به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، دانشگاه‌های ایران طی چند دهه گذشته عمدتاً دو وظیفه اصلی داشته‌اند؛ تربیت نیروی متخصص و تولید مقاله علمی. این ماموریت سنتی دیگر برای سیاست‌گذاران اقتصادی کافی نیست. حالا از دانشگاه انتظار می‌رود نقش تازه‌ای هم ایفا کند: تبدیل شدن به بخشی از موتور اقتصاد دانش‌بنیان کشور.
پارک علم و فناوری در این میان نقش واسط را بازی می‌کند. این پارک‌ها فضایی قانونی و اداری هستند که ایده‌های دانشگاهی در آن‌ها به شرکت نوپا و بعد به محصول قابل فروش تبدیل می‌شود. به زبان ساده، استاد یا دانشجویی که در آزمایشگاه به یافته‌ای رسیده، بدون این پل معمولاً راهی برای رساندن آن به بازار پیدا نمی‌کند.
چرا این پل به جیب مردم مربوط می‌شود
اثر اقتصادی این پل مستقیم است. شرکتی که از دل یک پارک فناوری بیرون می‌آید، معمولاً برای فارغ‌التحصیلان دانشگاهی شغل می‌سازد؛ نیرویی که در غیر این صورت با ریسک بیشتر مهاجرت یا بیکاری روبه‌رو می‌شود. بخشی از این شرکت‌ها محصولی تولید می‌کنند که پیش از آن باید با ارز وارد می‌شد؛ یعنی هر واحد فناوری بومی، به‌طور بالقوه فشار تقاضای ارز در بازار را کم می‌کند.
صادرات محصولات دانش‌بنیان روی دیگر همین معادله است. شرکت‌هایی که در پارک‌های فناوری رشد می‌کنند، اگر به بازار جهانی راه پیدا کنند، ارز وارد کشور می‌کنند، نه اینکه فقط آن را خرج کنند. همین تفاوت، دلیل اصلی توجه بیشتر سیاست‌گذاران اقتصادی به این پارک‌ها در سال‌های اخیر است.
فاصله میان ایده و بازار
با این حال شکاف میان پژوهش دانشگاهی و محصول نهایی هنوز پر نشده است. بسیاری از طرح‌های پژوهشی در مرحله مقاله باقی می‌مانند و هرگز به تولید نمی‌رسند. کارشناسان این حوزه علت اصلی را کمبود سرمایه‌گذاری خطرپذیر، پیچیدگی مقررات و ارتباط ضعیف میان صنعت و دانشگاه می‌دانند.
تجربه کشورهایی مانند کره جنوبی و چین نشان می‌دهد ساخت چنین پلی معمولاً به ۱۰ سال یا بیشتر زمان نیاز دارد. برای ایران هم مسیر مشابهی پیش‌بینی می‌شود. نتیجه نهایی به میزان حمایت مالی و ثبات قوانین در سال‌های آینده بستگی دارد.
نظرات کاربران