ارز سخت چیست؟

ارز سخت چیست؟

ارز سخت به پولی است که توسط کشوری صادر می‌شود که از نظر سیاسی و اقتصادی باثبات می باشد. ارزهای سخت به طور گسترده در سراسر جهان به عنوان نوعی پرداخت برای کالاها و خدمات پذیرفته می‌شوند و ممکن است بر ارز داخلی ترجیح داده شوند.

درک ارز سخت

انتظار می‌رود که یک ارز سخت در یک دوره کوتاه نسبتاً پایدار بماند و در بازار فارکس یا بازار ارز (FX) بسیار نقد باشد. پرمعامله‌ترین ارزها در جهان عبارتند از دلار آمریکا (USD)، یورو اروپا (EUR)، ین ژاپن (JPY)، پوند بریتانیا (GBP)، فرانک سوئیس (CHF)، دلار کانادا (CAD) و دلار استرالیا (AUD).¹ همه این ارزها مورد اعتماد سرمایه‌گذاران و کسب‌وکارهای بین‌المللی هستند زیرا عموماً مستعد کاهش یا افزایش شدید نیستند.

دلار آمریکا به صورت ویژه برجسته است زیرا از وضعیت ارز ذخیره خارجی جهان برخوردار است.² به همین دلیل، بسیاری از معاملات بین‌المللی به دلار آمریکا انجام می‌شود. علاوه بر این، اگر ارز کشوری شروع به نرم شدن کند، شهروندان شروع به نگهداری دلار آمریکا و سایر ارزهای امن می‌کنند تا از ثروت خود محافظت کنند.

نکات کلیدی

• ارزهای سخت به عنوان ذخیره نقد ثروت و پناهگاه امن عمل می‌کنند، زمانی که ارزهای داخلی با مشکل مواجه می‌شوند.
• ارزهای سخت از کشورهایی با اقتصاد و سیستم‌های سیاسی باثبات می‌آیند.
• برعکس ارز سخت، ارز نرم است.

مثالی از ارزهای سخت

در عمل در گروه ارز سخت، دلار کانادا و استرالیا نسبت به قیمت‌های کالا حساس هستند، اما این کاهش‌ها را بهتر از سایر کشورهایی که بسیار بیشتر به کالاها وابسته هستند، تحمل می‌کنند. به عنوان مثال، سقوط قیمت انرژی در سال ۲۰۱۴ هم به بازارهای استرالیا و هم کانادا آسیب زد، اما برای روبل روسیه بسیار ویرانگرتر بود. با این گفته، کاهش ارزش پول یک ملت معمولاً نتیجه افزایش عرضه پول یا از دست دادن اعتماد به توانایی آینده آن به عنوان ذخیره ارزش ثابت است، به دلیل نگرانی‌های اقتصادی، مالی یا دولتی. یک نمونه بارز از یک ارز ناپایدار یا نرم، پزوی آرژانتین است که در سال ۲۰۱۵، ۳۴٫۶ درصد از ارزش خود را در برابر دلار از دست داد و آن را برای سرمایه‌گذاران خارجی بسیار نامطلوب کرد.

ارزش یک ارز بیشتر بر اساس اصول اقتصادی مانند تولید ناخالص داخلی (GDP) و اشتغال است. قدرت بین‌المللی دلار آمریکا منعکس کننده تولید ناخالص داخلی آمریکا است که از قیمت‌های جاری سال ۲۰۱۹، در رتبه اول جهان با ۲۱٫۳۷ تریلیون دلار قرار دارد. چین و هند به ترتیب رتبه‌های دوم و پنجم تولید ناخالص داخلی جهان را با ۱۴٫۳۴ تریلیون دلار و ۲٫۸۸ تریلیون دلار دارند، اما نه یوان چین و نه روپیه هند به عنوان ارز سخت در نظر گرفته نمی‌شوند.⁴ این نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های بانک مرکزی و ثبات در عرضه پول یک کشور نیز در نرخ‌های ارز تأثیر دارند. همچنین ترجیح روشنی برای دموکراسی‌های بالغ با یک سیستم حقوقی شفاف وجود دارد.

معایب ارز سخت

ارزهای سخت از سایر ارزها ارزشمندترند. برای مثال، از ۶ نوامبر ۲۰۲۰، بازار فارکس با نرخ ۶٫۶۱ یوان در برابر هر دلار آمریکا و ۷۳٫۹۷ روپیه در برابر هر دلار معامله می‌شد.⁵ ⁶ این نرخ‌های ارز برای واردکنندگان چینی و هندی مضر است، اما برای ترازهای حساب جاری مثبت است. نرخ ارز ضعیف به صادرکنندگان یک کشور کمک می‌کند زیرا باعث می‌شود صادرات در بازارهای بین‌المللی کالا و سایر بازارها رقابتی‌تر (یا ارزان‌تر) شود. در سال‌های اخیر، چین با اتهاماتی مبنی بر دستکاری نرخ ارز خود برای کاهش قیمت‌ها و تصاحب سهم بیشتری از بازارهای بین‌المللی مواجه بوده است.