به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از کوین‌تلگراف، بسیاری معتقدند وب3 تنها یک زمین بازی سفته‌بازانه است، چراکه قدرت تبدیل افراد به میلیونرها در یک شب را دارد و در این فضا، میم‌ها ظاهراً بر کارایی واقعی غلبه می‌کنند. این موضوع می‌تواند باعث شود سازندگان و رؤیاپردازان بلندمدت به آینده این صنعت بی‌اعتماد شوند. بااین‌حال، برخلاف روایت‌های رسانه‌ای، نقاط روشن و امیدوارکننده‌ای نیز وجود دارند.
فناوری بلاک‌چین و ارزهای دیجیتال، به‌ویژه در بازارهای نوظهور، واقعاً در حال کمک به بشریت هستند. این فناوری در حال ایجاد تغییرات بنیادی در جوامع است؛ از کمک به اقشار محروم و افرادی که به خدمات بانکی دسترسی ندارند، گرفته تا مقابله با کاستی‌های نهادهای مالی سنتی و مدرن. سرمایه‌گذاری باید این تغییرات را همراهی کند.
تسلط بازارهای نوظهور بر رتبه‌بندی‌های پذیرش
طبق تخمین بانک جهانی در سال ۲۰۲۴، هنوز ۱.۴ میلیارد نفر در سراسر جهان به خدمات بانکی دسترسی ندارند. تمرکز تمرکززدایی دقیقاً بر رفع توزیع نابرابر ارزش است. صنعت بلاک‌چین باید از سازندگانی که به ایجاد تغییرات واقعی متعهد هستند، بیشتر حمایت کند. آفریقا یکی از مناطق پیشرو در پذیرش ارزهای دیجیتال است که این امر عمدتاً به دلیل دسترسی محدود به خدمات بانکی می‌باشد.
حتی در سال ۲۰۲۱، حدود ۳۰۰ میلیون بزرگسال در جنوب صحرای آفریقا از خدمات بانکی اولیه محروم بودند. این کمبود، نه‌تنها معاملات روزمره و پس‌انداز یا سرمایه‌گذاری را دشوار می‌کند، بلکه راه‌اندازی یک کسب‌وکار را نیز تقریباً غیرممکن می‌سازد. اما ارزهای دیجیتال در حال تغییر این روایت هستند. طبق شاخص جهانی پذیرش ارزهای دیجیتال در سال ۲۰۲۴ از چین‌آنالیز، کشورهای در حال توسعه بر رتبه‌بندی‌ها تسلط دارند. کشورهایی مانند هند، اندونزی و نیجریه پیشتاز هستند.
تا سال ۲۰۲۳، جنوب صحرای آفریقا بالاترین نرخ پذیرش بیت‌کوین (BTC) در جهان را داشت و نیجریه در شاخص جهانی پذیرش ارزهای دیجیتال رتبه دوم را کسب کرد. در اواسط سال ۲۰۲۳، این منطقه ۲.۳٪ از حجم معاملات جهانی ارزهای دیجیتال را به خود اختصاص داده بود و حدود ۱۱۷.۱ میلیارد دلار ارزش در زنجیره دریافت کرد. در این مناطق، ارزهای دیجیتال اهدافی فراتر از سفته‌بازی دارند.
پیشرفت در کارکردهای واقعی
در بازارهای نوظهور، شاهد استفاده‌های کاربردی از ارزهای دیجیتال هستیم، نه‌تنها به‌عنوان یک دارایی سفته‌بازانه. کارآفرینان محلی با درک مستقیم از مشکلات منطقه‌ای، تغییرات معناداری ایجاد می‌کنند و نوآوری‌های فناورانه متناسب با نیازها ارائه می‌دهند. برنامه‌های آزمایشی سازمان CARE در کنیا و اکوادور نمونه‌ای از این نوآوری‌ها هستند. این برنامه‌ها با استفاده از ووچرهای مبتنی بر ارزهای دیجیتال، دسترسی گروه‌های آسیب‌پذیر به کالاها و خدمات ضروری را فراهم می‌کنند و به بازیابی اقتصادی پس از پاندمی کووید-۱۹ کمک می‌نمایند.
توکن‌های غیرقابل معاوضه (NFT) نیز به ابزارهای پذیرفته‌شده‌ای برای تأمین مالی فرامرزی تبدیل شده‌اند. علاوه بر این، مشکلات حاد حکمرانی نیز باعث شده است که پذیرش این فناوری ضرورت یابد. به‌عنوان‌مثال، شهر رئور در هند اخیراً با همکاری یک استارتاپ رمزنگاری به نام ایرچینز (Airchains)، سوابق املاک و مستغلات را روی بلاک‌چین ثبت کرده است. این راه‌حل بلاک‌چینی از جعل جلوگیری کرده و زمان پردازش را از یک ماه به سه روز کاهش می‌دهد. در کشورهای توسعه‌یافته، چنین پروژه‌هایی معمولاً به بررسی و ارزیابی‌های طولانی نیاز دارند؛ اما در رئور، تمایل قوی برای حل سریع یک مشکل پیچیده وجود داشت.
سرمایه‌گذاری روی پذیرش، نه پروژه‌های پر زرق و برق
اگرچه جریان سرمایه به پروژه‌های ارز دیجیتال در بازارهای نوظهور افزایش یافته است، اما همچنان در مقایسه با پروژه‌های کشورهای توسعه‌یافته ناکافی است. در سال ۲۰۲۳، کشورهای توسعه‌یافته، به‌ویژه ایالات متحده، با حدود ۱.۹۷۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری در سه‌ماهه سوم، پیشتاز بودند و شرکت‌های مستقر در ایالات متحده ۳۴.۵٪ از کل سرمایه‌گذاری خطرپذیر در ارزهای دیجیتال را به خود اختصاص دادند.
در مقابل، بازارهای نوظهور برای جذب سرمایه با چالش‌های بیشتری مواجه بودند. کل سرمایه‌گذاری خطرپذیر آفریقا در همان سال حدود ۱ میلیارد دلار بود که نشان‌دهنده شکاف سرمایه‌گذاری در این مناطق است. در سال‌های اخیر، پتانسیل بازارهای نوظهور بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. اکنون سرمایه‌گذاری در حوزه ارزهای دیجیتال باید بر مناطقی متمرکز شود که پذیرش انبوه در آن‌ها در حال وقوع است. در بازارهای نوظهور، ارزهای دیجیتال ابزاری کاربردی هستند، نه صرفاً یک دارایی سفته‌بازانه.
نظرات کاربران