بانک تجاری چیست؟

بانک تجاری چیست؟

اصطلاح بانک تجاری به مؤسسه‌ای مالی اشاره دارد که سپرده‌ها را می‌پذیرد و محصولات مختلف بانکی و مالی ارائه می‌دهد. بانک‌های تجاری این خدمات را به افراد و کسب‌وکارها ارائه می‌کنند. این بانک‌ها از طریق اعطای وام‌هایی مانند وام مسکن، وام خودرو، وام تجاری و وام شخصی و دریافت بهره از این وام‌ها کسب درآمد می‌کنند. سپرده‌های مشتریان سرمایه لازم برای اعطای این وام‌ها را در اختیار بانک‌ها قرار می‌دهد.

نکات کلیدی

• بانک‌های تجاری خدمات بانکی اساسی از جمله حساب‌های سپرده و وام را به مصرف‌کنندگان و کسب‌وکارها ارائه می‌کنند.
• این مؤسسات مالی از طریق کارمزدهای مختلف و کسب درآمد بهره از وام‌ها کسب درآمد می‌کنند.
• بانک‌های تجاری به‌طور سنتی در مکان‌های فیزیکی فعالیت می‌کردند، اما تعداد رو به افزایشی از آن‌ها اکنون به‌صورت انحصاری به‌صورت آنلاین فعالیت می‌کنند.
• بانک‌های تجاری برای اقتصاد اهمیت زیادی دارند، زیرا سرمایه، اعتبار و نقدینگی در بازار ایجاد می‌کنند.

 

نحوه عملکرد بانک‌های تجاری

بانک‌های تجاری خدمات و محصولات بانکی اساسی را به عموم مردم، از جمله مصرف‌کنندگان فردی و کسب‌وکارها، ارائه می‌کنند. جدول زیر برخی از خدمات کلیدی بانک‌های تجاری را که به مشتریان خرد خود ارائه می‌دهند، نشان می‌دهد.

خدمات بانکی	خدمات وام‌دهی	خدمات سرمایه‌گذاری
حساب‌های جاری و پس‌انداز	وام‌ها و وام‌های مسکن	گواهی سپرده (CDs)
تراکنش‌های کارت نقدی	خطوط اعتباری	خدمات حساب بازنشستگی
صندوق‌های امانات	خطوط اعتباری	خدمات پرتفوی سرمایه‌گذاری

 

خدمات بانکی تجاری همچنین شامل حساب‌های بانکی، سرمایه‌گذاری‌ها و محصولات وام‌دهی می‌شود. بانک‌های تجاری به مشتریان تجاری خود خدمات پرداخت الکترونیکی ارائه می‌دهند، که به شرکت‌ها اجازه می‌دهد پرداخت‌های مشتریان خود را به‌صورت الکترونیکی دریافت کنند. این مؤسسات مالی به‌طور سنتی در ساختمان‌هایی مستقر بودند که مشتریان برای انجام امور بانکی روزمره خود مانند استفاده از خدمات باجه‌ها و دستگاه‌های خودپرداز (ATM) به آنجا مراجعه می‌کردند. با رشد فناوری اینترنت، اکثر بانک‌ها اکنون به مشتریان خود این امکان را می‌دهند که بیشتر این خدمات را به‌صورت آنلاین انجام دهند، از جمله انتقال وجه، واریز و پرداخت قبوض.

وجوهی که مشتریان در بانک‌های تجاری سپرده‌گذاری می‌کنند، از جمله وجه نقد در حساب‌های پس‌انداز و گواهی‌های سپرده (CDs)، توسط شرکت بیمه سپرده‌های فدرال (FDIC) بیمه می‌شوند. مشتریان این امکان را دارند که در هر زمان وجه خود را برداشت کنند و مانده حساب آن‌ها تا سقف ۲۵۰ هزار دلار به‌طور کامل بیمه می‌شود. بنابراین، بانک‌ها برای این وجوه هزینه زیادی پرداخت نمی‌کنند.

توجه: تعداد فزاینده‌ای از بانک‌های تجاری به‌صورت انحصاری به‌صورت آنلاین فعالیت می‌کنند، به این معنی که تمامی تراکنش‌ها با بانک باید به‌صورت الکترونیکی انجام شوند. از آنجا که این بانک‌ها شعبه‌های فیزیکی ندارند، می‌توانند طیف گسترده‌تری از محصولات و خدمات را با هزینه کمتر (یا حتی بدون هزینه) به مشتریان خود ارائه دهند.

