نسبت پوشش هزینه‌های ثابت چیست؟

نسبت پوشش هزینه‌های ثابت میزان توانایی یک شرکت در پرداخت هزینه‌های ثابت خود مانند بدهی‌ها، بهره و اجاره تجهیزات را اندازه‌گیری می‌کند. این نسبت نشان می‌دهد که درآمد شرکت تا چه حد می‌تواند این هزینه‌ها را پوشش دهد.

بانک‌ها معمولاً هنگام بررسی درخواست وام یک کسب‌وکار، به این نسبت توجه می‌کنند.

نکات کلیدی:

• نسبت FCCR نشان می‌دهد که درآمد یک شرکت چقدر توانایی پوشش هزینه‌های ثابتی مانند اجاره، قبوض و بدهی‌ها را دارد.
• وام‌دهندگان از این نسبت برای ارزیابی اعتبار مالی شرکت استفاده می‌کنند.
• FCCR بالا نشان‌دهنده توانایی کافی شرکت در پرداخت هزینه‌های ثابت تنها با درآمد فعلی آن است.

فرمول نسبت پوشش هزینه‌های ثابت:

$FCCR = \frac{EBIT + FCBT}{FCBT + i}$

که در آن:
EBIT = درآمد قبل از بهره و مالیات
FCBT = هزینه‌های ثابت قبل از مالیات
i = بهره

نحوه محاسبه نسبت پوشش هزینه‌های ثابت (FCCR)

برای محاسبه این نسبت، ابتدا درآمد قبل از بهره و مالیات (EBIT) از صورت سود و زیان شرکت گرفته شده و سپس هزینه‌های بهره، اجاره و سایر هزینه‌های ثابت به آن اضافه می‌شود.

سپس EBIT تعدیل‌شده بر مجموع هزینه‌های ثابت و بهره تقسیم می‌شود. به عنوان مثال، نسبت 1.5 نشان می‌دهد که شرکت می‌تواند هزینه‌های ثابت و بهره خود را 1.5 برابر از محل درآمد پوشش دهد.

نسبت پوشش هزینه‌های ثابت چه چیزی را نشان می‌دهد؟

این نسبت برای ارزیابی جریان نقدی در دسترس شرکت برای بازپرداخت بدهی‌ها استفاده می‌شود. نسبت پایین معمولاً نشان‌دهنده ناتوانی شرکت در پرداخت هزینه‌های ثابت است که برای وام‌دهندگان یک ریسک محسوب می‌شود.

برای کاهش این ریسک، بسیاری از وام‌دهندگان از نسبت‌های پوششی مانند نسبت سود به بهره (TIE) و FCCR برای بررسی توانایی شرکت در دریافت و بازپرداخت بدهی‌های جدید استفاده می‌کنند. شرکتی که بتواند هزینه‌های ثابت خود را سریع‌تر از رقبا پوشش دهد، کارآمدتر و سودآورتر است. چنین شرکتی معمولاً برای توسعه و رشد وام می‌گیرد، نه برای رفع مشکلات مالی.

صورت سود و زیان شرکت اطلاعاتی درباره میزان فروش و هزینه‌های عملیاتی ارائه می‌دهد. برخی از این هزینه‌ها متغیر هستند و با افزایش فروش افزایش می‌یابند. اما هزینه‌های ثابت، صرف‌نظر از فعالیت شرکت، باید پرداخت شوند. این هزینه‌ها شامل اجاره تجهیزات، بیمه، اقساط بدهی‌های قبلی و پرداخت سود سهام ممتاز می‌شوند.

مثال از کاربرد نسبت پوشش هزینه‌های ثابت (FCCR)

هدف از محاسبه FCCR این است که مشخص شود درآمد شرکت تا چه حد می‌تواند هزینه‌های ثابت را پوشش دهد. این نسبت مشابه نسبت سود به بهره (TIE) است، اما محافظه‌کارانه‌تر عمل می‌کند، زیرا هزینه‌های ثابتی مانند اجاره را نیز در نظر می‌گیرد.

