تخصیص سرمایه در شرایط مختلف بازار
یاد بگیرید چگونه پرتفوی خود را بهینه کنید و سرمایه‌های خود را در شرایط مختلف بازار تخصیص دهید تا به اهداف مالی خود رسیده و ریسک را کاهش دهید.
- تخصیص سرمایه به معنای توزیع سرمایه‌های تجاری بین دارایی‌های مختلف است.
- اهداف مختلف سرمایه‌گذاری مانند حفظ سرمایه، رشد سرمایه، یا برنامه‌ریزی بازنشستگی، نیازمند تخصیص‌های متفاوتی در پرتفوی هستند.
- پرتفوی ۶۰/۴۰، اصل پارتو و سرمایه‌گذاری بازنشستگی مثال‌هایی از رویکردهای تخصیص سرمایه هستند.
- رویکردهای سنتی مانند پرتفوی ۶۰/۴۰ ممکن است دیگر بهینه تلقی نشوند و سرمایه‌گذاران مدرن تمایل دارند تخصیص‌ها را بر اساس شرایط بازار تغییر دهند تا تعادل بین ریسک و بازده را حفظ کنند.
مقدمه‌ای بر تخصیص سرمایه و شرایط بازار
تخصیص سرمایه به معنای توزیع سرمایه‌ها بین کلاس‌های مختلف دارایی، صنایع و مناطق جغرافیایی است.
در بازارهای مالی، سرمایه‌گذاران و معامله‌گران به طور مداوم استراتژی‌های خود را برای بهینه‌سازی تخصیص سرمایه در شرایط مختلف بازار تحلیل، تحقیق و ارزیابی می‌کنند. برخی معامله‌گران بر روی سود کوتاه‌مدت تمرکز دارند، اما تخصیص سرمایه برای هر کسی که به دنبال موفقیت بلندمدت و رشد پایدار ثروت است باید اولویتی اساسی باشد.
استراتژی‌های تخصیص از تغییر به سمت دارایی‌های با کیفیت در بازارهای صعودی تا تنوع‌بخشی در انواع دارایی‌ها و مناطق جغرافیایی در بازارهای نوسانی متغیر است. شرایط بازار بسته به تحولات اقتصادی مختلف، عملکرد کلاس‌های دارایی، سیاست‌های بانک مرکزی و احساسات کلی سرمایه‌گذاران متفاوت است.
شرایط بازار شامل موارد زیر است:
- بازارهای گاوی، خرسی و متعادل
- بازارهای آرام و نوسانی
- بازارهای تورمی و ضد تورمی
- بازارهای با ریسک بالا و پایین
- شرایط انقباض یا انبساط سیاست پولی
- شرایط ژئوپلیتیکی پایدار یا ناپایدار
هنگامی که یک سرمایه‌گذار یا معامله‌گر به تخصیص سرمایه فکر می‌کند، باید شرایط فعلی بازار برای کلاس‌های مختلف دارایی و عوامل بالقوه‌ای که می‌توانند در دوره معاملاتی آنها تأثیر بگذارند را درک کند.
استراتژی تخصیص پرتفوی ۶۰/۴۰
پرتفوی سنتی ۶۰/۴۰ در سرمایه‌گذاری، که اغلب به عنوان یک پرتفوی متعادل شناخته می‌شود، استراتژی تخصیص دارایی است که شامل ترکیبی از ۶۰٪ سهام و ۴۰٪ اوراق قرضه است. این تخصیص بر اساس اصول نظریه مدرن پرتفوی طراحی شده که هدف آن دستیابی به تعادل بین پتانسیل رشد و کاهش ریسک است.
یکی از مثال‌های تاریخی محبوب پرتفوی ۶۰/۴۰، تخصیص ۶۰٪ از سرمایه به شاخص بازار سهام S&P 500 و ۴۰٪ به اوراق قرضه ۱۰ ساله خزانه‌داری ایالات متحده بوده است.