چگونه بانک‌های تجاری درآمد کسب می‌کنند

بانک‌ها با اعمال هزینه‌های خدماتی از مشتریان خود درآمد کسب می‌کنند. این هزینه‌ها بر اساس محصولات مختلف متفاوت است و شامل مواردی مانند هزینه‌های حساب (هزینه‌های نگهداری ماهانه، هزینه‌های حداقل موجودی، هزینه‌های اضافه برداشت، و هزینه‌های عدم کفایت موجودی)، هزینه‌های صندوق امانات، و جریمه‌های دیرکرد می‌شود. بسیاری از محصولات وام نیز علاوه بر هزینه‌های بهره، شامل هزینه‌های اضافی هستند.

بانک‌ها همچنین از سودی که هنگام وام دادن به مشتریان خود به دست می‌آورند، درآمد کسب می‌کنند. منابع این وام‌ها از سپرده‌های مشتریان تأمین می‌شود. با این حال، نرخ بهره‌ای که بانک‌ها به پول قرض گرفته‌شده پرداخت می‌کنند، کمتر از نرخ بهره‌ای است که برای پول وام‌داده‌شده دریافت می‌کنند. برای مثال، ممکن است یک بانک به مشتریان حساب‌های پس‌انداز نرخ بهره سالانه ۰.۲۵٪ ارائه دهد، در حالی که از مشتریان وام مسکن خود سالانه ۴.۷۵٪ بهره دریافت کند.

بسیاری از بانک‌ها هیچ بهره‌ای (یا بهره‌ای بسیار کم) برای موجودی حساب‌های جاری مشتریان خود پرداخت نمی‌کنند و نرخ بهره‌ای که برای حساب‌های پس‌انداز ارائه می‌دهند نیز به‌طور قابل‌توجهی کمتر از نرخ اوراق قرضه خزانه‌داری ایالات متحده است.

بانک‌های تجاری و وام‌دهی

وام‌دهی به مصرف‌کنندگان، بخش عمده‌ای از وام‌دهی بانک‌های آمریکای شمالی را تشکیل می‌دهد. برخی از مهم‌ترین دسته‌بندی‌ها شامل وام‌های مسکن، وام‌های خودرو، و کارت‌های اعتباری است.

وام‌های مسکن

وام‌های مسکن بیشترین سهم را دارند. این وام‌ها برای خرید املاک استفاده می‌شوند و خود خانه‌ها معمولاً به‌عنوان ضمانتی برای وام محسوب می‌شوند. وام‌های مسکن معمولاً با دوره بازپرداخت ۳۰ ساله نوشته می‌شوند و نرخ بهره آن‌ها ممکن است ثابت، قابل تنظیم، یا متغیر باشد. اگرچه در دوران حباب مسکن ایالات متحده در دهه ۲۰۰۰ انواع مختلف وام‌های مسکن پرریسک‌تر ارائه می‌شد، بسیاری از این محصولات، از جمله وام‌های با گزینه پرداخت انتخابی و وام‌های با استهلاک منفی، اکنون بسیار کمتر رایج هستند.

وام‌های خودرو

وام‌دهی خودرو یکی دیگر از دسته‌های مهم وام‌دهی تضمین‌شده برای بسیاری از بانک‌ها است. در مقایسه با وام‌های مسکن، وام‌های خودرو معمولاً دوره‌های بازپرداخت کوتاه‌تر و نرخ بهره بالاتری دارند. بانک‌ها در این حوزه با رقابت شدید از سوی سایر مؤسسات مالی، مانند شرکت‌های تأمین مالی وابسته به تولیدکنندگان و فروشندگان خودرو، روبه‌رو هستند.

کارت‌های اعتباری

کارت‌های اعتباری نوع مهم دیگری از تأمین مالی هستند. کارت‌های اعتباری در واقع خطوط اعتباری شخصی هستند که در هر زمان قابل استفاده‌اند. صادرکنندگان خصوصی کارت‌های اعتباری این خدمات را از طریق بانک‌های تجاری ارائه می‌دهند. ویزا و مسترکارت شبکه‌هایی را اداره می‌کنند که از طریق آن‌ها پول میان بانک خریدار و بانک فروشنده جابه‌جا می‌شود. همه بانک‌ها در زمینه وام‌دهی کارت اعتباری فعالیت نمی‌کنند، زیرا نرخ‌های نکول در این حوزه به‌طور سنتی بسیار بالاتر از وام‌های مسکن یا سایر انواع وام‌های تضمین‌شده است.

