به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز تا تاریخ ۷ فوریه ۲۰۲۶، نیکل در بورس فلزات لندن (LME) برای قرارداد سه‌ماهه در محدوده ۱۷٬۰۵۰ تا ۱۷٬۲۳۵ دلار به‌ازای هر تن معامله می‌شود؛ حرکتی که بازتاب‌دهنده یک بازگشت محدود حدود ۱ درصدی پس از هفته‌ای پرنوسان است. این در حالی است که بازار در روزهای ابتدایی هفته فشار فروش قابل‌توجهی را تجربه کرد و قیمت‌ها در مقاطعی تا ۴ درصد افت داشتند. قیمت نقدی نیکل نیز در تاریخ ۶ فوریه حوالی ۱۶٬۸۰۰ دلار تثبیت شد؛ سطحی که نشان می‌دهد ضعف عمومی در بازار فلزات پایه، تحت تأثیر تقویت دلار آمریکا و کاهش ریسک‌پذیری سرمایه‌گذاران، همچنان پابرجاست.
این اصلاح قیمتی پس از یک جهش قدرتمند در ماه ژانویه رخ داد؛ جایی که قیمت نیکل تا سطح ۱۸٬۷۸۵ دلار صعود کرد و بالاترین سطح ۱۹ ماهه خود را ثبت نمود. اما این صعود پایدار نماند و در ادامه، با افزایش شناسایی سود و رشد محسوس موجودی انبارها، بازار نزدیک به ۱۰ درصد اصلاح را تجربه کرد. در حال حاضر، موجودی انبارهای LME به حدود ۲۸۵ هزار تن رسیده که نسبت به دوره قبل بیش از ۱۲ درصد افزایش یافته و بالاترین سطح از سال ۲۰۱۸ محسوب می‌شود. این رشد موجودی‌ها، سیگنالی روشن از کاهش فشار کمبود عرضه در کوتاه‌مدت است، هرچند تصویر کلی بازار همچنان با مازاد ساختاری همراه است.
از منظر جریان معاملات، کاهش حجم و افت اوپن اینترست نشان می‌دهد که معامله‌گران بزرگ و صندوق‌ها با احتیاط بیشتری وارد بازار می‌شوند. با این حال، نیکل همچنان یکی از نقدشونده‌ترین بازارها در میان فلزات پایه LME باقی مانده و قراردادهای آن با اندازه استاندارد ۶ تن، جذابیت بالایی برای بازیگران حرفه‌ای دارد. در مقیاس زمانی سالانه، قیمت نیکل از ابتدای سال میلادی حدود ۹.۵ درصد رشد داشته، اما در بازه ماهانه همچنان ۲.۴ درصد پایین‌تر قرار دارد؛ ترکیبی که به‌خوبی وضعیت ناپایدار و گذارگونه بازار را نشان می‌دهد.
تحولات اخیر و اخبار اثرگذار بر بازار نیکل
بازار نیکل در ابتدای سال ۲۰۲۶ به یکی از پرتنش‌ترین دوره‌های خود وارد شده است؛ جایی که عوامل بنیادین عرضه، در کنار متغیرهای کلان اقتصادی، نوسانات شدیدی را رقم زده‌اند. جهش قیمت تا محدوده ۱۸٬۷۸۵ دلار در اوایل ژانویه، بزرگ‌ترین حرکت صعودی نیکل از سال ۲۰۲۲ به این سو بود، اما این صعود خیلی زود جای خود را به اصلاح داد. افزایش سریع موجودی انبارها و شناسایی سود معامله‌گران، قیمت را بار دیگر به زیر ۱۷٬۰۰۰ دلار کشاند. در همین بازه، بازار شانگهای (SHFE) حتی شاهد یک افت درون‌روزی نزدیک به ۱۱ درصد بود که نشان‌دهنده هراس کوتاه‌مدت و خروج هیجانی بخشی از سرمایه‌هاست.
