مدل جارو ترنبول چیست؟

مدل جارو ترنبول چیست؟
مدل جارو ترنبول یکی از اولین مدل‌های کاهش‌یافته برای قیمت‌گذاری ریسک اعتباری است. این مدل که توسط رابرت جارو و استوارت ترنبول توسعه یافت، از تحلیل چندعاملی و پویا نرخ‌های بهره برای محاسبه احتمال نکول استفاده می‌کند.

نکات کلیدی:

• مدل جارو ترنبول یک مدل ریسک اعتباری است که احتمال نکول وام‌گیرنده در بازپرداخت وام را اندازه‌گیری می‌کند.
• این مدل توسط اساتید مالی و کارشناسان رابرت جارو و استوارت ترنبول در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت.
• این مدل یک مدل کاهش‌یافته است و با در نظر گرفتن تأثیر تغییرات نرخ‌های بهره، یا هزینه استقراض، از دیگر مدل‌های ریسک اعتباری متمایز می‌شود.
• مدل‌های کاهش‌یافته از مدل‌سازی ریسک اعتباری ساختاری متفاوت هستند، که احتمال نکول را از ارزش دارایی‌های یک شرکت استخراج می‌کند.

درک مدل جارو ترنبول
تعیین ریسک اعتباری، یعنی احتمال زیانی که از عدم بازپرداخت وام یا عدم انجام تعهدات قراردادی توسط وام‌گیرنده ناشی می‌شود، حوزه‌ای بسیار پیشرفته است که شامل ریاضیات پیچیده و محاسبات قدرتمند می‌شود.

مدل‌های مختلفی برای کمک به مؤسسات مالی در درک بهتر احتمال عدم انجام تعهدات مالی یک شرکت وجود دارند. پیش‌تر، استفاده از ابزارهایی که ریسک نکول را عمدتاً با بررسی ساختار سرمایه یک شرکت تحلیل می‌کردند، رایج بود.

مدل جارو ترنبول، که در سال ۱۹۹۵ معرفی شد، روش جدیدی را برای اندازه‌گیری احتمال نکول ارائه داد که تأثیر نرخ‌های بهره متغیر، که به‌عنوان هزینه استقراض نیز شناخته می‌شود، را در نظر می‌گیرد.

مهم: مدل جارو و ترنبول نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری‌های اعتباری تحت نرخ‌های بهره مختلف چگونه عمل می‌کنند.

مدل‌های ساختاری در مقابل مدل‌های کاهش‌یافته
مدل‌های کاهش‌یافته یکی از دو رویکرد مدل‌سازی ریسک اعتباری هستند، رویکرد دیگر مدل‌های ساختاری است. مدل‌های ساختاری فرض می‌کنند که مدل‌ساز دانش کاملی از دارایی‌ها و بدهی‌های یک شرکت دارد، که منجر به زمان نکول قابل پیش‌بینی می‌شود.

مدل‌های ساختاری، که اغلب «مدل‌های مرتون» نامیده می‌شوند، به نام رابرت سی. مرتون، برنده جایزه نوبل، مدل‌های تک‌دوره‌ای هستند که احتمال نکول را از تغییرات تصادفی در ارزش غیرقابل مشاهده دارایی‌های یک شرکت استخراج می‌کنند. در این مدل، ریسک‌های نکول در تاریخ سررسید رخ می‌دهند، اگر در آن مرحله ارزش دارایی‌های یک شرکت کمتر از بدهی‌های معوق آن باشد.

نکته: مدل اعتباری ساختاری مرتون ابتدا در اوایل دهه ۱۹۹۰ توسط ارائه‌دهنده ابزارهای تحلیل اعتباری کمی KMV LLC، که در سال ۲۰۰۲ توسط سرویس سرمایه‌گذاران مودیز خریداری شد، ارائه شد.

مدل‌های کاهش‌یافته، از سوی دیگر، این دیدگاه را دارند که مدل‌ساز از وضعیت مالی شرکت بی‌اطلاع است. این مدل‌ها نکول را به‌عنوان یک رویداد غیرمنتظره در نظر می‌گیرند که می‌تواند توسط عوامل متعددی که در بازار رخ می‌دهند، هدایت شود.

از آنجا که مدل‌های ساختاری به فرضیات متعدد زیربنایی طراحی خود حساس هستند، جارو نتیجه گرفت که برای قیمت‌گذاری و پوشش ریسک، مدل‌های کاهش‌یافته روش ترجیحی هستند.

ملاحظات ویژه
اکثر بانک‌ها و آژانس‌های رتبه‌بندی اعتباری از ترکیبی از مدل‌های ساختاری و کاهش‌یافته، و همچنین انواع اختصاصی، برای ارزیابی ریسک اعتباری استفاده می‌کنند. مدل‌های ساختاری مزیت ذاتی ارائه ارتباط بین کیفیت اعتباری یک شرکت و شرایط اقتصادی و مالی آن را، که در مدل مرتون ایجاد شده، دارند.

در همین حال، مدل‌های کاهش‌یافته جارو ترنبول از برخی اطلاعات مشابه استفاده می‌کنند اما پارامترهای بازار خاصی و همچنین دانش وضعیت مالی یک شرکت در یک نقطه زمانی را در نظر می‌گیرند.