به گزارش نیویورک‌تایمز، گزارش‌های جدید نشان می‌دهد که محدودیت‌های رسمی فشارهای اجتماعی موجود را تشدید کرده و جوامع محلی زنان را به رعایت این قوانین سخت‌گیرانه مجبور می‌کنند. بر اساس نظرسنجی اخیر سازمان ملل از حدود ۵هزار شهروند افغان در مناطق شهری و روستایی، حدود ۵۵درصد مردان و ۶۵درصد زنان گفته‌اند زندگی‌شان بدتر از چیزی است که پیش از اوت ۲۰۲۱ انتظارش را داشتند. با این حال دلایل این نارضایتی میان مردان و زنان متفاوت است. مردان بیشتر از فقدان فرصت‌های اقتصادی گلایه دارند، اما زنان علاوه بر آن، کاهش دسترسی به آموزش برای خود یا فرزندانشان و قوانین محدودکننده اشتغال و زندگی زنان را نیز از دلایل نارضایتی خود عنوان کرده‌اند. میزان انزوا و پریشانی گزارش‌شده از سوی زنان نشانه یک بحران روانی رو به رشد است. همچنین ۹۰درصد زنان شرکت‌کننده در این نظرسنجی گفته‌اند برای خروج از منزل به اجازه یکی از مردان خانواده نیاز دارند و بیش از نیمی از آنها تنها یک یا دو بار در ماه از خانه خارج می‌شوند، درحالی‌که بیش از ۹۵درصد مردان گفته‌اند هر روز از خانه بیرون می‌روند.
نزدیک به ۴۰درصد زنان گفته‌اند امسال بیش از گذشته احساس می‌کنند باید رفتار خود را از ترس گزارش شدن از سوی همسایگان یا نزدیکان به‌دلیل پوشش، گفتار یا کردار نامناسب تنظیم کنند. به گفته بلقیس احمدی، حقوقدان حوزه حقوق بشر و پژوهشگر پیشین موسسه صلح آمریکا، طالبان با تبدیل هنجارهای مردسالارانه به الزامات قانونی و کشاندن خانواده‌ها به اجرای قوانین خود، کنترل دولتی را به عمیق‌ترین لایه‌های حریم خصوصی گسترش داده‌اند. افغانستان اکنون تنها کشور جهان است که آموزش دختران را پس از مقطع ابتدایی ممنوع کرده است. یونسکو هشدار می‌دهد که با رشد نسل جدیدی از دختران محروم از تحصیل، آینده این دختران تاریک‌تر خواهد شد. احمدی معتقد است پشت هر فرمان جدید یک تراژدی انسانی نهفته است. او تاکید می‌کند بزرگ‌ترین خطری که امروز افغانستان را تهدید می‌کند صرفا حذف سیستماتیک بیست‌میلیون زن و دختر از عرصه عمومی نیست، بلکه فاجعه اصلی این است که جهان به آرامی در حال عادت کردن به این واقعیت تلخ است.
نظرات کاربران