به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از فوربز، در دهه گذشته، شرکت‌های سرمایه‌گذاری خصوصی (Private Equity) مانند بلک‌استون، KKR و آپولو به بازیگران اصلی بازارهای مالی جهانی تبدیل شدند. در شرایط نرخ بهره نزدیک به صفر و دسترسی آسان به سرمایه، این شرکت‌ها موجی از خرید را آغاز کردند؛ از خانه‌های مسکونی گرفته تا بیمارستان‌ها، شرکت‌های نرم‌افزاری و زیرساخت‌های مخابراتی. در این مدت، ارزش دارایی‌های تحت مدیریت آن‌ها بیش از سه برابر شد و به ۱۳.۴ تریلیون دلار رسید. اما بخش عمده‌ای از این دارایی‌ها نقدشونده نیستند و همین مسئله گلوگاهی ایجاد کرده که حالا توکنی‌سازی ممکن است راه‌حل آن باشد.
اما در سال ۲۰۲۵ شرایط تغییر کرده است. با بازگشت ترامپ به قدرت، تورمی که مهار نمی‌شود و سیاست پولی سخت‌گیرانه فدرال رزرو، دیگر خبری از نقدینگی فراوان نیست. عرضه‌های اولیه (IPO) محدود شده، معاملات ثانویه با تخفیف سنگین انجام می‌شوند و مسیرهای سنتی خروج یا بسته شده‌اند یا کند هستند. دورانی که شرکت‌های سرمایه‌گذاری خصوصی می‌توانستند دارایی‌های خود را با قیمت‌های بالا به یکدیگر بفروشند، به پایان رسیده است. در چنین فضایی، توکنی‌سازی دیگر صرفاً یک ایده نوآورانه نیست؛ بلکه به یکی از معدود ابزارهای واقعی برای ایجاد انعطاف‌پذیری در پرتفوی‌ها تبدیل شده است.
بازگشت به نرخ‌های بهره پایین در آینده نزدیک بعید به نظر می‌رسد. بازارها پذیرفته‌اند که فدرال رزرو محتاطانه عمل خواهد کرد و کاهش نرخ بهره، اگر هم رخ دهد، بسیار محدود خواهد بود. در چنین شرایطی، توکنی‌سازی نه یک انقلاب، بلکه یک استراتژی منطقی به شمار می‌آید. توکنی‌سازی این امکان را فراهم می‌کند که دارایی‌های غیرنقد مانند سهام شرکت‌های خصوصی، املاک یا زیرساخت‌ها در قالب ابزارهای مبتنی بر بلاکچین عرضه شوند، مالکیت آن‌ها خرد شود، امکان معامله ۲۴ ساعته فراهم شود و دسترسی سرمایه‌گذاران جهانی افزایش یابد. این حرکت صرفاً به معنای افزایش کارایی نیست، بلکه ساختن یک کانال توزیع جدید برای دارایی‌هایی است که دیگر مسیر روشنی برای نقدشوندگی ندارند.
برخی از بزرگترین نهادهای مالی جهان همین حالا هم وارد این فضا شده‌اند. بلک‌راک درخواست ثبت توکنی‌سازی سهام صندوق خزانه‌داری ۱۵۰ میلیارد دلاری خود را به کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا ارائه کرده است. فرانکلین تمپلتون نیز صندوقی کاملاً توکنیزه با نام فرنکلین آن‌چین راه‌اندازی کرده و هامیلتون لین از طریق همکاری با پلتفرم‌هایی مانند سکیوریتایز (Securitize) و ریپابلیک (Republic)، نسخه‌های توکنیزه‌شده‌ای از صندوق‌های سرمایه‌گذاری خصوصی خود را به سرمایه‌گذاران خرد عرضه می‌کند.
برای سرمایه‌گذاران خرد، این روند هم فرصت است و هم تهدید. از یک سو، توکنی‌سازی می‌تواند درهایی را به روی دارایی‌هایی باز کند که پیش‌تر فقط در اختیار صندوق‌های بازنشستگی و سرمایه‌گذاران بزرگ بود. اما از سوی دیگر، این دارایی‌ها به‌دلیل دشواری در ارزش‌گذاری و پایین بودن نقدشوندگی، به‌سختی قابل مدیریت هستند. نهادهای مالی از سر نوع‌دوستی وارد حوزه بلاکچین نشده‌اند؛ آن‌ها به‌دنبال جذب سرمایه برای دارایی‌هایی هستند که به‌راحتی قابل فروش نیستند. بدون نظارت کافی، شفاف‌سازی مناسب و حمایت از سرمایه‌گذاران، توکنی‌سازی می‌تواند به ابزاری برای انتقال ریسک‌های پنهان تبدیل شود.
این به معنای ناکارآمدی توکنی‌سازی نیست. این فناوری می‌تواند نقش مهمی در افزایش دسترسی و بهبود جذب سرمایه ایفا کند. اما باید شناخت دقیقی از انگیزه‌های اصلی این تحول داشته باشیم. اگر فقط روی تکنولوژی تمرکز کنیم و منافع اقتصادی پشت آن را نادیده بگیریم، ممکن است توزیع را با نوآوری اشتباه بگیریم و نیروهای واقعی پشت پرده تحول بازارها را نادیده بگیریم.
توکنی‌سازی اغلب به‌عنوان مرز بعدی نوآوری مالی معرفی می‌شود و چنین هم هست؛ اما در عین حال، نقش یک سوپاپ اطمینان را نیز ایفا می‌کند. در جهانی که مسیرهای سنتی نقدشوندگی دیگر کار نمی‌کنند، زیرساخت بلاکچینی به‌تدریج به آخرین گزینه مؤثر برای خروج سرمایه تبدیل شده است. معماری مالی دهه آینده نه صرفاً با قانون‌گذاری، بلکه با نیاز به نقدینگی و توانایی ساخت سریع مسیرهای جدید برای تأمین آن، شکل خواهد گرفت.
نظرات کاربران