وام‌دهی کارت اعتباری درآمد قابل توجهی از کارمزدها برای بانک‌ها ایجاد می‌کند. به‌عنوان مثال، کارمزدهای مبادله از فروشندگان بابت پذیرش کارت و انجام تراکنش دریافت می‌شود. بانک‌ها همچنین از مشتریان بابت پرداخت دیرهنگام، تبدیل ارز، تجاوز از سقف اعتباری، و سایر خدمات هزینه دریافت می‌کنند و نرخ‌های بهره بالایی را برای موجودی‌هایی که مشتریان کارت‌های اعتباری از یک ماه به ماه بعد منتقل می‌کنند، اعمال می‌کنند.

نکته:‌ تعداد بانک‌های تجاری در ایالات متحده در سال ۲۰۲۳، ۴,۸۶۷ بوده است.

اهمیت بانک‌های تجاری

بانک‌های تجاری بخش مهمی از اقتصاد هستند. این بانک‌ها نه تنها خدمات ضروری به مصرف‌کنندگان ارائه می‌دهند بلکه به ایجاد سرمایه و نقدینگی در بازار کمک می‌کنند. بانک‌های تجاری با استفاده از وجوهی که مشتریان در حساب‌هایشان سپرده‌گذاری می‌کنند و وام دادن آن‌ها به دیگران، نقدینگی را تضمین می‌کنند. آن‌ها در ایجاد اعتبار نقش دارند که منجر به افزایش تولید، اشتغال، و هزینه‌های مصرف‌کننده می‌شود و در نتیجه اقتصاد را تقویت می‌کند.

به همین دلیل، این بانک‌ها تحت نظارت شدید بانک مرکزی در کشور یا منطقه خود قرار دارند. برای مثال، بانک‌های مرکزی الزامات ذخیره‌ای را بر بانک‌های تجاری اعمال می‌کنند. این الزامات به این معناست که بانک‌ها باید درصدی از سپرده‌های مشتریان خود را به‌عنوان یک حاشیه اطمینان نزد بانک مرکزی نگهداری کنند تا در صورت هجوم عمومی به برداشت وجوه، دچار مشکل نشوند.

بانک‌های تجاری در مقابل بانک‌های سرمایه‌گذاری

هر دو نوع بانک تجاری و سرمایه‌گذاری خدمات مهمی ارائه داده و نقش‌های کلیدی در اقتصاد ایفا می‌کنند. در بخش عمده‌ای از قرن بیستم، این دو شاخه از صنعت بانکداری در ایالات متحده، بر اساس قانون گلس-استیگال ۱۹۳۳ که در دوران رکود بزرگ تصویب شد، به‌طور جداگانه از یکدیگر فعالیت می‌کردند. این قانون عمدتاً توسط قانون گرام-لیچ-بلی ۱۹۹۹ لغو شد، که امکان ایجاد شرکت‌های هلدینگ مالی را فراهم کرد که می‌توانند زیرمجموعه‌هایی از هر دو نوع بانک تجاری و سرمایه‌گذاری داشته باشند.

بانک‌های تجاری به‌طور سنتی خدماتی را به افراد و کسب‌وکارهای کوچک ارائه می‌دهند، در حالی که بانک‌های سرمایه‌گذاری بر ارائه خدمات بانکی به شرکت‌های بزرگ و سرمایه‌گذاران نهادی تمرکز دارند. این بانک‌ها به‌عنوان واسطه‌های مالی عمل می‌کنند و خدماتی مانند ارائه ضمانت‌های مالی، استراتژی‌های ادغام و تملیک (M&A)، خدمات بازسازی شرکت‌ها، و انواع دیگر کارگزاری برای مشتریان نهادی و افراد با سرمایه خالص بالا (HNWIs) ارائه می‌دهند.

مشتریان بانک‌های تجاری شامل مصرف‌کنندگان فردی و کسب‌وکارهای کوچک هستند، در حالی که مشتریان بانک‌های سرمایه‌گذاری شامل دولت‌ها، صندوق‌های پوشش ریسک، سایر مؤسسات مالی، صندوق‌های بازنشستگی، و شرکت‌های بزرگ می‌شوند.

