نسبت‌های واجد شرایط، شاخص‌های مالی هستند که وام‌دهندگان برای ارزیابی توانایی بازپرداخت وام توسط متقاضی استفاده می‌کنند، با مقایسه تعهدات بدهی او با درآمدش.
نسبت‌های واجد شرایط ابزارهای اندازه‌گیری هستند که بانک‌ها و دیگر مؤسسات مالی در فرآیند بررسی وام از آنها استفاده می‌کنند. نسبت واجد شرایط یک متقاضی، که به صورت درصد بیان می‌شود، نقش کلیدی در تعیین اینکه آیا برای تأمین مالی تأیید خواهند شد یا خیر دارد و اغلب بر شرایط وام نیز تأثیر می‌گذارد.
وام‌دهندگان از نسبت‌های واجد شرایط، درصدهایی که تعهدات بدهی متقاضی را با درآمد او مقایسه می‌کنند، برای تصمیم‌گیری درباره تأیید درخواست‌های وام استفاده می‌کنند.
نکات کلیدی
- نسبت بدهی به درآمد (کل هزینه‌ها تقسیم بر درآمد ناخالص) در بررسی وام‌های شخصی، درخواست‌های کارت اعتباری و وام‌های مسکن استفاده می‌شود.
- نسبت هزینه‌های مسکن (هزینه‌های مربوط به مسکن تقسیم بر درآمد ناخالص) در بررسی وام‌های مسکن استفاده می‌شود.
- در حالی که هر وام‌دهنده استانداردهای واجد شرایط خود را تعیین می‌کند، معمولاً نسبت بدهی به درآمد کمتر یا برابر با ۳۶٪ و نسبت هزینه‌های مسکن کمتر یا برابر با ۲۸٪ مطلوب تلقی می‌شود.
نحوه کار نسبت‌های واجد شرایط
نیازمندی‌های نسبت‌های واجد شرایط می‌تواند بین وام‌دهندگان و برنامه‌های وام متفاوت باشد. آنها اغلب به همراه امتیاز اعتباری متقاضی در ارزیابی درخواست وام استفاده می‌شوند.
در تأمین مالی مصرف‌کننده، نسبت بدهی به درآمد و نسبت هزینه‌های مسکن دو نسبت واجد شرایط رایج و مهم هستند. محصولات اعتباری استاندارد (وام‌های شخصی، کارت‌های اعتباری) بر نسبت بدهی به درآمد متقاضی تمرکز دارند. وام‌های مسکن هر دو نسبت هزینه‌های مسکن و نسبت بدهی به درآمد را در نظر می‌گیرند.
مهم: وام‌دهندگان آنلاین و صادرکنندگان کارت اعتباری اغلب از الگوریتم‌های کامپیوتری در فرآیند بررسی استفاده می‌کنند. این سیستم خودکار اغلب اجازه می‌دهد درخواست وام در عرض چند دقیقه تأیید شود.
نسبت‌های واجد شرایط در وام‌های شخصی
در فرآیند بررسی انواع وام‌های شخصی و کارت‌های اعتباری، وام‌دهنده بر دو عامل تمرکز می‌کند: نسبت بدهی به درآمد متقاضی و امتیاز اعتباری او. معمولاً به هر دو وزن مساوی داده می‌شود.
نسبت بدهی به درآمد (DTI)، که ممکن است ماهانه یا سالانه محاسبه شود، تعهدات بدهی جاری و منظم متقاضی را در برابر کل یا درآمد ناخالص او می‌سنجد — یعنی مقایسه میزان خروجی پول با میزان ورودی منظم آن در همان دوره. برای محاسبه نسبت، مبلغ بدهی‌های پرداخت نشده را بر کل درآمد تقسیم می‌کنیم. یا به صورت فرمول (با فرض محاسبه ماهانه رایج‌تر):
در حالی که هر وام‌دهنده پارامترهای مشخص خود را برای تأیید وام دارد، وام‌دهندگان با کیفیت معمولاً نسبت بدهی به درآمد تقریباً ۳۶٪ یا کمتر را نیاز دارند. وام‌دهندگان با ریسک بالاتر یا تأمین مالی جایگزین ممکن است نسبت بدهی به درآمد تا حدود ۴۳٪ را بپذیرند.
نسبت‌های واجد شرایط در وام‌های مسکن
بررسی وام مسکن دو نوع نسبت را همراه با امتیاز اعتباری متقاضی تحلیل می‌کند. وام‌دهندگان مسکن نسبت هزینه‌های مسکن متقاضی را بررسی می‌کنند و همچنین نسبت بدهی به درآمد او را در نظر می‌گیرند.
مهم: در تأمین مالی مسکن، نسبت هزینه‌های مسکن به‌عنوان نسبت جلو (front-end ratio) و نسبت بدهی به درآمد به‌عنوان نسبت عقب (back-end ratio) شناخته می‌شود.
نسبت هزینه‌های مسکن
نسبت هزینه‌های مسکن معمولاً مقایسه کل هزینه‌های مربوط به مسکن متقاضی با درآمد ناخالص یا پیش از مالیات او است. وام‌دهندگان هزینه‌های متعددی را در تعیین نسبت کلی هزینه‌های مسکن متقاضی در نظر می‌گیرند. آنها معمولاً بر اصل و سود وام مسکن تمرکز می‌کنند؛ با این حال، ممکن است هزینه‌های منظم دیگر مانند بیمه منزل و بیمه خطر، قبوض خدماتی، مالیات ملک، هزینه‌های انجمن مالکان و بیمه وام را نیز بررسی کنند. مجموع این هزینه‌های مسکن بر درآمد متقاضی تقسیم می‌شود تا نسبت هزینه‌های مسکن محاسبه شود؛ ارقام می‌توانند بر اساس پرداخت‌های ماهانه یا سالانه محاسبه شوند.
بررسی‌کنندگان وام از نسبت هزینه‌های مسکن نه تنها برای تأیید وام، بلکه برای تعیین میزان اصل وامی که متقاضی واجد شرایط آن است نیز استفاده می‌کنند. بیشتر وام‌دهندگان معمولاً نسبت هزینه‌های مسکن حدود ۲۸٪ یا کمتر را نیاز دارند. نسبت بالاتر ممکن است با عوامل جبرانی مانند نسبت وام به ارزش پایین برای ملک و/یا سابقه اعتباری عالی متقاضی قابل قبول باشد. واقعیت‌های بازار املاک محلی نیز ممکن است نقش داشته باشد: در مناطق گران‌قیمت مانند نیویورک یا سان‌فرانسیسکو، معمولاً هزینه‌های مسکن یک‌سوم درآمد مردم را تشکیل می‌دهد.
نسبت بدهی به درآمد
نسبت بدهی به درآمد در وام‌های مسکن همان معیار استفاده‌شده در محصولات وام شخصی است. وام‌دهندگان معمولاً نسبت بدهی به درآمد حدود ۳۶٪ برای وام‌های مسکن نیز می‌خواهند. برخی برنامه‌های وام دولتی ممکن است استانداردهای نسبت بدهی به درآمد شل‌تر داشته باشند: Fannie Mae نسبت بدهی به درآمد حدود ۴۵٪ را برای وام‌هایی که حمایت می‌کند می‌پذیرد و وام‌های Federal Housing Administration نسبت بدهی به درآمد حدود ۵۰٪ را می‌پذیرند.
نظرات کاربران