با این حال، نگاه‌ها بیش از هر چیز به اندونزی دوخته شده است؛ کشوری که بیش از ۶۰ درصد عرضه جهانی نیکل را در اختیار دارد و هر تغییر سیاستی در آن می‌تواند توازن بازار را به‌طور جدی بر هم بزند. برنامه دولت اندونزی برای کاهش سهمیه استخراج سنگ نیکل در سال ۲۰۲۶ از حدود ۳۷۹ میلیون تن در ۲۰۲۵ به ۲۵۰–۲۶۰ میلیون تن – یعنی کاهش تقریبی ۳۴ درصدی – مهم‌ترین محرک بالقوه بازار محسوب می‌شود. این تصمیم که با هدف مقابله با استخراج غیرقانونی، کنترل صادرات و تنظیم بازار داخلی اتخاذ شده، می‌تواند بخشی از مازاد عرضه پیش‌بینی‌شده را خنثی کند. توقف موقت فعالیت برخی شرکت‌ها، از جمله Vale Indonesia به‌دلیل تأخیر در مجوزها، نیز بر نگرانی‌ها افزوده است.
در سطح انتظارات بازار، اگرچه مازاد عرضه همچنان واقعیتی انکارناپذیر است (حدود ۲۰۹ هزار تن در ۲۰۲۵ و ۲۶۱ هزار تن در ۲۰۲۶)، اما بسیاری از مؤسسات بزرگ معتقدند که ترکیب رشد تقاضای باتری‌های خودروهای برقی و محدودیت‌های عرضه اندونزی می‌تواند کف قیمتی قدرتمندی ایجاد کند. به همین دلیل، بانک‌هایی مانند Goldman Sachs و Macquarie میانگین قیمت پیش‌بینی‌شده نیکل در سال ۲۰۲۶ را به محدوده ۱۶٬۰۰۰ تا ۱۷٬۰۰۰ دلار افزایش داده‌اند. در شبکه‌های اجتماعی و میان معامله‌گران، صحبت از «اسکوئیزهای مقطعی» و حتی شکل‌گیری ذخایر استراتژیک نیز به گوش می‌رسد؛ عواملی که می‌توانند در مقاطع خاص، نوسانات صعودی شدیدی ایجاد کنند.
تحلیل تکنیکال نیکل؛ اصلاح در دل یک روند در حال گذار
از منظر تکنیکال، ساختار کوتاه‌مدت نیکل ترکیبی از اصلاح قیمتی پس از یک رالی ایمپالسیو و تلاش بازار برای تثبیت در سطوح بالاتر است. جهش سریع قیمت از محدوده‌های زیر ۱۶ هزار دلار تا سقف ۱۸٬۷۸۵ دلار در ژانویه، حرکتی شتاب‌دار و احساسی بود که به‌طور طبیعی نیاز به «هضم قیمت» داشت. اصلاح اخیر را می‌توان بیشتر به‌عنوان یک فاز استراحت و بازتوزیع تعبیر کرد تا آغاز یک روند نزولی پایدار.
در حال حاضر، ناحیه ۱۷٬۰۰۰ تا ۱۷٬۲۰۰ دلار به‌عنوان مهم‌ترین محدوده تقاضا در کوتاه‌مدت عمل می‌کند؛ جایی که میانگین‌های متحرک ۴۰ و ۶۰ روزه نیز هم‌پوشانی دارند و واکنش‌های قیمتی معناداری در آن دیده شده است. از دست رفتن این محدوده می‌تواند فشار فروش را تا سطوح ۱۶٬۶۰۰–۱۶٬۸۰۰ دلار و در سناریوی بدبینانه‌تر حتی تا ۱۶٬۰۰۰ دلار تشدید کند؛ سطحی که به‌نوعی کف روانی بازار در نیمه نخست سال تلقی می‌شود.
در سمت مقابل، مقاومت اولیه در محدوده ۱۷٬۵۰۰ تا ۱۸٬۰۰۰ دلار قرار دارد. عبور پایدار از این ناحیه می‌تواند به‌عنوان سیگنال فعال شدن موج بعدی تقاضا تلقی شود و مسیر را برای حمله مجدد به سقف‌های ۱۸٬۸۰۰ تا ۱۹٬۵۰۰ دلار هموار کند. در صورت تأیید الگوی inverse head and shoulders که در تایم‌فریم‌های میان‌مدت در حال شکل‌گیری است، هدف روانی ۲۰٬۰۰۰ دلار نیز از دسترس خارج نخواهد بود.
