کشورهای کمتر توسعه‌یافته (LDC) چیستند؟

کشورهای کمتر توسعه‌یافته (LDC) چیستند؟

کشورهای کمتر توسعه‌یافته (LDC) که گاهی به‌عنوان کشورهای درحال‌توسعه شناخته می‌شوند، کشورهایی هستند که با چالش‌های ساختاری قابل‌توجهی برای توسعه پایدار مواجه‌اند. فهرست سازمان ملل از این کشورها در حال حاضر شامل ۴۶ کشور است.

نکات کلیدی:

• کشورهای کمتر توسعه‌یافته، کشورهایی با درآمد پایین هستند که با چالش‌های ساختاری عمده برای توسعه پایدار مواجه‌اند.
• کمیته سیاست‌گذاری توسعه سازمان ملل معیارهایی برای کمک به دسترسی LDCها به حمایت‌های بین‌المللی و بهره‌مندی از آن‌ها ایجاد کرده است.
• تا مهر ۱۴۰۰ (اکتبر ۲۰۲۱)، فهرست سازمان ملل شامل ۴۶ کشور LDC بود.

درک کشورهای کمتر توسعه‌یافته

کشورهای کمتر توسعه‌یافته به شدت در برابر شوک‌های اقتصادی و زیست‌محیطی آسیب‌پذیرند و دارایی‌های انسانی کمتری نسبت به سایر کشورها دارند. در برخی موارد، به این کشورها «بازارهای نوظهور» گفته می‌شود. LDCها به اقدامات حمایتی بین‌المللی ویژه‌ای برای کمک به توسعه و تجارت دسترسی دارند که برای کشورهای توسعه‌یافته‌تر در دسترس نیست.

دبیرخانه کمیته سیاست‌گذاری توسعه (CDP) در بخش امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل (DPAD/DESA) معیارهایی برای کمک به LDCها در دسترسی به حمایت‌های بین‌المللی ایجاد کرده است. این دبیرخانه مسئول بررسی وضعیت LDCها و نظارت بر پیشرفت آن‌ها پس از خروج از دسته LDC است.

معیارهای دبیرخانه برای قرار دادن کشورها در فهرست کشورهای کمتر توسعه‌یافته شامل سه دسته است:

• درآمد: آستانه درآمد ۱,۰۱۸ دلار است که بر اساس میانگین سه‌ساله درآمد ملی ناخالص (GNI) سرانه تعیین می‌شود. آستانه خروج ۲۰ درصد بالاتر و برابر با ۱,۲۲۲ دلار است.
• دارایی‌های انسانی: با استفاده از پنج شاخص در زیرشاخص سلامت و آموزش محاسبه می‌شود.
• آسیب‌پذیری اقتصادی: آسیب‌پذیری ساختاری در برابر شوک‌های اقتصادی و زیست‌محیطی را اندازه‌گیری می‌کند، به‌طوری‌که سطح بالای آسیب‌پذیری نشان‌دهنده موانع ساختاری عمده برای توسعه پایدار است.

فهرست کشورهای کمتر توسعه‌یافته

تا شهریور ۱۳۹۹ (سپتامبر ۲۰۲۰)، فهرست سازمان ملل شامل ۴۷ کشور بود.

در اسفند ۱۳۹۶ (مارس ۲۰۱۸)، کمیته سیاست‌گذاری توسعه توصیه کرد که بوتان، کیریباتی، سائوتومه و پرینسیپ، و جزایر سلیمان تا سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۴) از دسته LDC خارج شوند. این توصیه در آن زمان بی‌سابقه بود، زیرا هیچ‌گاه کمیته در یک بررسی، خروج این تعداد کشور را پیشنهاد نکرده بود. در ۴۷ سالی که دسته LDC وجود داشته، تنها پنج کشور از آن خارج شده‌اند: بوتسوانا، کیپ‌ورد، گینه استوایی، مالدیو و ساموآ. کمیته همچنین آنگولا را برای خروج در سال ۱۴۰۳ برنامه‌ریزی کرده است.