با این حال، شرایط بازار با گذشت زمان تغییر کرده و این استراتژی دیگر بهینه تلقی نمی‌شود. انواع جدید دارایی‌ها توسعه یافته‌اند که رقابت برای این استراتژی ایجاد می‌کنند. سرمایه‌گذاران، معامله‌گران حرفه‌ای و مدیران صندوق‌ها همیشه به دنبال راه‌هایی برای عملکرد بهتر از چنین پرتفویی هستند و با استفاده از استراتژی‌های مختلف تلاش می‌کنند ریسک و بازده را در شرایط متغیر بازار بهینه‌سازی کنند.
اصل پارتو در تخصیص سرمایه
اصل پارتو بیان می‌کند که ۸۰٪ از نتایج از ۲۰٪ از ورودی‌ها حاصل می‌شود.
سرمایه‌گذاران می‌توانند از این رویکرد در تخصیص سرمایه استفاده کنند، به این صورت که ۸۰٪ از سرمایه را به دارایی‌ها و بازارهای با رشد پایدار و ریسک کمتر تخصیص دهند و ۲۰٪ را به سرمایه‌گذاری‌های پرریسک‌تر با پتانسیل بازدهی بالاتر از میانگین بازار اختصاص دهند.
این رویکرد در پرتفوی های سرمایه‌گذاری Ark Invest دیده می‌شود که معمولاً شامل دارایی‌های محوری در ETFهای مدیریت‌شده فعال است. به عنوان مثال، Ark Innovation ETF (ARKK) در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، حدود ۲۰٪ از سرمایه را در سهام نسل جدید شرکت‌های ابری و ۸۰٪ باقی‌مانده را در سایر بخش‌ها توزیع کرده بود. دو سهام اصلی آن، Coinbase و Tesla، ۱۸.۵٪ وزن داشتند و شامل سهام با رشد تهاجمی بودند.
توجه به این نکته ضروری است که این رویکرد تخصیص سرمایه در بازارهای گاوی بهتر عمل می‌کند و ممکن است در بازارهای خرسی نتایج ضعیفی داشته باشد.
رویکرد سرمایه‌گذاری برای بازنشستگی
افراد یا شرکت‌هایی که برای بازنشستگی سرمایه‌گذاری می‌کنند، معمولاً به پرتفوی محافظه‌کارانه تمایل دارند، زیرا تمرکز اصلی آنها بر تولید درآمد و حفظ سرمایه است، نه رشد تهاجمی.
در این رویکرد، مدیریت ریسک از اولویت‌های اصلی است. معمولاً درصد بیشتری (برای مثال ۷۰-۸۰٪) به اوراق بهادار با درآمد ثابت مانند اوراق قرضه و معادل‌های نقدی تخصیص می‌یابد، و درصد کمتری به سهام اختصاص داده می‌شود. یا ممکن است بخش بزرگی از سهام به سهام دارای سود تقسیمی بالا به جای سهام با رشد بالا اختصاص داده شود.
به طور معمول، ۶۰-۷۰٪ از شرکت‌های موجود در یک پرتفوی محافظه‌کارانه در صنایع دفاعی قرار دارند. این صنایع مانند خدمات عمومی، محصولاتی ارائه می‌دهند که حتی در دوران رکود نیز تقاضا دارند. این امر نشان می‌دهد که حتی در زمان سختی، قیمت سهام آنها معمولاً ثابت باقی می‌ماند.
پرتفوی رشد تهاجمی
پرتفوی رشد تهاجمی استراتژی سرمایه‌گذاری است که بر افزایش ارزش سرمایه تمرکز دارد و از حفظ سرمایه و تولید درآمد اولویت کمتری برخوردار است. این نوع پرتفوی با تخصیص بالا به سهام و سایر دارایی‌های پرریسک/پاداش بالا و تخصیص نسبتاً کم به اوراق بهادار با درآمد ثابت یا معادل‌های نقدی مشخص می‌شود.
