کیریباتی با فاصله‌ای زیاد در رتبه اول این فهرست قرار دارد؛ هزینه‌های دولت این کشور معادل ۹۸.۱ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) است؛ رقمی که بیش از ۲۶ واحد درصد بالاتر از جزایر مارشال در رتبه دوم (با ۷۱.۶ درصد) قرار دارد.
به گزارش روزیاتو، بسیاری از کشورهایی که بالاترین میزان هزینه‌های دولتی نسبت به GDP را دارند، یا اقتصادهای کوچک جزیره‌ای هستند یا دولت‌های رفاهی اروپایی دارند؛ دو الگویی که نشان‌دهنده عوامل کاملاً متفاوت در افزایش مخارج عمومی است.
در میان اقتصادهای بزرگ، فرانسه بیشترین میزان هزینه دولتی نسبت به GDP را با ۵۷.۲ درصد دارد؛ در حالی که کره جنوبی (۲۲.۵ درصد)، هند (۲۸.۴ درصد) و مکزیک (۳۰.۳ درصد) در رتبه‌های بسیار پایین‌تری قرار گرفته‌اند.
هزینه‌های دولت نقش مهمی در هر اقتصادی ایفا می‌کند و منابع مالی بخش‌هایی مانند خدمات درمانی، حقوق بازنشستگی، زیرساخت‌ها، آموزش و دفاع را تأمین می‌کند. با این حال، سهمی از تولید اقتصادی که به هزینه‌های عمومی اختصاص پیدا می‌کند، در کشورهای مختلف تفاوت زیادی دارد؛ موضوعی که بازتاب‌دهنده تفاوت در ساختار جمعیتی و اولویت‌های مالی دولت‌ها است.
این نمودار با استفاده از داده‌های صندوق بین‌المللی پول (IMF)، میزان هزینه عمومی دولت‌ها را به‌عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی در کشورهای مختلف مقایسه می‌کند.
کدام کشورها بیشترین هزینه دولتی را دارند؟
بر اساس داده‌های IMF، کشورهای دارای بیشترین سهم هزینه‌های دولت از GDP در جدول زیر آمده‌اند.
کیریباتی یک مورد کاملاً استثنایی در این رتبه‌بندی است، در حالی که هزینه دولت در چند کشور اروپای شمالی و غربی در محدوده حدود ۵۰ درصد قرار دارد. در مقابل، بسیاری از اقتصادهای بزرگ و در حال توسعه، سهم بسیار کمتری از GDP خود را به هزینه‌های عمومی اختصاص می‌دهند.
در نگاه اول، این رتبه‌بندی ممکن است عجیب به نظر برسد. چرا کشورهای کوچک جزیره‌ای اقیانوس آرام در کنار کشورهایی مانند فرانسه، فنلاند و ایتالیا قرار گرفته‌اند؟
در کشورهایی مانند کیریباتی و جزایر مارشال، هزینه‌های دولت تا حد زیادی تحت تأثیر کمک‌های خارجی و کمک‌های مالی بین‌المللی است. این منابع بخش بزرگی از خدمات عمومی را تأمین می‌کنند، در حالی که اقتصاد داخلی این کشورها نسبتاً کوچک است. نقشه کمک‌های اقیانوس آرام Lowy Institute نشان می‌دهد که کیریباتی کمک‌های توسعه‌ای بین‌المللی قابل‌توجهی دریافت می‌کند؛ موضوعی که توضیح می‌دهد چرا هزینه‌های عمومی این کشور به اندازه تولید اقتصادی سالانه آن نزدیک شده است.
چرا کشورهای ثروتمند هم بیشتر هزینه می‌کنند؟
الگوی دوم در اروپا دیده می‌شود. کشورهایی مانند فنلاند (۵۷.۷ درصد)، فرانسه (۵۷.۲ درصد)، بلژیک (۵۴.۵ درصد)، ایتالیا (۵۰.۶ درصد) و آلمان (۴۹.۴ درصد) دارای نظام‌های گسترده رفاهی هستند که خدماتی مانند درمان همگانی، حقوق بازنشستگی، بیمه بیکاری و دیگر برنامه‌های اجتماعی را ارائه می‌کنند. این هزینه‌ها به‌طور طبیعی سهم مخارج دولت از GDP را افزایش می‌دهد.
اقتصادهای پردرآمد همچنین معمولاً جمعیت سالخورده‌تری دارند و هزینه‌های مربوط به بازنشستگی و خدمات درمانی در آن‌ها افزایش پیدا می‌کند. این موضوع توضیح می‌دهد چرا بسیاری از ثروتمندترین کشورهای جهان به‌طور مداوم در رتبه‌های بالای این فهرست‌ها قرار می‌گیرند.
از نظر تاریخی، هزینه‌های دولت معمولاً هم‌زمان با توسعه اقتصادی افزایش یافته‌اند؛ زیرا کشورها سیستم‌های آموزشی، درمانی و حمایت‌های اجتماعی خود را گسترش داده‌اند. با این حال، مسیر افزایش هزینه‌ها در کشورها بر اساس سیاست‌های داخلی و ساختار جمعیتی متفاوت است.
آیا هزینه بیشتر دولت به معنای نتایج بهتر است؟
لزوماً نه. هزینه‌های دولتی می‌توانند خدمات عمومی را بهبود دهند و از توسعه اقتصادی بلندمدت حمایت کنند، اما تأثیر آن‌ها به نحوه تخصیص منابع و پایداری تأمین مالی بستگی دارد. کسری بودجه مداوم و افزایش بدهی عمومی می‌تواند در شرایطی که هزینه‌های دولت دائماً از درآمدها بیشتر باشد، مشکلات مالی ایجاد کند.
ترکیب هزینه‌ها به اندازه میزان کلی آن اهمیت دارد. کشورها منابع عمومی خود را به شکل‌های متفاوتی تخصیص می‌دهند؛ برخی تمرکز بیشتری روی درمان، آموزش و برنامه‌های اجتماعی دارند، در حالی که برخی دیگر منابع بیشتری را صرف زیرساخت‌ها، دفاع یا بازپرداخت بدهی می‌کنند.
به همین دلیل، کشورهایی با سطح مشابهی از هزینه‌های دولتی می‌توانند نتایج اقتصادی و اجتماعی کاملاً متفاوتی تجربه کنند.
نظرات کاربران