۶ نهاد مالی وال‌استریت ۵۰۰ میلیارد دلار وام در ازای تراشه‌های انویدیا فراهم می‌کنند

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از Rohan's Bytes، ۶ نهاد مالی بزرگ آمریکایی شامل آپولو، بلک‌راک، بلک‌استون، بروکفیلد، گلدمن ساکس و KKR تفاهم‌نامه‌ای برای ایجاد صندوق‌های تأمین مالی اختصاصی امضا کرده‌اند. این صندوق‌ها به مشتریان انویدیا وام می‌دهند و تراشه‌های هوش مصنوعی این شرکت را به‌عنوان وثیقه می‌پذیرند. هدف این طرح، تزریق بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار سرمایه تازه به زنجیره ساخت زیرساخت هوش مصنوعی است؛ رقمی نزدیک به تولید ناخالص داخلی سالانه یک کشور متوسط اروپایی.

دلیل این توافق روشن است. بسیاری از شرکت‌های نوپای هوش مصنوعی و ابرهای رایانشی، برخلاف غول‌های فناوری، توان خرید نقدی تراشه‌های گران‌قیمت انویدیا را ندارند. آن‌ها ناچارند برای خرید این تجهیزات وام بگیرند و هزینه این وام‌ها به‌تازگی افزایش یافته است. برای نمونه، شرکت کورویو این ماه برای تأمین مالی زیرساخت خود بهره‌ای بیش از ۹ درصد پرداخت کرد؛ رقمی که فشار فزاینده بر هزینه استقراض در این صنعت را نشان می‌دهد.

نقش انویدیا در پشت صحنه

مدیرعامل انویدیا، جنسن هوانگ، اعلام کرد این شرکت می‌تواند تا ۱۲۵ میلیارد دلار، معادل ۲۵ درصد از ارزش قراردادهای احتمالی را، خود پشتیبانی مالی کند. این یعنی با وجود ورود سرمایه‌گذاران بیرونی، بخشی از ریسک این معاملات همچنان بر عهده انویدیا باقی می‌ماند. گلدمن ساکس این فرصت را به صراحت نوعی بازار جدید اعتباری توصیف کرده که در آن ظرفیت پردازشی تراشه‌ها به دارایی قابل وام‌دهی تبدیل می‌شود. این توافق در ادامه مدلی است که انویدیا در ژوئیه با ابرهای رایانشی هوش مصنوعی امضا کرد و از آن هم از فروش سخت‌افزار و هم از سهم درآمد این ابرها منتفع می‌شود.

نگرانی از حباب اعتباری

برخی تحلیلگران این ساختار را نسخه‌ای از «تأمین مالی دَوّار» می‌دانند؛ روندی که در آن انویدیا خود بخشی از خریدار محصولات خویش است. اما گستردگی این طرح، که قرار است بیش از ۵۰۰ میلیارد دلار سرمایه مستقل از صندوق‌های بازنشستگی، بیمه و نهادهای مالی جذب کند، آن را به مدل تأمین مالی تجهیزات نزدیک‌تر می‌کند تا خرید محصول توسط تولیدکننده. بانک مرکزی انگلستان پیش‌تر هشدار داده بود که گسترش سریع اعتبار در حوزه هوش مصنوعی می‌تواند شوک‌های مالی را از طریق بازارهای تأمین مالی به سایر بخش‌های اقتصاد منتقل کند.

نقطه حساس این توافق‌ها، ارزش آتی تراشه‌هاست. وام‌دهندگان عملاً روی این فرض سرمایه‌گذاری می‌کنند که تجهیزات گرافیکی کنونی انویدیا در سال‌های آینده هم ارزش اقتصادی کافی تولید کند، حتی با ورود نسل‌های جدید پردازنده‌ها. هرگونه کندی در بازدهی این تراشه‌ها یا ناتوانی برخی وام‌گیرندگان در بازپرداخت می‌تواند بخشی از این ریسک را دوباره به سمت انویدیا و شرکای مالی آن بازگرداند.