هدف اصلی پرتفوی رشد تهاجمی دستیابی به حداکثر سود در بلندمدت است. این هدف اغلب با سرمایه‌گذاری در شرکت‌هایی با چشم‌انداز رشد قوی، فناوری‌های نوآورانه یا مدل‌های کسب‌وکار مخرب محقق می‌شود. به عنوان مثال، Invesco QQQ Trust Series I (QQQ ETF) است که بیش از ۹۷٪ از سرمایه خود را در سهام ایالات متحده، عمدتاً در بخش فناوری با رشد بالا (۵۷٪)، سرمایه‌گذاری کرده است. ۱۰ سهام برتر در ژانویه ۲۰۲۴، ۴۵.۹۸٪ از صندوق را تشکیل داده بودند.
چگونه استراتژی تخصیص مناسب را انتخاب کنیم؟
برای حفظ تمرکز پرتفوی خود بر دستیابی به اهداف مالی، تریدرها و سرمایه‌گذاران ممکن است نیاز داشته باشند که استراتژی تخصیص خود را با توجه به شرایط فعلی بازار تطبیق دهند.
بازارهای گاوی، خرسی و متعادل
در بازارهای گاوی، دستورالعمل اصلی این است که به تدریج به سمت دارایی‌های باکیفیت حرکت کنید. با افزایش ارزش‌گذاری‌ها، مهم است که به تدریج به سمت دارایی‌های ایمن‌تر حرکت کنید و پرتفوی را به دارایی‌هایی با ریسک و نوسان کمتر تغییر دهید.
در بازار خرسی، تنوع‌بخشی می‌تواند با متعادل‌کردن سود در یک بخش و زیان در بخش دیگر، به تثبیت پرتفوی کمک کند. می‌توانید تنوع را در مناطق جغرافیایی مختلف اعمال کنید، زیرا در بازار خرسی، بازارهای مختلف ممکن است رفتار متفاوتی داشته باشند.
در بازارهای متعادل، سرمایه‌گذاران درک می‌کنند که ممکن است عدم قطعیت وجود داشته باشد و آنها ممکن است با مطالعه تغییرات بالقوه در پویایی‌های بازار، تخصیص سرمایه را بهینه کنند. این دوره‌ای است که در آن یک روند متوقف شده و احتمال بازگشت روند وجود دارد. با این حال، مهم است که توجه داشته باشید تمام بازارها همزمان متعادل نمی‌مانند.
بازارهای آرام و نوسانی
زمانی که بازار دچار نوسانات شدید است، بهتر است معامله‌گران سرمایه‌گذاری‌های خود را بین سهام، اوراق قرضه و سرمایه‌گذاری‌های کوتاه‌مدت توزیع کنند. علاوه بر این، تنوع در سرمایه‌گذاری‌ها در هر یک از این دارایی‌ها می‌تواند به کاهش بیشتر ریسک کمک کند. با این حال، باید به خاطر داشت که تنوع نمی‌تواند تضمین‌کننده سود یا مانعی در برابر زیان‌ها باشد.
بازارهای تورمی و انقباضی
در یک محیط با تورم بالا، سرمایه‌گذاران به دنبال بازده‌هایی هستند که از نرخ تورم پیشی بگیرند. این به معنای سرمایه‌گذاری در سهام با رشد بالا یا تخصیص بیشتر سرمایه به سرمایه‌گذاری‌های املاک و مستغلات است، زیرا این نوع دارایی‌ها در شرایط بازار تورمی معمولاً عملکرد خوبی دارند.
از لحاظ تاریخی، سهام به عنوان یک پوشش مناسب در برابر تورم در بلندمدت شناخته شده‌اند. به دنبال شرکت‌هایی باشید که قدرت قیمت‌گذاری قوی، جریان نقدی پایدار و توانایی انتقال هزینه‌های بالاتر به مصرف‌کنندگان را دارند. برخی از سرمایه‌گذاران ممکن است تخصیص بخشی از پرتفوی خود به اوراق قرضه محافظت‌شده در برابر تورم مانند اوراق قرضه خزانه‌های ضد تورمی اوراق بهادار (TIPS) را نیز در نظر بگیرند. این اوراق بازده‌هایی دارند که به تغییرات شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) مرتبط هستند، که احتمال هم‌راستایی سرمایه‌گذاری با تورم را افزایش می‌دهد.
