به گزارش دنده 6 – برزیل به خاطر تعرفه‌های سنگین واردات، صنعت خودروی داخلی را شکل داد تا قیمت خودروها ارزان‌تر تمام شود. به همین خاطر، خودروهایی منحصربه‌فرد در این کشور آمریکای جنوبی متولد شدند که شورلت اوپالا یکی از آن‌هاست و بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۲ تولید شد. اوپالا که بر اساس اوپل رکورد شکل گرفته بود، نخستین خودروی ساخت و مهندسی‌شده جنرال موتورز برزیل به شمار می‌رفت که تنها در نسخه سدان چهاردر و با پیشرانه‌های بنزینی چهار سیلندر یا شش سیلندر به فروش رسید.
این هاچ‌بک کوچک در بیشتر نقاط جهان با نام سوزوکی کالتوس یا سوئیفت شناخته می‌شد اما برای مدتی در اواسط دهه ۸۰ میلادی با نام‌های مختلفی از سوی جنرال موتورز عرضه شد. این خودرو در کانادا و برخی نقاط ایالات‌متحده با نام شورلت اسپرینت، در استرالیا با نام هولدن برینا و در کانادا با نام پونتیاک فایرفلای به بازار آمد.
جنرال موتورز در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی نام‌های افسانه‌ای فراوانی معرفی کرد اما یومن قطعاً جزء آن‌ها نبود. این استیشن که بر اساس مدل دلری ساخته شده بود و با دو یا چهاردر و قابلیت حمل شش نفر عرضه می‌شد، از پیشرانه‌های شش سیلندر خطی یا V8 نیرو می‌گرفت. یومن اما فروش ضعیفی داشت و پس از تنها یک سال و با فروشی کمتر از ۲۰ هزار دستگاه از خط تولید کنار گذاشته شد.
اوپل رکورد از سال ۱۹۷۳ یعنی تنها یک سال پس از آغاز به کار جنرال موتورز در کره و همکاری با شرکت شینجون، در این کشور مونتاژ می‌شد. آن نمونه‌های اولیه کره‌ای کاملاً مشابه همتایان آلمانی خود بودند اما در آگوست ۱۹۷۵ برند سائهان متولد شد که تغییرات ظاهری کوچکی را برای جذابیت بیشتر این سدان لوکس برای خریداران کره‌ای به همراه داشت. این خودرو در دو نسخه شامل مدل پایه پریمیر و مدل پرچم‌دار رویال عرضه شد.
دوو در سال ۱۹۹۹ ورشکست شد و دو سال بعد جنرال موتورز بخش خودروسازی آن یعنی دوو موتور را خرید. نتیجه این اتفاق شکل‌گیری شرکتی به نام GM دوو بود که خودروهای اقتصادی عرضه می‌کرد؛ بنابراین معرفی نسخه دوو از خودروی اسپرتی که در آمریکا با نام ساترن اسکای و در اروپا با نام اوپل اسپیدستر فروخته می‌شد، اتفاقی کاملاً غیرمنتظره بود. دوو G2X که در سال ۲۰۰۷ پرده‌برداری شد، فقط در بازار کره جنوبی به فروش رسید.
در آغاز سال ۱۹۸۳، برند سائهان کنار گذاشته شد و نام دوو جای آن را گرفت. دوو با عرضه نخستین خودروی لوکس کره در سال ۱۹۸۹، آرزوهای بزرگی در سر داشت و به دنبال رقابت با هیوندای گرنجور بود. دوو ایمپریال تکامل‌یافته سائهان رویال بود که بر اساس اوپل رکورد ساخته شده و از سال ۱۹۷۸ به بازار عرضه شد. ایمپریال با پیشرانه ۳ لیتری شش سیلندر خطی که پیش‌تر در اوپل سناتور اروپایی استفاده می‌شد به دست مشتریان رسید. ایمپریال با فهرست بلندی از امکانات عرضه شد و به مدت پنج سال روی خط تولید ماند اما به دلیل ساختار قدیمی، خریدار چندانی پیدا نکرد و تنها چند صد دستگاه از آن به فروش رسید.
اگرچه این خودرو ویژگی متمایزی نداشت چون یکی از محصولات پلتفرم پرکاربرد T-Body جنرال موتورز بود اما ازآنجایی‌که تنها سدان در تاریخ جی‌ام‌سی محسوب میشود، اهمیت دارد. این مدل بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ توسط جنرال موتورز برزیل ساخته شد و بیشتر در آرژانتین به فروش رسید.
هنگامی‌که مدل 9-2X در سال ۲۰۰۵ عرضه شد، ساب متعلق به جنرال موتورز بود و این شرکت آمریکایی همچنین ۲۰ درصد از سهام شرکت صنایع سنگین فوجی (مالک سوبارو) را هم در اختیار داشت. درنتیجه، این دو برند باهم ترکیب شدند و حاصل کار یک سوبارو ایمپرزا استیشن با چهره‌ای شبیه به محصولات ساب، عایق‌بندی صوتی بیشتر و صندلی‌های ارگونومیک‌تر بود اما ظرف یک سال بعد، جنرال موتورز سهام خود را در صنایع سنگین فوجی واگذار کرد و تولید 9-2X پس از ساخت کمی بیش از ۱۰ هزار دستگاه متوقف شد.
کاوالیر که بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۲۰۰۵ تولید شد، یک سدان کامپکت خانوادگی و اقتصادی بود که هرچند هیجان خاصی نداشت اما به لطف قیمت مناسب توانست فروش خوبی برای شورلت به ارمغان بیاورد. جنرال موتورز این خودرو را در کارخانه خود در اوهایو علاوه بر آمریکا، برای عرضه در بازار ژاپن توسط تویوتا نیز تولید می‌کرد. تویوتا کاوالیر به مدت پنج سال عرضه شد اما هرگز نتوانست دل خریداران ژاپنی را به دست آورد.
واکسهال اسپرت‌هاچ سال ۱۹۷۶
واکسهال فایرنزا با دماغه خاص خود که بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ ساخته شد، خودروی نسبتاً شناخته‌شده است. قرار بود هرسال حداقل هزار دستگاه از آن ساخته شود، اما نهایتاً در کل آمار کل تنها ۲۰۴ دستگاه ساخته شد و با انبوهی از دماغه‌های فایبرگلاس بلااستفاده روی دست واکسهال ماند. راه‌حل این بود که این قطعات روی یک استیشن مگنوم نصب شوند که اسپرت‌هاچ نام گرفت. با وجود اینکه اسپرت‌هاچ هرگز به‌طور رسمی در فهرست محصولات تولیدی قرار نگرفت اما ۱۹۷ دستگاه از آن فروخته شد.
شرکت چینی وولینگ در سال ۱۹۵۸ برای ساخت ماشین‌آلات تأسیس شد و تا سال ۱۹۶۴ تولید تراکتور را آغاز کرد. دو دهه بعد یعنی زمانی که وولینگ به تولید ون‌های پرفروشی در چین مشغول بود، جنرال موتورز سهام آن را خرید. وولینگ با همکاری جنرال موتورز ون سان‌شاین را در سال ۲۰۰۲ معرفی کرد و این خودرو به لطف توانایی حمل هشت بزرگ‌سال با وجود طول تنها ۳۷۳ سانتی‌متری، به‌سرعت به یکی از پرفروش‌ترین خودروهای بازار چین تبدیل شد. سان‌شاین همچنان با تولید صدها هزار دستگاه در سال روی خط تولید قرار دارد.
نظرات کاربران