بازگشت دلار به اوج؛ وقتی کری‌ ترید از سهام جهانی جلو زد

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، دلار آمریکا بار دیگر در حال بازپس‌گیری جایگاه خود به‌عنوان برترین دارایی جهان است؛ ارزی که بسیاری در ماه‌های گذشته از پایان دوران سلطه‌اش سخن می‌گفتند. طبق تحلیل تازه بلومبرگ، یک استراتژی کلاسیک مالی ـ یعنی وام‌گیری از ارزهای کم‌بازده مانند ین ژاپن یا فرانک سوئیس و سرمایه‌گذاری در دلار، اکنون به لحاظ بازدهی و ریسک، از بیشتر بازارهای بزرگ جهانی از جمله سهام اروپا، اوراق چین و شاخص‌های نوظهور عملکرد بهتری دارد.

این بازگشت، تنها نشانه‌ای از تغییر در ترجیحات سرمایه‌گذاران نیست، بلکه نمادی از احیای اعتماد جهانی به دلار است؛ ارزی که با وجود سقوط ۷ درصدی در اوایل سال، اکنون بیش از ۳ درصد از کف سپتامبر بازیابی شده است.
تحلیل‌گران می‌گویند این روند، دلار را دوباره به «دارایی مرجع» در سبد سرمایه‌گذاران جهانی بدل کرده و مسیر جدیدی از جریان سرمایه را شکل داده است. جریانی که از بازارهای پرریسک به سمت امنیت و بازدهی باثبات دلار حرکت می‌کند.

کری‌ترید دلاری؛ بازگشت یک استراتژی قدیمی در دوران نااطمینانی

استراتژی «کری‌ترید» که زمانی موتور حرکت بازارهای جهانی در دهه‌های ۹۰ و ۲۰۰۰ بود، دوباره به مرکز توجه سرمایه‌گذاران بازگشته است. در این روش، معامله‌گران از ارزهایی با نرخ بهره پایین مانند ین ژاپن یا فرانک سوئیس وام می‌گیرند و آن را در دارایی‌های دلاری سرمایه‌گذاری می‌کنند؛ تفاوت بازدهی میان این دو ارز، همان سودی است که «کری‌ترید» را به یکی از محبوب‌ترین روش‌های سفته‌بازی تبدیل کرده است.

اما آنچه این بار ماجرا را خاص کرده، ترکیب سه عامل کلیدی است:
نخست، کاهش نوسانات بازار جهانی ارز که پس از تعطیلی طولانی دولت آمریکا و افت حجم معاملات رخ داده و ریسک نوسانی را به‌شدت پایین آورده است.
دوم، بهره‌ی بالاتر دلار نسبت به دیگر ارزهای اصلی که همچنان جذاب‌ترین مقصد برای سرمایه‌گذاری کوتاه‌مدت محسوب می‌شود.
و سوم، نااطمینانی از تداوم رشد سهام جهانی  به‌ویژه پس از جهش بی‌سابقه بازارهای مبتنی بر هوش مصنوعی  که بسیاری از سرمایه‌گذاران را از دارایی‌های پرریسک دور کرده است.

نتیجه روشن است: در شرایطی که شاخص‌های سهام اروپا و آسیا در حال اصلاح‌اند، بازدهی تعدیل‌شده با ریسکِ معاملات دلاری از تمام بازارهای بزرگ جهان بیشتر شده است.
یو شوآن تانگ، استراتژیست بانک جی‌پی مورگان در هنگ‌کنگ، در گفت‌وگو با بلومبرگ می‌گوید: «دلار دوباره به یکی از جذاب‌ترین ارزهای کری در جهان تبدیل خواهد شد؛ چه از منظر جهت بازار و چه از منظر بازدهی.»

به بیان دیگر، معامله‌گران دوباره همان مسیر قدیمی را یافته‌اند: وام ارزان از شرق، سود دلاری از غرب.

بازارهای جهانی زیر سایه دلار؛ از خروج نقدینگی تا ریسک فروپاشی اعتماد

افزایش جذابیت دلار برای معامله‌گران، تنها یک رویداد مالی نیست؛ بلکه محرک تغییر مسیر سرمایه در مقیاس جهانی است.
وقتی سرمایه‌گذاران برای کسب سود بیشتر از ین و فرانک وام می‌گیرند و دارایی‌های دلاری می‌خرند، حجم عظیمی از نقدینگی از بازارهای دیگر خارج می‌شود. فرآیندی که ارزش سهام و اوراق در اروپا، چین و بازارهای نوظهور را تحت فشار قرار می‌دهد.

