جبران بیکاری چیست؟
جبران بیکاری مبلغی است که توسط دولت ایالتی به کارگران بیکاری که به دلیل اخراج یا تعدیل نیرو شغل خود را از دست داده‌اند، پرداخت می‌شود. هدف آن تأمین منبع درآمدی برای کارگران بیکار تا زمان یافتن شغل جدید است. برای واجد شرایط بودن دریافت جبران بیکاری، باید معیارهای خاصی مانند داشتن سابقه کار به مدت حداقل دوره تعیین‌شده و جستجوی فعال برای شغل جدید برآورده شود.
جبران بیکاری که معمولاً از طریق چک بیکاری یا واریز مستقیم پرداخت می‌شود، جایگزینی نسبی درآمد را برای مدت زمان مشخص یا تا زمانی که کارگر شغلی پیدا کند، فراهم می‌کند (هر کدام که زودتر رخ دهد). این مفهوم همچنین به‌عنوان «مزایای بیکاری» یا «بیمه بیکاری» شناخته می‌شود.
نکات کلیدی
-
جبران بیکاری مزایایی است که به افرادی پرداخت می‌شود که به دلیل عواملی خارج از کنترل خود، مانند اخراج یا تعطیلی کسب‌وکار، شغل خود را از دست داده‌اند.
-
مزایای بیکاری اغلب به‌صورت درصدی از میانگین درآمد متقاضی در دوره اخیر ۵۲ هفته‌ای محاسبه می‌شود.
-
مزایای مرتبط با امداد پاندمی در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ پایان یافت.
-
جبران معمولاً از طریق چک بیکاری یا واریز مستقیم پرداخت می‌شود.
-
هر ایالت قوانین و الزامات خاص خود را برای مزایای بیکاری تعیین می‌کند.
درک جبران بیکاری
جبران بیکاری توسط بسیاری از کشورهای توسعه‌یافته و برخی اقتصادهای در حال توسعه ارائه می‌شود. در ایالات متحده، سیستم جبران بیکاری به‌صورت مشترک توسط دولت فدرال و دولت‌های ایالتی مدیریت می‌شود. مزایا بر اساس درصدی از میانگین درآمد کارگر در دوره اخیر ۵۲ هفته‌ای محاسبه می‌شود و روش محاسبه آن در ایالت‌های مختلف متفاوت است.
مزایا عموماً توسط دولت‌های ایالتی پرداخت می‌شود که بخش عمده آن از مالیات‌های حقوق و دستمزد ایالتی و فدرال پرداخت‌شده توسط کارفرمایان تأمین می‌شود. اکثر ایالت‌ها مزایا را برای ۲۶ هفته ارائه می‌دهند، اگرچه این مدت در ایالت‌های مختلف متفاوت است و می‌تواند بین ۱۲ تا ۳۰ هفته باشد. در دوره‌های بیکاری بالا، امکان تمدید مزایا وجود دارد.
الزامات جبران بیکاری
همان‌طور که اشاره شد، در ایالات متحده، هم دولت فدرال و هم ایالت‌ها بیمه بیکاری را مدیریت می‌کنند.
الزامات در هر ایالت برای تعیین مزایا متفاوت است. به‌عنوان مثال، در نیویورک، برای واجد شرایط بودن، باید در دو فصل تقویمی کار کرده و دستمزد دریافت کرده باشید، حداقل ۲,۶۰۰ دلار در یکی از این فصول دریافت کرده باشید و کل دستمزدهای پرداخت‌شده به شما باید حداقل ۱.۵ برابر مبلغ پرداخت‌شده در فصل پردرآمد شما باشد. حداقل مزایای هفتگی ۱۰۴ دلار و حداکثر ۵۰۴ دلار در هفته است.
نیویورک و بسیاری از ایالت‌های دیگر دوره انتظار هفت‌روزه برای مزایا را برای افرادی که به دلیل تعطیلی‌ها یا قرنطینه‌های مرتبط با ویروس کرونا (کووید-۱۹) بیکار شده‌اند، لغو کردند.
