آخرین ورودی، اولین خروجی (LIFO) چیست؟
آخرین ورودی، اولین خروجی (LIFO) روشی برای حسابداری موجودی است که اقلام اخیراً تولید یا خریداری‌شده را به‌عنوان اولین اقلام فروخته‌شده ثبت می‌کند. به این معنا که هزینه آخرین محصولات خریداری‌شده یا تولید‌شده ابتدا به‌عنوان هزینه کالاهای فروخته‌شده (COGS) ثبت می‌شود، در حالی که هزینه محصولات قدیمی‌تر، که معمولاً کمتر است، به‌عنوان موجودی گزارش می‌شود.
دو روش جایگزین برای هزینه‌یابی موجودی شامل اولین ورودی، اولین خروجی (FIFO)، که در آن قدیمی‌ترین اقلام موجودی ابتدا به‌عنوان فروخته‌شده ثبت می‌شوند، و روش میانگین هزینه است که میانگین وزنی تمام واحدها در دوره حسابداری را محاسبه کرده و از آن برای تعیین COGS و موجودی پایان دوره استفاده می‌کند.
نکات کلیدی
- LIFO روشی برای حسابداری موجودی است.
- در روش LIFO، هزینه آخرین محصولات خریداری‌شده (یا تولید‌شده) ابتدا ثبت می‌شود.
- LIFO تنها در ایالات متحده و تحت اصول پذیرفته‌شده حسابداری (GAAP) مجاز است.
- حسابداری LIFO می‌تواند درآمد مشمول مالیات را در سال‌هایی که تورم هزینه‌های کسب‌وکار را افزایش می‌دهد، کاهش دهد.
درک آخرین ورودی، اولین خروجی (LIFO)
روش LIFO تنها در ایالات متحده، جایی که هر یک از سه روش هزینه‌یابی موجودی تحت اصول پذیرفته‌شده حسابداری (GAAP) مجاز است، استفاده می‌شود. استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS)، که در اکثر کشورها استفاده می‌شود، استفاده از روش LIFO را ممنوع کرده است.
شرکت‌هایی که از LIFO استفاده می‌کنند، معمولاً نیاز به نگهداری موجودی‌های بزرگ دارند، مانند خرده‌فروشان و نمایندگی‌های خودرو. این روش به آنها امکان می‌دهد در زمان افزایش هزینه‌ها، از درآمد مشمول مالیات کمتر و جریان نقدی بالاتر بهره‌مند شوند.
بیشتر شرکت‌های سهامی عام در ایالات متحده از روش FIFO استفاده می‌کنند. اگر شرکتی از LIFO برای ثبت مالیات استفاده کند، باید در گزارش‌های مالی به سهام‌داران نیز از LIFO استفاده کند، که این امر سود خالص را کاهش می‌دهد.
LIFO، تورم و سود خالص
وقتی تورم صفر باشد، هر سه روش هزینه‌یابی موجودی نتایج یکسانی دارند. اما در شرایط تورم بالا، انتخاب روش حسابداری می‌تواند تأثیر چشمگیری بر نسبت‌های ارزشیابی داشته باشد. روش‌های FIFO، LIFO و میانگین هزینه اثرات متفاوتی دارند:
- FIFO ارزش بهتری از موجودی پایان دوره در ترازنامه ارائه می‌دهد، اما سود خالص را افزایش می‌دهد، زیرا موجودی‌های قدیمی‌تر (که ممکن است سال‌ها پیش خریداری شده باشند) برای محاسبه COGS استفاده می‌شوند. افزایش سود خالص می‌تواند مالیات پرداختی شرکت را افزایش دهد.
- LIFO ارزش موجودی پایان دوره را کمتر نشان می‌دهد، زیرا موجودی ممکن است کمتر از ارزش واقعی گزارش شود. LIFO سود خالص (و مالیات) را کاهش می‌دهد، زیرا COGS بالاتر است. با این حال، در دوره‌های تورمی، کاهش ارزش موجودی کمتر رخ می‌دهد.
- میانگین هزینه نتایجی بین FIFO و LIFO ارائه می‌دهد.
در زمان کاهش قیمت‌ها (دفلیشن)، نتایج کاملاً برعکس موارد بالا خواهد بود.