نکته: قانون گرام-لیچ-بلی دیوار میان بانک‌های تجاری و سرمایه‌گذاری را فرو ریخت، اما برخی از تدابیر حفاظتی را حفظ کرد. به‌عنوان مثال، این قانون بانک‌ها و شرکت‌های تابعه غیربانکی از یک شرکت هلدینگ واحد را از بازاریابی محصولات یا خدمات یکدیگر منع می‌کند تا از تبلیغ اوراق بهاداری (که توسط دیگر زیرمجموعه‌ها ضمانت می‌شوند، توسط بانک‌ها برای مشتریانشان جلوگیری شود) و محدودیت‌هایی بر اندازه زیرمجموعه‌ها اعمال کرد.

نمونه‌هایی از بانک‌های تجاری

برخی از بزرگ‌ترین مؤسسات مالی جهان بانک‌های تجاری هستند یا عملیات بانکی تجاری دارند؛ بسیاری از آن‌ها در ایالات متحده یافت می‌شوند. برای مثال:

چیس بانک واحد بانکداری تجاری JPMorgan Chase (JPM) است. این بانک که در نیویورک مستقر است، بیش از ۳.۳۹ تریلیون دلار دارایی تا دسامبر ۲۰۲۳ گزارش کرده است. بانک آمریکا (BAC) دومین بانک بزرگ ایالات متحده است که بیش از ۲.۵۴ تریلیون دلار دارایی و ۶ میلیون مشتری دارد، از جمله مشتریان خرده‌فروشی و کسب‌وکارهای کوچک و متوسط. همان‌طور که اشاره شد، بانکداری با ظهور فناوری مالی (فین‌تک) دچار تحول شده است. برخی از بانک‌های تجاری بزرگ حضور آنلاین خود را افزایش داده‌اند و برخی بانک‌ها به‌طور انحصاری به‌صورت آنلاین فعالیت می‌کنند. برای مثال، الی بانک (ALLY) یکی از بانک‌های تجاری آنلاین برجسته در ایالات متحده است. این بانک در دیترویت مستقر است و تا دسامبر ۲۰۲۳ دارای ۱۹۶ میلیارد دلار دارایی بوده است.

آیا بانک من یک بانک تجاری است؟

احتمالاً! بانک‌های تجاری همان چیزی هستند که اکثر مردم هنگام شنیدن کلمه «بانک» به آن فکر می‌کنند. بانک‌های تجاری مؤسسات انتفاعی هستند که سپرده‌ها را می‌پذیرند، وام می‌دهند، دارایی‌ها را ایمن نگه می‌دارند و با انواع مختلفی از مشتریان، از جمله عموم مردم و کسب‌وکارها، کار می‌کنند. با این حال، اگر حساب شما در یک بانک محلی یا اتحادیه اعتباری است، احتمالاً یک بانک تجاری نیست.

بانک‌های تجاری چه نقشی در اقتصاد دارند؟

بانک‌های تجاری در سیستم بانکداری ذخیره جزئی، که در اکثر کشورهای توسعه‌یافته وجود دارد، نقشی حیاتی دارند. این سیستم به بانک‌ها اجازه می‌دهد تا وام‌های جدیدی تا سقف (معمولاً) ۹۰٪ از سپرده‌های خود اعطا کنند، که به‌طور نظری اقتصاد را با آزاد کردن سرمایه برای وام‌دهی رشد می‌دهد.

آیا پول من در بانک تجاری امن است؟

در بیشتر موارد، بله. بانک‌های تجاری به‌شدت تحت نظارت هستند و اکثر حساب‌های سپرده تا سقف ۲۵۰,۰۰۰ دلار توسط شرکت بیمه سپرده فدرال (FDIC) تحت پوشش قرار دارند. علاوه بر این، طبق قانون، وجوه بانکداری تجاری و سرمایه‌گذاری نمی‌توانند با یکدیگر مخلوط شوند.

جمع‌بندی

بانک‌های تجاری جزء حیاتی اقتصاد ایالات متحده هستند، زیرا سرمایه لازم را به شکل اعتبار و وام به کسب‌وکارها و افراد ارائه می‌دهند. آن‌ها مکان امنی برای ذخیره پول، کسب بهره، و انجام پرداخت‌ها از طریق چک، کارت‌های دبیت و کارت‌های اعتباری فراهم می‌کنند. بانک‌های تجاری معمولاً در مکان‌های فیزیکی در شهرها و شهرک‌ها حضور دارند و بسیاری از آن‌ها دارای شبکه‌های گسترده شعبه هستند. بااین‌حال، تعداد رو به رشدی از بانک‌ها فاقد مکان فیزیکی هستند و به‌جای آن، به‌صورت آنلاین و از طریق برنامه‌های موبایلی در دسترس هستند.