به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز، ایران بیش از ۵۰۰ میلیون تن ذخیره تیتانیوم دارد. این رقم کشور را در ردیف دارندگان بزرگ این کانی راهبردی قرار میدهد. تیتانیوم فلزی سبک و بسیار مقاوم است و بیشترین کاربرد جهانی آن ساخت پیگمنت (رنگدانه) در صنعت رنگسازی است. با این حال، بخش عمده این ذخایر تاکنون فرآورینشده باقی مانده است.
کارشناسان معدنی میگویند تکمیل زنجیره فرآوری تیتانیوم میتواند وابستگی صنایع رنگسازی کشور به واردات اکسید تیتانیوم را کاهش دهد. اکسید تیتانیوم ماده اولیه اصلی رنگهای سفید و پوششهای صنعتی است و بخشی از آن هماکنون از خارج تأمین میشود. اهمیت این موضوع در همین نکته نهفته است: منابع خام در دل معادن کشور وجود دارد، اما ارزش افزوده اصلی در مرحله فرآوری و تولید محصول نهایی شکل میگیرد، نه در فروش سنگ خام.
چرا فرآوری اهمیت دارد
صادرات سنگ خام تیتانیوم سود چندانی برای اقتصاد ایجاد نمیکند. قیمت هر تن کنسانتره تیتانیوم در بازارهای جهانی به مراتب پایینتر از قیمت اکسید تیتانیوم فرآوریشده است. به بیان ساده، فروش ماده خام شبیه فروش گندم است و فروش محصول فرآوریشده شبیه فروش نان؛ اختلاف قیمت میان این دو، همان ارزش افزودهای است که در فرآیند تولید شکل میگیرد.
بر اساس اظهارات کارشناسان، سرمایهگذاری هدفمند در واحدهای فرآوری میتواند این معادله را تغییر دهد. چنین سرمایهگذاریای به فناوری استخراج و تصفیه پیشرفته نیاز دارد و در کوتاهمدت هزینهبر است. محتملترین سناریو در صورت تحقق این طرحها، کاهش تدریجی واردات اکسید تیتانیوم و افزایش سهم تولید داخلی در صنعت رنگ است.
صنعت رنگ و تقاضای پایدار
بیشترین مصرف جهانی تیتانیوم نه در صنایع هوافضا یا پزشکی، بلکه در صنعت رنگسازی است. اکسید تیتانیوم بهدلیل سفیدی بالا و پوششدهی مناسب، ماده اصلی رنگهای ساختمانی، صنعتی و حتی برخی محصولات آرایشی و غذایی است. همین کاربرد گسترده، تیتانیوم را به کانیای با تقاضای پایدار در بازارهای جهانی تبدیل کرده است.
برای مخاطب عادی، این خبر در نگاه نخست دور از دسترس به نظر میرسد، اما پیامد آن بهتدریج به بازار داخلی هم میرسد. کاهش واردات مواد اولیه صنعت رنگ میتواند در بلندمدت به کاهش فشار ارزی در این حوزه کمک کند. با این حال، تحقق این مسیر به سرمایهگذاری پایدار و زمانبر وابسته است و نتیجه فوری در بازار مصرفکننده ایجاد نمیکند.















نظرات کاربران