از منظر اندیکاتورها، تصویر بازار خنثی متمایل به مثبت است. RSI پس از خروج از نواحی اشباع فروش در حال بهبود است، هرچند هنوز قدرت کافی برای تأیید یک روند صعودی پرشتاب را نشان نمی‌دهد. MACD و EMAها همچنان اندکی متمایل به نزول‌اند، اما واگرایی‌های مثبت و شکل‌گیری الگوی falling wedge احتمال یک جهش اصلاحی یا حرکت شارپ صعودی را افزایش داده‌اند. نوسان‌پذیری در محدوده ۵ تا ۷ درصد باقی مانده که نشان می‌دهد بازار هنوز مستعد حرکات سریع و غیرمنتظره است.
تحلیل بنیادی تکمیلی؛ مازاد ساختاری در برابر ریسک‌های عرضه
از نظر فاندامنتال، بازار نیکل در یکی از پیچیده‌ترین فازهای خود قرار دارد. اگرچه داده‌ها از مازاد عرضه جهانی حکایت دارند، اما این مازاد به‌شدت به سیاست‌های اندونزی گره خورده است. افزایش تولید سال ۲۰۲۵ و رشد حدود ۱۸ درصدی عرضه، تصویر کوتاه‌مدت را تحت فشار قرار داده، اما کاهش سهمیه استخراج در ۲۰۲۶ می‌تواند این روند را به‌سرعت معکوس کند. از آنجا که بسیاری از پروژه‌های خارج از اندونزی با حاشیه سود پایین مواجه‌اند، هرگونه اختلال در عرضه این کشور می‌تواند تأثیر نامتناسبی بر قیمت‌ها بگذارد.
در سمت تقاضا، نقش خودروهای برقی و باتری‌ها روزبه‌روز پررنگ‌تر می‌شود. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تقاضای نیکل مرتبط با باتری‌ها و فولاد زنگ‌نزن با نرخی بیش از ۷ درصد سالانه رشد کند و تا سال ۲۰۳۰ به ۵ تا ۶ میلیون تن برسد؛ رشدی که می‌تواند بخشی از مازاد فعلی را جذب کند. چین همچنان بازیگر کلیدی باقی مانده و با وجود ضعف‌های مقطعی اقتصادی، مصرف صنعتی آن انعطاف‌پذیری قابل توجهی نشان داده است.
ریسک‌های اصلی بازار شامل تداوم سطح بالای موجودی انبارها، نوسانات دلار آمریکا، سیاست‌های تجاری و تعرفه‌ای، و البته عدم قطعیت در اجرای کامل برنامه کاهش سهمیه اندونزی است. در عین حال، نبود «پرچم قرمز» جدی در سمت تقاضا باعث شده بسیاری از تحلیلگران اصلاح‌های فعلی را فرصت بازچینی موقعیت‌ها بدانند، نه نشانه فروپاشی ساختاری بازار.
جمع‌بندی و سناریوهای پیش‌رو
در مجموع، نیکل در سال ۲۰۲۶ را می‌توان بازاری با ریسک بالا و پاداش بالقوه قابل‌توجه توصیف کرد. سناریوی پایه، نوسان قیمت در محدوده ۱۶٬۰۰۰ تا ۱۸٬۰۰۰ دلار با میانگین سالانه حوالی ۱۶٬۵۰۰ تا ۱۷٬۰۰۰ دلار است. در سناریوی خوش‌بینانه، اجرای کامل کاهش سهمیه اندونزی و رشد سریع‌تر تقاضای باتری می‌تواند قیمت را تا ۱۹٬۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ دلار سوق دهد. در مقابل، اگر مازاد عرضه تداوم یابد و سیاست‌های محدودکننده به تعویق بیفتد، بازار ممکن است بار دیگر به سمت کف‌های ۱۵٬۵۰۰–۱۶٬۰۰۰ دلار متمایل شود.
برای معامله‌گران و سرمایه‌گذاران، نیکل همچنان بازاری است که بیش از هر چیز به اخبار سیاستی و داده‌های عرضه اندونزی واکنش نشان می‌دهد. در چنین فضایی، مدیریت ریسک و نگاه سناریومحور، کلید بقا و بهره‌برداری از فرصت‌های این فلز استراتژیک خواهد بود.
نظرات کاربران