به گزارش الجزیره، برخلاف تلاش‌های گذشته که با میانجی‌گری نهادهایی چون واتیکان یا کشور نروژ انجام می‌شد، این دور از گفت‌وگوها تحت تاثیر پررنگ ایالات متحده قرار داشت. واشنگتن این‌بار نه در نقش یک میانجی‌گر نرم، بلکه در قامت یک «قدرت سخت» و با استفاده از اهرم فشار وارد معادله شد. درحالی‌که مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، این مذاکرات را آغاز «فرآیند گذار» برای بازسازی دموکراسی خوانده، دونالد ترامپ با اعلام اینکه ونزوئلا هنوز آماده برگزاری انتخابات نیست، از «دلسی رودریگز» (رئیس‌جمهور موقت) حمایت کرده است. این رویکرد دوگانه، اهرم‌های واشنگتن را در هدایت آینده سیاسی کاراکاس افزایش داده است.
اما گفت‌وگوهای مستقیم میان دولت موقت ونزوئلا و گروه‌های مخالف، حواشی دیگری هم داشت. اولین حواشی آن غیبت «ماریا کورینا ماچادو» بود که برجسته‌ترین چهره اپوزیسیون بود. نمایندگان و مشاوران او تاکید کردند این گفت‌وگوها تنها زمانی معتبر خواهند بود که نتایج ملموس، واقعی و فارغ از معامله‌پشت‌پرده داشته باشند. از حواشی دیگر این گفت‌وگوها می‌توان به مطالبات برای آزادی زندانیان سیاسی اشاره کرد. همزمان با این نشست، معترضان، مستمری‌بگیران و زندانیان سیاسی سابق (مانند «آمریکو دِ گراتزیا» و «آرانزا هرناندز») دست به تجمع زدند. طبق آمارهای نهادهای حقوق بشری مانند «فورو پنال»، همچنان بیش از ۳۹۰زندانی سیاسی در ونزوئلا در بازداشت هستند. معترضان خواستار آزادی فوری تمام زندانیان و تعیین جدول زمانی مشخص برای انتخابات آزاد شدند. به نوشته الجزیره، در بدنه حامیان دولت (چاویست‌ها) بدبینی‌های جدی نسبت به نقش آمریکا وجود دارد؛ آنان حضور پررنگ واشنگتن را تداوم مداخلات امپریالیستی برای تسلط بر منابع کشور می‌دانند. با این حال، تحلیلگران حاصل دور اول مذاکرات را یک «معامله و بده‌بستان سیاسی» ارزیابی می‌کنند. به چه معنا؟ برای دولت، آزادسازی دارایی‌های طلا یک پیروزی زودهنگام داخلی محسوب می‌شود. برای مخالفان، اصلاح دیوان عالی دادگستری دستاوردی راهبردی و زیربنایی برای ساختار دموکراتیک کشور محسوب می‌شود. اگرچه این نشست نقطه آغازی برای خروج مسالمت‌آمیز از بحران طولانی‌مدت ونزوئلاست، اما ناظران هشدار می‌دهند که این روند ماه‌ها طول خواهد کشید و تا رسیدن به ثبات پایدار، راه درازی در پیش است.
نظرات کاربران