به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز بازار ارز در آغاز هفته جاری با نشانه‌هایی از بازگشت هیجان همراه بود. پس از چند روز سکون و نوسانات محدود، دلار دوباره به سمت مقاومت ۱۱۲ هزار تومان خیز برداشت؛ سطحی که از دید بسیاری از معامله‌گران، مرز روانی میان فاز صعودی و اصلاحی محسوب می‌شود. در روز یکشنبه، خریداران با امید به ادامه‌ی روند صعودی، وارد میدان شدند و حتی در مقاطعی توانستند دلار را به محدوده ۱۱۲ نزدیک کنند. اما فشار عرضه، که به‌وضوح از سمت بازارساز و بازیگران بزرگ مشاهده می‌شد، اجازه عبور از این مرز را نداد.
در ظاهر، بازار در ابتدای هفته همچنان تحت تأثیر اخبار غیر‌اقتصادی و گمانه‌زنی‌های سیاسی حرکت می‌کرد، اما در باطن، انگیزه‌ی معامله‌گران کوتاه‌مدت برای کسب سودهای سریع در حال فروکش بود. دلار اگرچه به محدوده مقاومت رسید، اما نشانه‌هایی از خستگی روند و تضعیف تقاضا در تابلوی معاملات مشهود بود. حجم معاملات کاهش یافت و خریداران عمدتاً از جنس نوسان‌گیرانی بودند که به جای موقعیت‌های میان‌مدت، به دنبال واکنش‌های لحظه‌ای بازار بودند.
در این میان، بازارساز نیز فرصت را مغتنم شمرد تا با افزایش حجم عرضه، از شکل‌گیری موج هیجانی تازه جلوگیری کند. همین مداخله غیرمستقیم باعث شد که روند صعودی دلار در همان ابتدای هفته متوقف شود و زمینه برای اصلاح قیمتی فراهم گردد؛ اصلاحی که در روزهای بعد، چهره‌ی واقعی خود را به بازار نشان داد.
عقب‌نشینی بزرگ دوشنبه؛ سقوط کنترل‌شده تا محدوده ۱۱۰ هزار تومان
دوشنبه نقطه‌ی چرخش هفته بود؛ جایی که دلار پس از چند تلاش ناموفق برای ماندن در کانال ۱۱۲، سرانجام به فشار عرضه تن داد و با شیبی آرام اما پیوسته به سمت پایین لغزید. نمودارها نشان می‌دادند که بازار از محدوده ۱۱۲۶۰۰ عقب‌نشینی کرده و به آستانه ۱۱۰۵۰۰ رسیده است؛ حرکتی که در ظاهر یک اصلاح قیمتی ساده بود، اما در عمق بازار نشانه‌های روشنی از تغییر فاز روانی داشت.
تا پیش از دوشنبه، بازار در فضای «انتظار برای جهش» نفس می‌کشید، اما با شروع این افت، فضا به سمت «ترس از سقوط» تغییر جهت داد. فعالان بازار که در روزهای قبل به امید رشد دوباره خرید کرده بودند، حالا به تدریج در صف فروش قرار می‌گرفتند. همین رفتار جمعی، موجب شد حمایت ۱۱۰ هزار تومانی نیز در روز سه‌شنبه برای لحظاتی شکسته شود و نرخ‌ها حتی تا ۱۰۸۶۶۰ تومان پایین بیایند.
اما این ریزش نه از جنس فروپاشی بود و نه ناشی از بحران. در واقع بازارساز با تزریق به‌موقع ارز و ایجاد عمق در معاملات نقدی، اجازه نداد هیجان فروش تبدیل به هراس شود. دلار در یک مسیر کنترل‌شده، انرژی صعودی پیشین خود را تخلیه کرد و به محدوده‌ای رسید که می‌توان آن را کف تعادلی موقت نامید. این مرحله از سقوط، بیش از آنکه سقوط واقعی باشد، شبیه «عقب‌نشینی برای بازآرایی نیروها» بود؛ استراحتی در میانه‌ی نبرد، تا بازار برای تعیین مسیر بعدی آماده شود.
