به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، صندوق‌های سرمایه‌گذاری زمین و ساختمان یکی از ابزارهای بورسی برای ورود غیرمستقیم به بازار مسکن هستند. این صندوق‌ها با جمع‌آوری سرمایه از عموم مردم در پروژه‌های ساختمانی یا املاک آماده سرمایه‌گذاری می‌کنند و واحدهای آنها مانند سهام عادی در بورس معامله می‌شود.
معیار اصلی سنجش ارزش این صندوق‌ها، ارزش خالص دارایی یا NAV است؛ رقمی که از تقسیم ارزش روز کل دارایی‌های صندوق بر تعداد واحدهای سرمایه‌گذاری به دست می‌آید. به‌بیان ساده، NAV نشان می‌دهد هر واحد صندوق در واقعیت چه‌قدر می‌ارزد، صرف‌نظر از قیمتی که در تابلوی بورس معامله می‌شود.
بررسی عملکرد این صندوق‌ها در ماه‌های اخیر نشان می‌دهد فاصله میان قیمت معاملاتی و NAV در برخی نمادها به سطح قابل‌توجهی رسیده است. در چنین شرایطی، خریدار واحد صندوق ممکن است مبلغی بیش از ارزش واقعی دارایی‌های پشتوانه آن پرداخت کند؛ یعنی بخشی از قیمتی که در بورس رد و بدل می‌شود، به‌جای دارایی واقعی، از جنس انتظار و تقاضای معاملاتی است.
چرا قیمت و ارزش واقعی از هم فاصله می‌گیرند؟
کارشناسان بازار سرمایه دلیل این فاصله را ترکیبی از کمبود عرضه واحدهای قابل‌معامله، محدودیت‌های نقدشوندگی و رفتار هیجانی برخی معامله‌گران می‌دانند. وقتی تقاضا برای خرید یک نماد از عرضه آن پیشی می‌گیرد، قیمت می‌تواند بدون تغییر در ارزش دارایی‌های زیرین افزایش پیدا کند. این وضعیت در ادبیات تحلیلی، حباب قیمتی نامیده می‌شود؛ فاصله‌ای که دیر یا زود در معرض اصلاح قرار می‌گیرد.
این فاصله برای سرمایه‌گذاران خرد اهمیت دوچندان دارد. صندوق‌های زمین و ساختمان معمولاً با هدف کاهش ریسک ورود مستقیم به بازار مسکن طراحی شده‌اند، اما اگر واحد صندوق بدون توجه به NAV خریداری شود، همان ریسکی که قرار بود پوشش داده شود از مسیر دیگری باز می‌گردد. فشار فروش در صورت اصلاح قیمت، می‌تواند این شکاف را در مدت کوتاهی ببندد.
صندوق‌های زمین و ساختمان در سال‌های اخیر با رشد تعداد نمادهای پذیرفته‌شده در بورس تهران همراه بوده‌اند و بخشی از مسیر هدایت نقدینگی خرد به سمت پروژه‌های ساختمانی به شمار می‌روند. گزارش‌های رسمی شرکت‌های مدیریت صندوق، NAV هر نماد را به‌صورت دوره‌ای منتشر می‌کنند و همین رقم، معیار سنجش فاصله قیمت بازار از ارزش واقعی دارایی‌هاست.
نظرات کاربران