انقباض زمانی است که قیمت‌های مصرف‌کننده و دارایی‌ها در طول زمان کاهش می‌یابند و قدرت خرید افزایش می‌یابد. این دقیقا برعکس تورم است که افزایش تدریجی قیمت‌ها در اقتصاد را به دنبال دارد. در چنین شرایطی، ممکن است بخواهید از سرمایه‌گذاری‌های پرخطر خودداری کنید، دارایی‌های امن خریداری کنید و در بخش‌های مقاوم در برابر انقباض مانند بخش خدمات عمومی سرمایه‌گذاری کنید.
اوراق قرضه با درجه سرمایه‌گذاری، سهام پرداخت‌کننده سود نقدی، پول نقد و سهام دفاعی (سهام شرکت‌های کالاهای مصرفی) از جمله مثال‌های پوشش رکود هستند. در هر شرایط اقتصادی، یک پرتفوی متنوع که شامل انواع مختلف دارایی‌ها باشد، ممکن است امنیت بیشتری به همراه داشته باشد.
بازارهای ریسک‌پذیر و ریسک‌گریز
هنگامی که بازار در حالت «ریسک‌گریز» قرار دارد، سرمایه‌گذاران معمولاً پول خود را از سرمایه‌گذاری‌های پرخطر مانند سهام، کالاها و اوراق قرضه با بازده بالا به سرمایه‌گذاری‌های ایمن مانند اوراق قرضه دولتی، طلا و ارزهای امن مانند دلار آمریکا (USD) و ین ژاپن (JPY) منتقل می‌کنند.
یک محیط ریسک‌پذیر به محیطی گفته می‌شود که در آن بازار سهام رشد کند یا زمانی که آورده صاحب سهام بهتر از اوراق قرضه عمل کنند.
تصور بازار از ریسک معمولاً در ارزش دارایی‌ها منعکس می‌شود. سرمایه‌گذاران تغییرات احساسات را از طریق اقدام بانک‌های مرکزی جهانی، درآمدهای کسب‌وکارها و داده‌های کلان اقتصادی دنبال می‌کنند.
برخی از مؤسسات مالی صندوق‌های سرمایه‌گذاری ارائه می‌دهند که استراتژی «ریسک‌پذیر، ریسک‌گریز» (RORO) را دنبال می‌کنند. یک صندوق RORO به‌طور پویا دارایی‌های خود را بین سهام با ریسک بالا و اوراق قرضه دولتی با ریسک پایین، بسته به شرایط بازار، تنظیم می‌کند. مثالی از چنین صندوقی، صندوق ATAC US Rotation ETF است.
بازارهای تحت تاثیر بی‌ثباتی‌های ژئوپلیتیکی
رویدادهای مرتبط با ژئوپلیتیک، مانند درگیری‌ها، اختلافات تجاری، تحریم‌ها و بی‌ثباتی سیاسی، می‌توانند تأثیرات زیادی بر اقتصاد و در نتیجه پرتفوی شما داشته باشند.
بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی می‌تواند شرایط بازار را به‌سرعت تغییر دهد و منجر به شکست زنجیره‌های تأمین، فشار بر تأمین مالی خارجی و تغییرات ناگهانی در سیاست‌های پولی بانک‌های مرکزی شود، که تغییرات دیگری را نیز به همراه دارد.
سنجش یا آمادگی برای بی‌ثباتی ژئوپلیتیکی و تأثیر آن بر بازارها دشوار است. با این حال، روند رایج این است که دارایی‌های امن خریداری کنید که معمولاً در زمان‌های عدم قطعیت عملکرد خوبی دارند، مانند طلا و پول نقد.
یک رویکرد مؤثر دیگر برای پوشش ریسک ژئوپلیتیکی در یک پرتفوی، تنوع‌بخشی به دارایی‌ها در کلاس‌های مختلف و مناطق جغرافیایی است. با گسترش سرمایه‌گذاری‌ها در کشورهای مختلف و صنایع مختلف، سرمایه‌گذاران می‌توانند تأثیر عملکرد یک دارایی یا بازار خاص را بر پرتفوی کلی خود کاهش دهند.
نظرات کاربران