شرکت شبه‌عمومی شرکتی در بخش خصوصی است که توسط دولت حمایت می‌شود و مأموریت عمومی برای ارائه یک خدمت خاص دارد. مثال‌ها شامل شرکت‌های تلگراف و تلفن، نفت و گاز، آب، شرکت‌های برق، و شرکت‌های آبیاری هستند. شرکت‌های شبه‌عمومی ممکن است از ابتدا تأسیس شوند، از آژانس‌های دولتی که خصوصی‌سازی می‌شوند شروع شوند، یا نتیجه ملی‌سازی جزئی یک شرکت خصوصی بزرگ باشند. آن‌ها اغلب به عنوان شرکت‌های خدماتی عمومی نیز شناخته می‌شوند.
نکات کلیدی
- شرکت شبه‌عمومی شرکتی خصوصی است که توسط شاخه‌ای از دولت حمایت می‌شود و مأموریت عمومی برای ارائه یک خدمت خاص دارد.
- در ازای خدماتشان، اغلب نوعی بودجه جزئی از دولت دریافت می‌کنند.
- شرکت شبه‌عمومی معمولاً باید مأموریت دولتی خود را بر ایجاد ارزش و سود برای سهامداران اولویت دهد.
- این نوع شرکت‌ها نباید به عنوان سرمایه‌گذاری‌های بدون ریسک در نظر گرفته شوند، به دلیل روابطشان با دولت.
نحوه عملکرد شرکت‌های شبه‌عمومی
مانند شرکت‌های با هدف عمومی، مانند کتابخانه‌های عمومی و مراکز روز بزرگسالان، شرکت‌های شبه‌عمومی برای منافع عمومی ایجاد می‌شوند. این شرکت‌های عملیاتی خصوصی با مأموریت چارتر دولتی ارائه می‌شوند و در ازای خدماتشان، معمولاً نوعی بودجه جزئی از دولت دریافت می‌کنند. شرکت‌های شبه‌عمومی ممکن است شامل شرکت‌های عمومی با ویژگی‌های صنعتی و تجاری، شرکت‌های ملی‌شده، و شرکت‌هایی با سهامداری عمومی اکثریت باشند. بسیاری شرکت‌های شبه‌عمومی را به عنوان ابزارهای سیاست‌گذاری سیاسی در نظر می‌گیرند، زیرا در برخی موارد می‌توانند با محدودیت‌های کمتر و کارایی هزینه‌ای بیشتر از نهادهای دولتی معمولی عمل کنند.
مهم: برخلاف نظر رایج، کارکنان شرکت‌های شبه‌عمومی برای دولت کار نمی‌کنند.
بودجه دولتی
برای شرکت‌های عمومی-خصوصی که نوعی بودجه دولتی دریافت می‌کنند، این یارانه‌ها شامل انتقال‌های منظم وجوه برای جبران زیان‌های مداوم است که به طور وقیحانه به عنوان مازادهای عملیاتی منفی شناخته می‌شوند. زیان‌ها می‌توانند ناشی از قیمت‌گذاری پایین‌تر از هزینه‌های متوسط تولید به عنوان بخشی از سیاست اقتصادی و اجتماعی عمدی دولت باشند؛ طبق کنوانسیون، این یارانه‌ها به عنوان یارانه‌های محصولات در نظر گرفته می‌شوند.
مثال‌هایی از شرکت شبه‌عمومی
یکی از مثال‌های شرکت شبه‌عمومی با هدف عمومی، شرکت سالی می (Sallie Mae Corp.) است که برای پیشبرد توسعه وام‌های دانشجویی تأسیس شد. مثال دیگر فانی می (Fannie Mae)، که به عنوان انجمن ملی وام مسکن فدرال (FNMA) شناخته می‌شود. فانی می به عنوان یک شرکت شبه‌عمومی در نظر گرفته می‌شود زیرا به عنوان یک شرکت مستقل عمل می‌کند که به عنوان بخشی از دولت تلقی نمی‌شود، در حالی که همزمان تحت چارتر کنگره عمل می‌کند که هدف آن افزایش دسترسی و مقرون‌به‌صرفه بودن مالکیت خانه است.
ملاحظات ویژه
دیدن سهام این نوع شرکت‌ها در بورس‌های اصلی سهام غیرمعمول نیست، که به سرمایه‌گذاران فردی فرصت می‌دهد تا به شرکت و هر سودی که تولید می‌کند، دسترسی پیدا کنند. در حالی که سهام این نوع شرکت‌ها به صورت عمومی فروخته می‌شود، ایجاد ارزش و سود برای سهامداران در اولویت دوم قرار می‌گیرد و اجرای هدف عمومی آن اولویت دارد. عملیات یک شرکت شبه‌عمومی معمولاً باید به نوعی به راحتی، راحتی یا رفاه عموم مردم کمک کند. شرکت‌های شبه‌عمومی اغلب به اشتباه توسط عموم و سرمایه‌گذاران به عنوان شاخه‌های دولت فرض می‌شوند. این امر ادراکی از ایمنی یا سرمایه‌گذاری بدون ریسک در سهام و بدهی آن‌ها ایجاد می‌کند، همان‌طور که در آستانه بحران مالی ۲۰۰۸ برجسته شد. اوراق بدهی صادرشده توسط فانی می و همتای آن فردی مک (Freddie Mac)، روی سطح خود اعلام می‌کردند که توسط دولت تضمین نشده‌اند، اگرچه بسیاری از سرمایه‌گذاران آن‌ها را به عنوان تضمین‌شده در نظر می‌گرفتند. اعتراض عمومی و فشار از سوی سرمایه‌گذاران زمانی که این نهادها با ورشکستگی روبرو شدند، به دولت ایالات متحده کمک کرد تا آن‌ها را نجات دهد. در واقع، ادراک عمومی که این نهادهای شبه‌عمومی توسط دولت تضمین شده‌اند، بر شرایط صریح اوراق بهادار غلبه کرد.
نظرات کاربران