تثبیت در آستانه بحران؛ دلار زیر فشار عرضه بازارساز
پس از افت دوشنبه و سه‌شنبه، بازار در نیمه هفته حال و هوای متفاوتی پیدا کرد. دلار که تا مرز ۱۰۸۶۶۰ تومان پایین آمده بود، در روز چهارشنبه به شکل محتاطانه‌ای مسیر صعودی کوتاهی را آغاز کرد و توانست تا محدوده ۱۰۹۷۳۱ تومان بالا بیاید. اما این بازگشت نه حاصل بازگشت تقاضای واقعی، بلکه واکنشی طبیعی به افت‌های قبلی بود. بازار در واقع در فاز «تثبیت زیر فشار» قرار داشت؛ فازی که در آن، حجم عرضه همچنان بالاست و خریداران تنها برای حفظ موقعیت‌های کوتاه‌مدت وارد میدان می‌شوند.
در این مقطع، نقش بازارساز پررنگ‌تر از هر زمان دیگری بود. برخلاف دوره‌هایی که دخالت مستقیم دولت باعث جهش‌های مصنوعی می‌شود، این بار مداخله بازارساز از جنس مدیریت عرضه بود، نه کنترل قیمتی. بانک مرکزی و صرافی‌های منتخب با تزریق حساب‌شده‌ی ارز و کنترل جریان نقدینگی، موفق شدند دامنه‌ی نوسان را محدود کنند و از برگشت ناگهانی دلار به سطوح بالاتر جلوگیری کنند.
با این حال، این ثبات نسبی بیشتر به لطف حجم بالای عرضه به‌دست آمد، نه به اتکای کاهش واقعی تقاضا. در پس این آرامش ظاهری، هنوز تقاضای هیجانی از سوی مردم و معامله‌گران خرد وجود دارد؛ تقاضایی که در شرایط اضطراب سیاسی یا انتشار خبرهای منفی، می‌تواند دوباره فعال شود. بازار در این روزها بیش از آنکه با منطق اقتصادی اداره شود، در نبردی میان عرضه‌ی ساختاری و انتظارات روانی گرفتار شده است. همین تعادل شکننده باعث شده دلار فعلاً در محدوده‌ی ۱۱۰ هزار تومان باقی بماند، بی‌آن‌که مسیر قطعی خود را یافته باشد.
چشم‌انداز آینده؛ دلار میان ثبات شکننده و ریسک شوک‌های سیاسی
بازار ارز حالا در نقطه‌ای ایستاده که هر حرکت کوچک، می‌تواند مسیر هفته‌های آینده را تعیین کند. دلار در مرز ۱۱۰ هزار تومان نه در فاز سقوط قرار دارد و نه در مدار صعود، بلکه در تعادلی ایستاده که حاصل تزریق کنترل‌شده‌ی ارز و مدیریت روانی بازار است. این ثبات، همان‌قدر که دستاورد سیاست‌گذار ارزی به‌نظر می‌رسد، در عین حال شکننده و موقتی است؛ چرا که پایه‌های آن نه بر تغییر واقعی انتظارات، بلکه بر فشردن فنر تقاضا بنا شده است.
اگر در روزهای آینده شوک تازه‌ای از جنس سیاسی یا بین‌المللی به بازار وارد نشود، می‌توان انتظار داشت دلار در همین محدوده ۱۱۰ تا ۱۱۲ هزار تومان نوسان کند و به‌تدریج به سمت تعادل واقعی پیش برود. با این حال، تجربه ماه‌های گذشته نشان داده که بازار ارز ایران بیش از آنکه تابع داده‌های اقتصادی باشد، از اخبار و هیجانات سیاسی تغذیه می‌کند. هرگونه تنش در روابط خارجی، تغییر در نرخ بهره جهانی یا حتی شایعه‌ای در مورد مذاکرات منطقه‌ای می‌تواند این آرامش ظاهری را برهم زند.
از سوی دیگر، اگر سیاست بازارساز در سمت عرضه ادامه یابد و از حمایت‌های سیاسی نیز برخوردار بماند، این احتمال وجود دارد که نرخ ارز تا مدتی در همین محدوده‌ی فعلی تثبیت شود؛ محدوده‌ای که می‌تواند نقش «خط مقدم جدید» در سیاست ارزی کشور را ایفا کند. اما آنچه مسلم است، این نبرد در مرز ۱۱۰ هزار تومان هنوز به پایان نرسیده و سرنوشت آن، بیش از هر چیز به میزان تاب‌آوری سیاست‌گذار در برابر فشار تقاضا بستگی دارد.
نظرات کاربران