به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، ذخایر نفت راهبردی آمریکا برای نخستین‌بار در بیش از ۴۰ سال گذشته به زیر ۳۰۰ میلیون بشکه رسید. آخرین باری که چنین سطح پایینی ثبت شده بود، به سال ۱۹۸۳ بازمی‌گردد؛ یعنی حدود ۴۳ سال پیش.
این ذخایر که با نام اختصاری SPR شناخته می‌شود، پس از بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و تحریم نفتی کشورهای عربی علیه غرب راه‌اندازی شد. هدف از ایجاد آن، فراهم‌کردن یک سپر امنیتی برای دوران قطع ناگهانی عرضه نفت بود؛ ذخیره‌ای که دولت آمریکا در بحران‌های انرژی می‌تواند بدون وابستگی کامل به بازار جهانی از آن برداشت کند.
چرا ذخایر تا این حد کاهش یافت؟
بخش عمده این افت به برداشت‌های سنگین سال ۲۰۲۲ بازمی‌گردد. دولت وقت آمریکا برای مهار افزایش قیمت بنزین پس از آغاز جنگ اوکراین و تحریم نفت روسیه، حدود ۱۸۰ میلیون بشکه از ذخایر راهبردی را وارد بازار کرد. این تصمیم، قیمت بنزین داخلی را کنترل کرد؛ اما ذخایر اضطراری کشور را به‌شدت تحلیل برد.
تلاش برای پرکردن دوباره این ذخایر نیز در سال‌های بعد کند پیش رفته است. خرید مجدد نفت برای ذخایر راهبردی، تنها زمانی مقرون‌به‌صرفه است که قیمت جهانی نفت پایین باشد؛ شرطی که در بیشتر بازه زمانی اخیر برقرار نبوده است. نتیجه، تداوم روند نزولی ذخایر بوده، نه بازگشت به سطح پیش از سال ۲۰۲۲.
پیامد برای بازار انرژی و دارایی‌ها
کاهش ذخایر راهبردی، به معنای کمتر شدن ابزار در دسترس آمریکا برای مقابله با شوک‌های ناگهانی قیمت نفت است. اگر یک بحران ژئوپلیتیک، جریان صادرات نفت را در نقطه‌ای از جهان مختل کند، واشنگتن دیگر مانند گذشته توان بزرگی برای آرام‌کردن بازار با عرضه ذخیره ندارد. این موضوع می‌تواند نوسان قیمت نفت را در بحران‌های آینده بیشتر کند.
نوسان قیمت نفت معمولاً به‌سرعت به سایر بازارها منتقل می‌شود. افزایش هزینه انرژی، فشار تورمی ایجاد می‌کند و در چنین شرایطی، تقاضا برای دارایی‌های امن مانند طلا معمولاً افزایش می‌یابد. ارزش دلار نیز در چنین دوره‌هایی، تحت تأثیر انتظارات تورمی و سیاست پولی فدرال‌رزرو قرار می‌گیرد.
ذخایر نفت راهبردی آمریکا در اوج خود، در سال‌های ابتدایی دهه ۲۰۱۰ میلادی، به بیش از ۷۲۶ میلیون بشکه می‌رسید. فاصله میان آن رقم و سطح فعلی نشان می‌دهد این ذخایر در طول کمتر از دو دهه، بیش از نیمی از حجم خود را از دست داده است.
نظرات کاربران