نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ (APT) یک مدل قیمت‌گذاری دارایی چندعاملی است. این مدل بر این ایده استوار است که بازده یک دارایی را می‌توان با استفاده از رابطه خطی بین بازده مورد انتظار دارایی و چندین متغیر اقتصاد کلان که ریسک سیستماتیک را در بر می‌گیرند، پیش‌بینی کرد. این یک ابزار مفید برای تحلیل پرتفوی‌ها از منظر سرمایه‌گذاری ارزشی است تا اوراق بهاداری که ممکن است به طور موقت قیمت‌گذاری نادرست شده باشند، شناسایی شوند.
نکات کلیدی
- نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ (APT) یک مدل قیمت‌گذاری دارایی چندعاملی است که بر این ایده استوار است که بازده یک دارایی قابل پیش‌بینی است.
- APT از رابطه بین بازده مورد انتظار دارایی و چندین متغیر اقتصاد کلان که ریسک سیستماتیک را منعکس می‌کنند، استفاده می‌کند.
- APT فرض می‌کند که بازارها گاهی اوقات اوراق بهادار را به اشتباه قیمت‌گذاری می‌کنند، قبل از اینکه بازار در نهایت اصلاح کند و اوراق به ارزش منصفانه خود بازگردند.
- آربیتراژگران امیدوارند با استفاده از APT از هرگونه انحراف از ارزش منصفانه بازار بهره ببرند.
APT چگونه کار می‌کند؟
نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ توسط اقتصاددان استفن راس در سال ۱۹۷۶ به عنوان جایگزینی برای مدل قیمت‌گذاری دارایی‌های سرمایه‌ای (CAPM) توسعه یافت. CAPM فرض می‌کند که بازارها کاملاً کارآمد هستند، اما APT فرض می‌کند که بازارها گاهی اوقات اوراق بهادار را به اشتباه قیمت‌گذاری می‌کنند، قبل از اینکه بازار در نهایت اصلاح کند و اوراق به ارزش منصفانه خود بازگردند. آربیتراژگران امیدوارند با استفاده از APT از هرگونه انحراف از ارزش منصفانه بازار بهره ببرند.
با این حال، این یک عملیات بدون ریسک به معنای کلاسیک آربیتراژ نیست، زیرا سرمایه‌گذاران فرض می‌کنند که مدل درست است و معاملات جهت‌دار انجام می‌دهند، به جای اینکه سودهای بدون ریسک را قفل کنند.
فرمول مدل APT
فرمول APT به صورت زیر است:
E(R)_i = E(R)_z + (E(I) − E(R)_z) × β_n
که در آن:
E(R)_i = بازده مورد انتظار دارایی
E(R)_z = نرخ بازده بدون ریسک
β_n = حساسیت قیمت دارایی به عامل اقتصاد کلان n
E_i = پاداش ریسک مرتبط با عامل i
ضرایب بتا در مدل APT با استفاده از رگرسیون خطی تخمین زده می‌شوند. معمولاً بازده‌های تاریخی اوراق بهادار بر روی عامل رگرسیون می‌شوند تا بتای آن تخمین زده شود.
مدل ریاضی برای APT
APT نسبت به CAPM انعطاف‌پذیرتر است، اما پیچیده‌تر است. CAPM تنها یک عامل را در نظر می‌گیرد: ریسک بازار. فرمول APT عوامل متعددی دارد و نیاز به تحقیقات قابل‌توجهی برای تعیین میزان حساسیت یک اوراق بهادار به ریسک‌های اقتصاد کلان مختلف دارد.
عوامل و تعداد آن‌ها انتخاب‌های ذهنی هستند. سرمایه‌گذاران بسته به انتخاب خود نتایج متفاوتی خواهند داشت. با این حال، معمولاً چهار یا پنج عامل اکثر بازده یک اوراق بهادار را توضیح می‌دهند.
واقعیت مهم: برای اطلاعات بیشتر در مورد تفاوت‌های بین CAPM و نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ، درباره تفاوت‌های CAPM و APT بخوانید.
عوامل APT ریسک سیستماتیکی هستند که نمی‌توان با تنوع‌بخشی به پرتفوی سرمایه‌گذاری کاهش داد. عوامل اقتصاد کلان که به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌های قیمت قابل اعتماد شناخته شده‌اند شامل تغییرات غیرمنتظره در تورم، تولید ناخالص ملی (GNP)، اسپردهای اوراق قرضه شرکتی، و تغییرات در منحنی بازده هستند. عوامل دیگری که معمولاً استفاده می‌شوند شامل تولید ناخالص داخلی (GDP)، قیمت کالاها، شاخص‌های بازار، و نرخ‌های مبادله هستند.
نمونه‌ای از استفاده از APT
چهار عامل شناسایی شده‌اند که بازده یک سهام، حساسیت آن به هر عامل، و پاداش ریسک مرتبط با هر عامل را توضیح می‌دهند:
- رشد تولید ناخالص داخلی (GDP): β = ۰.۶، RP = ۴٪
- نرخ تورم: β = ۰.۸، RP = ۲٪
- قیمت‌های طلا: β = -۰.۷، RP = ۵٪
- بازده شاخص استاندارد اند پورز ۵۰۰: β = ۱.۳، RP = ۹٪
- نرخ بدون ریسک: ۳٪
بازده مورد انتظار با استفاده از فرمول APT به صورت زیر محاسبه می‌شود:
بازده مورد انتظار = ۳٪ + (۰.۶ × ۴٪) + (۰.۸ × ۲٪) + (-۰.۷ × ۵٪) + (۱.۳ × ۹٪) = ۱۵.۲٪
تفاوت بین CAPM و نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ چیست؟
تفاوت اصلی این است که CAPM یک مدل تک‌عاملی است، در حالی که APT یک مدل چندعاملی است. تنها عاملی که در CAPM برای توضیح تغییرات در قیمت‌ها و بازده‌های اوراق بهادار در نظر گرفته می‌شود، ریسک بازار است. در APT عوامل متعددی می‌توانند وجود داشته باشند.
محدودیت‌های APT چیست؟
محدودیت اصلی APT این است که این نظریه عواملی را برای یک سهام یا دارایی خاص پیشنهاد نمی‌دهد. یک سهام ممکن است نسبت به یک عامل حساس‌تر از دیگری باشد و سرمایه‌گذاران باید منابع ریسک و حساسیت‌ها را درک کنند.
مزیت اصلی APT چیست؟
مزیت اصلی APT این است که به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهد تحقیقات خود را سفارشی کنند، زیرا داده‌های بیشتری ارائه می‌دهد و منابع متعددی از ریسک دارایی را پیشنهاد می‌کند.
نتیجه‌گیری
نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ (APT) یک مدل قیمت‌گذاری دارایی چندعاملی است که بر این ایده استوار است که بازده یک دارایی را می‌توان با رابطه خطی بین بازده دارایی و چندین عامل اقتصاد کلان که بر ریسک دارایی تأثیر می‌گذارند، پیش‌بینی کرد.
نظریه قیمت‌گذاری آربیتراژ فرض می‌کند که بازارها گاهی اوقات اوراق بهادار را به اشتباه قیمت‌گذاری می‌کنند، قبل از اینکه اصلاح شوند و به ارزش منصفانه خود بازگردند.
نظرات کاربران