برنامه‌های مرتبط با بیکاری کووید-۱۹
در تاریخ ۸ فروردین ۱۳۹۹، رئیس‌جمهور ترامپ بسته محرک اضطراری ویروس کرونا به ارزش ۲ تریلیون دلار به نام قانون کمک، امداد و امنیت اقتصادی کرونا (CARES) را امضا کرد. این قانون به‌صورت موقت مزایای بیمه بیکاری را از طریق سه ابتکار گسترش داد:
در اینجا خلاصه‌ای از مقایسه این برنامه‌ها ارائه شده است:
|
برنامه |
عملکرد |
|---|---|
|
کمک بیکاری پاندمی (PUA) |
مزایا را به افراد خوداشتغال، فریلنسرها و پیمانکاران مستقل گسترش داد. در ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ پایان یافت. |
|
جبران بیکاری فدرال پاندمی (FPUC) |
مزایای فدرال ۶۰۰ دلار در هفته تا ۴ مرداد ۱۳۹۹ ارائه داد. این مزایا تمدید شد اما به ۳۰۰ دلار در هفته تا ۲۳ اسفند ۱۳۹۹ کاهش یافت و از ۱۲ دی ۱۳۹۹ آغاز شد. در ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ پایان یافت. |
|
جبران بیکاری اضطراری پاندمی (PEUC) |
مزایا را برای ۱۳ هفته اضافی پس از اتمام مزایای جبران بیکاری معمولی تمدید کرد و ۱۱ هفته دیگر نیز اضافه شد تا مجموعاً به ۲۴ هفته رسید. در ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ پایان یافت. |
رئیس‌جمهور جو بایدن در تاریخ ۲۰ اسفند ۱۳۹۹، بسته محرک به ارزش ۱.۹ تریلیون دلار به نام قانون نجات آمریکا را امضا کرد که به دلیل پاندمی کووید-۱۹ مزایای بیشتری برای آمریکایی‌ها فراهم کرد. این قانون مزایای بیکاری را برای افرادی که به دلیل پاندمی شغل خود را از دست داده بودند، از ۲۳ اسفند ۱۳۹۹ تا ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ تمدید کرد. قانون جدید PUA را برای ۲۹ هفته اضافی از ۵۰ به ۷۹ هفته افزایش داد. همچنین مزایای PEUC را از مجموع ۲۴ هفته به ۵۳ هفته گسترش داد.
تمام مزایا و جبران‌های مرتبط با پاندمی در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۴۰۰ پایان یافت.
تاریخچه جبران بیکاری
اولین سیستم جبران بیکاری در بریتانیا با قانون بیمه ملی ۱۹۱۱ تحت دولت حزب لیبرال به رهبری اچ.اچ. اسکویت معرفی شد. این اقدامات برای مقابله با گسترش نفوذ حزب کارگر در میان جمعیت طبقه کارگر این کشور طراحی شده بود.
قانون بیمه ملی سیستمی مشارکتی برای بیمه در برابر بیماری و بیکاری به کارگران بریتانیایی ارائه داد؛ با این حال، این قانون تنها برای شاغلان مزدبگیر اعمال می‌شد. خانواده‌های مزدبگیران و افرادی که درآمد غیرمزدی داشتند، مجبور بودند به منابع حمایتی دیگر وابسته شوند. کمونیست‌ها که معتقد بودند چنین بیمه‌ای مانع انقلاب کارگران می‌شود، این مزایا را مورد انتقاد قرار دادند، اما کارفرمایان و محافظه‌کاران آن را «شر ضروری» می‌دانستند.
طرح جبران بیکاری بریتانیا بر اساس اصول بیمه‌ای بود و از طریق مشارکت ثابت کارگران، کارفرمایان و مالیات‌دهندگان تأمین مالی می‌شد. پس از یک هفته بیکاری، کارگر واجد شرایط دریافت هفت شیلینگ در هفته برای حداکثر ۱۵ هفته در سال بود. با این حال، این مزایا به صنایع خاصی که نیازهای شغلی ناپایدارتری داشتند، مانند کشتی‌سازی، محدود بود و برای افراد تحت تکفل هیچگونه تمهیدی نداشت. تا سال ۱۹۱۳، حدود ۲.۵ میلیون نفر تحت طرح مزایای بیکاری بریتانیا بیمه شده بودند.
در ایالات متحده، جبران بیکاری ابتدا در سطح ایالتی در سال ۱۹۳۲ در ویسکانسین برای کاهش اثرات رکود بزرگ اقتصادی معرفی شد. در سال ۱۹۳۵، رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت قانون تأمین اجتماعی را امضا کرد و آن را در سطح ملی برقرار کرد. در ابتدا، کارفرمایانی با کمتر از هشت کارمند از ارائه این پوشش معاف بودند. این تعداد در سال ۱۹۵۴ به چهار نفر و در سال ۱۹۷۰ به یک نفر کاهش یافت.
ملاحظات ویژه
در کانادا، این سیستم به‌عنوان بیمه اشتغال (EI) شناخته می‌شود و از طریق حق بیمه‌های پرداخت‌شده توسط کارفرمایان و کارمندان تأمین مالی می‌شود. اولین سیستم ملی بیکاری کانادا در سال ۱۹۴۰ با قانون بیمه بیکاری، که تحت تأثیر رکود بزرگ اقتصادی بود، ایجاد شد.
این قانون در سال ۱۹۷۱ گسترش یافت و لیبرال‌تر شد و سرانجام در سال ۱۹۹۶ با قانون بیمه اشتغال جایگزین شد که نام برنامه را تغییر داد تا بر هدف آن برای ترویج اشتغال به جای حمایت از بیکاری تأکید کند.
نظرات کاربران