بر اساس محاسبات بلومبرگ، بازدهی تعدیل‌شده با ریسک برای کری‌ترید دلاری اکنون حدود ۰.۵۴ درصد به ازای هر واحد نوسان است؛ در حالی که همین شاخص برای سهام چین تنها ۰.۲۳ درصد و برای بازار ژاپن حتی پایین‌تر است. این یعنی معامله‌گرانی که تا چند ماه پیش به‌دنبال سود در بورس‌ها بودند، حالا با اطمینان بیشتری به دلار پناه می‌برند. دلاری که نه‌تنها امن‌تر، بلکه سودآورتر هم شده است.

اما این روند دو پیامد مهم دارد:
نخست، کاهش عمق بازارهای سهام جهانی؛ زیرا خروج سرمایه باعث کمبود نقدینگی و افت قیمت‌ها می‌شود.
دوم، ریسک انفجار ناگهانی در صورت بازگشت نوسانات؛ چراکه کری‌ترید مانند فنری فشرده است. تا زمانی که آرامش برقرار است سود می‌دهد، اما با اولین شوک سیاست پولی یا جهش نرخ‌ها، تمام این موقعیت‌ها می‌تواند در چند روز واژگون شود.

همین نگرانی است که باعث شده تحلیلگران نسبت به آینده هشدار دهند. یکی از استراتژیست‌های دویچه بانک می‌گوید: «اگر فدرال رزرو در سرعت کاهش نرخ‌ها تجدیدنظر کند، برتری دلار فرو می‌ریزد و همان سرمایه‌هایی که امروز وارد آمریکا می‌شوند، ممکن است فردا با شتاب خارج شوند.»

در واقع، همان‌طور که کری‌ترید می‌تواند بازارها را به‌سرعت گرم کند، به همان سرعت هم قادر است آن‌ها را منجمد کند.

دلارِ قدرتمند؛ پناهگاه امن یا نشانه ضعف اقتصاد جهانی؟

رونق دوباره کری‌ترید دلاری، شاید در ظاهر به‌معنای بازگشت اعتماد به اقتصاد آمریکا باشد، اما در واقع آینه‌ای از بی‌اعتمادی به سایر بازارهای جهان است. زمانی که سرمایه‌گذاران به جای خرید سهام، اوراق یا ارزهای نوظهور، به وام‌گیری ارزان و خرید دلار روی می‌آورند، پیام پنهان این است که ریسک‌پذیری جهانی رو به افول است.

از نگاه کارشناسان، تداوم این روند تا سال ۲۰۲۶ می‌تواند چند نتیجه‌ی مهم داشته باشد:
نخست، دلار بار دیگر به محور ذخایر ارزی جهان بازمی‌گردد و بسیاری از بانک‌های مرکزی برای حفظ توازن مالی خود ناچار به نگهداری بیشتر دلار می‌شوند.
دوم، کشورهای نوظهور از جمله اقتصادهای آسیایی و آمریکای لاتین، با خروج سرمایه و تضعیف ارزهای محلی مواجه خواهند شد. همان اتفاقی که در بحران مالی آسیا در دهه ۹۰ رخ داد.
و سوم، در صورت کندتر شدن روند کاهش نرخ بهره از سوی فدرال رزرو، جذابیت دلار به‌عنوان دارایی امن حتی بیشتر خواهد شد؛ موضوعی که می‌تواند رشد بازارهای جهانی را خفه کند و نابرابری مالی میان اقتصادهای توسعه‌یافته و در حال توسعه را افزایش دهد.

به بیان دیگر، اگرچه امروز معامله‌گران از «سود دلاری» سخن می‌گویند، اما زیر پوست این سود، ترسی از آینده‌ی مبهم اقتصاد جهانی جریان دارد. دلار قوی، در ظاهر نشانه ثبات است، اما در عمق خود یادآور یک حقیقت تلخ است: جهان هنوز پناهگاهی جز دلار پیدا نکرده است و این یعنی هر بحران تازه‌ای، دوباره از همان‌جا آغاز خواهد شد.