطور که مفسر Vivek Ramaswamy بیان می کند، ما ممکن است در حال حاضر در حال مبارزه در یک جنگ متفاوت باشیم - نبرد بین تنظیم مجدد بزرگ تحمیل شده از بالا به پایین و قیام بزرگ از پایین به بالا. در این صورت، دنیای رمزارزها با وعده استقلال فردی، کنترل بر داده‌ها و تراکنش‌های مالی، و پتانسیل دور زدن موسسات ریشه‌دار، میدان اصلی این نبرد خواهد بود. اگر طرف دوم برنده شود، اولین جنگ رمزارز ممکن است دنیایی آرام‌تر و صلح آمیزتر را به ارمغان بیاورد.
نظرات کاربران