به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز به نقل از بلومبرگ، به گفته‌ی ریستاد انرژی، اپراتورهای بزرگترین حوضه نفت شیل آمریکا به دلیل کمبود ظرفیت خط لوله برای ارسال به نقاط دیگر، قرار است آن مقدار از گاز طبیعی را که در هوا می‌سوزانند، به میزان قابل توجهی افزایش دهند.
تولید گاز حوضه‌ی پرمین از زمان شیوع بیماری همه‌گیر، سریع‌تر از نفت به حالت قبل بازگشته، و خطوط لوله را عملاً به حداکثر رسانده است. زمان این کار نیمه‌ی دوم سال آینده خواهد بود، پیش از آن که چندین توسعه خط لوله اصلی برای کاهش کمبود به صورت آنلاین عرضه شوند.
تولیدکنندگانی که هنوز فضایی را روی لوله‌های موجود تامین نکرده‌اند با یک انتخاب جدی روبرو هستند: یا اینکه جریان گاز را کاهش دهند و تولید نفت با ارزش‌تر را متوقف کنند و یا به پمپاژ نفت خام و سوزاندن گاز اضافی ادامه دهند. گرایش به سمت انتخاب دوم، بسیاری از پیشرفت‌های حاصل‌شده در چند سال اخیر را به منظور رسیدگی به مسأله شعله‌وری صنعت خنثی می‌کند؛ بدیهی است که این مسأله، نه‌تنها خشم فعالان تغییرات اقلیمی، بلکه سرمایه‌گذاران متفکر ESG را نیز برانگیخته است.
الکساندر راموس-پئون، رئیس تحقیقات شیل در ریستاد، خاطرنشان کرد: «اینکه برخی از گازهای تولیدشده، شعله‌ور شوند امری اجتناب‌ناپذیر است.»
وی افزود: «حجم‌های قابل شعله‌وری می‌تواند سه برابر شود و به 3 درصد از کل تولید برسد که توسط اپراتورهای خصوصی با اهداف انتشار مبهم، راه‌اندازی می‌شود.»
سوزاندن و در واقع اتلاف گاز، در شرایطی که بسیاری از کشورها به دلیل قطع گاز روسیه، در تلاش برای مهار هزینه‌های فلج‌کننده‌ی انرژی هستند، ممکن است یک انتخاب گیج‌کننده به نظر برسد. از سوی دیگر، خفه‌کردن تولید گاز به معنای از دست‌دادن قیمت نفت در حدود 90 دلار در هر بشکه است که دو برابر هزینه سربه سر اکثر اپراتورها است.
با تمام این اوصاف، برای بسیاری از شرکت‌ها، شعله‌ورکردن گاز منطقی‌تر به نظر می‌رسد، به خصوص که دریافت مجوز از کمیسیون راه‌آهن تگزاس، تنظیم‌کننده نفت و گاز ایالت، آسان است.
شرکت‌های خط لوله مانند Energy Transfer LP یا Kinder Morgan Inc. معمولاً ترجیح می‌دهند خطوط لوله را تنها زمانی بسازند که مطمئن باشند نفت یا گاز کافی برای پر کردن آنها وجود دارد. در صورت ساخت خیلی زود خط لوله، خطر عدم تامین جریان کافی برای بازپرداخت هزینه‌های بالای اولیه وجود دارد، اما در مقابل اگر خط لوله خیلی دیر ساخته شود، نقصان حمل و نقل ممکن است در نتیجه‌ی الزام شعله‌ورشدن ایجاد شود.
به نظر می‌رسد حالت دوم در پرمین اتفاق می‌افتد. تولید گاز این حوضه از زمان شیوع بیماری همه‌گیر در مقایسه با افزایش تولید نفت تنها 12 درصدی، بیش از 30 درصد افزایش یافته است. در همین حال، قیمت گاز در Waha، یک مرکز فروش در پرمین، نسبت به معیار Henry Hub کاهش یافته و حتی در ماه گذشته منفی معامله شده که نشان‌دهنده‌ی یک تنگنای آشکار در این حوزه است.
تراویس استیس، مدیر اجرایی شرکت Diamondback Energy در 8 نوامبر اظهار داشت: «ما فکر می‌کنیم که تحویل گاز ما در بیشتر سال آینده و احتمالاً تا سال 2024 تا زمانی که برخی از لوله‌های اصلی را وارد کنیم، در تنگنا خواهد بود».
علاوه بر آن، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد اپراتورها ممکن است در حال افزایش میزان شعله‌وری باشند. با پر بودن خطوط لوله، هرگونه قطعی برنامه‌ریزی‌نشده به این معناست که گاز جایی برای سیر و حرکت ندارد.
تیگانج، تحلیلگر ارشد ریستاد بر این باور است که: «ظرفیت موثر مازاد به قدری ناچیز است که با هر نوع مشکل غیرمنتظره در تعمیر و نگهداری، ما شاهد افزایش آنی در پرمین هستیم. البته تاثیر قطعی‌های موضعی نیز می‌تواند شدید باشد.»
نظرات کاربران