تفاوت با TIE:
نسبت FCCR، پرداخت‌های اجاره را به درآمد قبل از بهره و مالیات (EBIT) اضافه کرده و بر مجموع بهره و هزینه‌های اجاره تقسیم می‌کند.

مثال:
فرض کنید شرکت A دارای EBIT معادل 300,000 دلار، پرداخت اجاره 200,000 دلار و هزینه بهره 50,000 دلار باشد.$FCCR = \frac{300,000 + 200,000}{50,000 + 200,000} = \frac{500,000}{250,000} = 2$

این نسبت دو برابر به این معناست که درآمد شرکت دو برابر هزینه‌های ثابت آن است که مقدار پایینی محسوب می‌شود. زیرا شرکت فقط دو بار می‌تواند هزینه‌های ثابت خود را از محل درآمد پوشش دهد، که ریسک ناتوانی در پرداخت‌های آینده را افزایش می‌دهد. هرچه این نسبت بالاتر باشد، وضعیت شرکت بهتر است.

نکته مهم: مانند نسبت TIE، هرچه FCCR بالاتر باشد، شرایط مالی شرکت مطلوب‌تر خواهد بود.

محدودیت‌های نسبت پوشش هزینه‌های ثابت (FCCR)

نسبت FCCR تغییرات سریع در میزان سرمایه شرکت‌های نوپا و در حال رشد را در نظر نمی‌گیرد. همچنین، تأثیر برداشت‌های مالک یا پرداخت سود سهام از محل درآمد را لحاظ نمی‌کند. این موارد می‌توانند ورودی‌های نسبت را تغییر داده و منجر به نتیجه‌گیری نادرست شوند، مگر اینکه شاخص‌های مالی دیگری نیز بررسی شوند.

به همین دلیل، بانک‌ها هنگام ارزیابی اعتبار یک شرکت برای اعطای وام، علاوه بر FCCR، چندین معیار مالی دیگر را نیز در نظر می‌گیرند تا دید جامع‌تری از وضعیت مالی شرکت داشته باشند.

نحوه محاسبه نسبت پوشش هزینه‌های ثابت

مجموع EBIT (درآمد قبل از بهره و مالیات) و FCBT (هزینه‌های ثابت قبل از مالیات) را بر مجموع FCBT و بهره تقسیم کنید. حاصل این محاسبه، نسبت FCCR خواهد بود.

کاربرد FCCR

بانک‌ها از FCCR برای بررسی توانایی یک کسب‌وکار در بازپرداخت بدهی‌های خود استفاده می‌کنند و میزان جریان نقدی موجود شرکت برای پرداخت بدهی را ارزیابی می‌نمایند.

مواردی که FCCR در نظر نمی‌گیرد:

• تغییرات سریع در میزان سرمایه شرکت‌های جدید و در حال رشد
• برداشت‌های مالک یا پرداخت سود سهام از محل درآمد

هر دو عامل می‌توانند محاسبات را تحت تأثیر قرار دهند و تصویر نادرستی از وضعیت مالی شرکت ارائه دهند. به همین دلیل، بانک‌ها علاوه بر FCCR، شاخص‌های مالی دیگری را نیز برای ارزیابی اعتبار شرکت بررسی می‌کنند.

جمع‌بندی

نسبت پوشش هزینه‌های ثابت (FCCR) نشان می‌دهد که یک شرکت تا چه حد می‌تواند هزینه‌های ثابتی مانند اجاره، قبوض و بدهی‌های خود را با درآمدش پوشش دهد. وام‌دهندگان معمولاً از این نسبت برای ارزیابی اعتبار مالی شرکت استفاده می‌کنند. FCCR بالا نشان‌دهنده توانایی کافی شرکت در پرداخت هزینه‌های ثابت از محل درآمد فعلی آن است.