در سال ۱۹۰۷ گروهی از خبرنگاران و رانندگان شجاع تصمیم گرفتند قابلیت خودروهای آن زمان را به چالش بکشند. نتیجه شکل‌گیری یکی از مشهورترین رویدادهای تاریخ خودرو با نام مسابقه پکن–پاریس بود؛ سفری که توانایی خودروهای اولیه و جسارت سرنشینان آنها را به آزمایشی بی‌سابقه گذاشت.
ماجرا از روز ۳۱ ژانویه ۱۹۰۷ آغاز شد؛ زمانی که روزنامه فرانسوی Le Matin چالشی عمومی مطرح کرد و از خودروسازان و رانندگان پرسید آیا کسی حاضر است با خودرو مسیر پکن تا پاریس را طی کند. استقبال اولیه بسیار زیاد بود و ده‌ها تیم برای شرکت در این ماجراجویی اعلام آمادگی کردند، اما در نهایت تنها پنج خودرو در خط شروع حاضر شدند.
صبح روز ۱۰ ژوئن ۱۹۰۷ معادل ۲۰ خرداد ۱۲۸۶ خورشیدی ، پنج خودرو از پکن حرکت کردند. شرکت‌کنندگان شامل یک خودروی سه‌چرخ کنتال / Contal با قدرت تنها ۶ اسب بخار، دو دستگاه De Dion-Bouton حدود ۱۰ اسب بخاری، یک اسپایکر هلندی با قدرت ۱۵ اسب بخار و یک دستگاه ایتالیا ( Itala) ایتالیایی با حدود ۴۰ اسب بخار بودند. در آن دوران جاده‌های مناسب در بخش بزرگی از مسیر وجود نداشت و خودروها مجبور بودند از مسیرهای خاکی، بیابان‌ها، مناطق کوهستانی و راه‌های بسیار دشوار عبور کنند.
ستاره اصلی این رقابت شاهزاده اسکیپیونه بورگزه از ایتالیا بود که با خودروی قدرتمند ایتالیا در مسابقه شرکت کرد. او را اتوره گوییزاردی به‌عنوان مکانیک و راننده همراهی می‌کرد و لوئیجی بارزینی ، خبرنگار روزنامه‌ی کریره دلاسرا / Corriere della Sera، نیز در این سفر حضور داشت. بارزینی در طول مسیر گزارش‌ها و تصاویر زیادی تهیه و بعدها روایت این سفر را در قالب کتاب منتشر کرد.
مسیر مسابقه حدود ۱۶ تا ۱۷ هزار کیلومتر برآورد شده است و از مناطق وسیعی در چین، مغولستان، سیبری و روسیه عبور می‌کرد. مسیر از شهرهایی مانند اولان‌باتور، ایرکوتسک، مسکو و برلین می‌گذشت و در نهایت به پاریس می‌رسید. بخش بزرگی از مسیر فاقد جاده استاندارد بود و خودروها با مشکلاتی مانند خرابی مکانیکی، کمبود سوخت، شرایط آب‌وهوایی دشوار و مسیرهای گل‌آلود یا ناهموار مواجه بودند.
بورگزه و تیم ایتالا عملکردی خیره‌کننده داشتند. آنها سرانجام در ۱۰ اوت ۱۹۰۷ ، یعنی حدود دو ماه پس از آغاز سفر، وارد پاریس شدند و به عنوان نخستین تیم به مقصد رسیدند. آنها مسیر را در حدود ۶۰ روز طی کردند و فاصله پیموده‌شده نزدیک به ۱۶ هزار کیلومتر بود. برخی منابع تاریخی اشاره می‌کنند که تنها بخش محدودی از این مسیر روی جاده‌های واقعی انجام شد و در بعضی قسمت‌ها حتی از کمک حیوانات برای عبور خودرو استفاده شد.
اهمیت پکن–پاریس فقط در پیروزی یک خودرو خلاصه نمی‌شد. این سفر نشان داد که خودرو می‌تواند فراتر از خیابان‌های شهری و جاده‌های مناسب حرکت کند و به وسیله‌ای برای سفرهای بسیار طولانی تبدیل شود. همچنین توجه افکار عمومی را به قابلیت اطمینان موتور، لاستیک، سیستم انتقال قدرت و سایر اجزای خودرو جلب کرد.
پکن–پاریس ۱۹۰۷ در واقع یکی از نخستین نمایش‌های بزرگ توانایی خودرو در برابر طبیعت و مسافت بود؛ این رویداد در دورانی انجام شد که آینده خودرو هنوز مشخص نبود. موفقیت این سفر به تثبیت جایگاه خودرو به‌عنوان فناوری آینده کمک کرد و نام آن را برای همیشه در تاریخ صنعت خودرو ماندگار شد.
نظرات کاربران