مثال LIFO
فرض کنید شرکت الف دارای ۱۰ ویجت است. پنج ویجت اول هر کدام ۱۰۰ دلار هزینه داشته و دو روز پیش رسیده‌اند. پنج ویجت آخر هر کدام ۲۰۰ دلار هزینه داشته و یک روز پیش رسیده‌اند. بر اساس روش LIFO، آخرین ویجت‌های واردشده اولین ویجت‌های فروخته‌شده هستند. اگر هفت ویجت فروخته شود، حسابدار چه هزینه‌ای را ثبت می‌کند؟
هر ویجت قیمت فروش یکسانی دارد، بنابراین درآمد یکسان است. اما هزینه ویجت‌ها بر اساس روش انتخاب‌شده برای موجودی متفاوت است.
در روش LIFO، آخرین موجودی واردشده اولین موجودی فروخته‌شده است. یعنی ویجت‌های ۲۰۰ دلاری ابتدا فروخته می‌شوند. سپس دو ویجت ۱۰۰ دلاری فروخته می‌شود. در مجموع، هزینه ویجت‌ها در روش LIFO برابر با ۱۲۰۰ دلار است (پنج ویجت ۲۰۰ دلاری + دو ویجت ۱۰۰ دلاری).
در مقابل، در روش FIFO، ویجت‌های ۱۰۰ دلاری ابتدا فروخته می‌شوند و سپس ویجت‌های ۲۰۰ دلاری. بنابراین، هزینه ویجت‌های فروخته‌شده ۹۰۰ دلار ثبت می‌شود (پنج ویجت ۱۰۰ دلاری + دو ویجت ۲۰۰ دلاری).
به همین دلیل، LIFO در زمان تورم هزینه‌های بالاتری ایجاد می‌کند و سود خالص را کاهش می‌دهد، که منجر به کاهش درآمد مشمول مالیات می‌شود. در دوره‌های کاهش قیمت‌ها، LIFO هزینه‌های کمتری ایجاد کرده و سود خالص و مالیات را افزایش می‌دهد.
کدام بهتر است، LIFO یا FIFO؟
این بستگی به نوع کسب‌وکار و وضعیت شرکت دارد. روش LIFO سود خالص را روی کاغذ کاهش می‌دهد، که در صورت وجود تورم، مالیات پرداختی را کاهش می‌دهد. اما اگر شرکت سهامی عام باشد، کاهش سود ممکن است سهام‌داران را تحت تأثیر قرار دهد.
شرکت‌هایی که از LIFO استفاده می‌کنند، معمولاً باید موجودی‌های بزرگ و پرهزینه‌ای را حفظ کنند. با ثبت بالاترین قیمت‌های خرید در برابر درآمد فروش، آنها درآمد مشمول مالیات کمتری گزارش می‌کنند.
کدام آسان‌تر است، LIFO یا FIFO؟
از نظر پیچیدگی تفاوتی ندارند. می‌توانید برای هر دو یا یکی از آنها از ماشین‌حساب‌های آنلاین مانند OMNI Calculator استفاده کنید.
چرا LIFO در اکثر نقاط جهان ممنوع است؟
LIFO تحت استانداردهای بین‌المللی گزارشگری مالی (IFRS) که در اکثر کشورها استفاده می‌شود، ممنوع است، زیرا درآمد مشمول مالیات را کاهش می‌دهد. این اتفاق تنها در زمان تورم رخ می‌دهد، اما دولت‌ها همچنان آن را نمی‌پسندند. همچنین، LIFO می‌تواند ارزش‌گذاری موجودی شرکت را غیرواقعی کند. علاوه بر این، در صورت انحلال شرکت، استفاده از LIFO در سال‌های گذشته می‌تواند سودها را به‌صورت مصنوعی افزایش دهد.
نتیجه‌گیری
بیشتر شرکت‌ها از روش اولین ورودی، اولین خروجی (FIFO) برای ثبت فروش خود استفاده می‌کنند. روش آخرین ورودی، اولین خروجی (LIFO) برای کسب‌وکارهای خاصی در زمان‌های خاص مناسب است. این روش عمدتاً توسط شرکت‌هایی استفاده می‌شود که باید موجودی‌های بزرگ و پرهزینه‌ای را حفظ کنند و تنها زمانی مفید است که تورم به‌سرعت هزینه‌ها را افزایش می‌دهد. LIFO به این شرکت‌ها امکان می‌دهد درآمد مشمول مالیات کمتری را در زمان‌هایی که قیمت‌های بالا فشار زیادی بر عملیات آنها وارد می‌کند، گزارش کنند.
نظرات کاربران