چکامه جواهری آریا_ پایگاه خبری « معدن نامه »: رابطه شرکت و رسانه رابطه‌ای حساس است. شرکت می‌خواهد عملکرد خود را توضیح دهد، پروژه‌هایش را معرفی کند، در برابر بحران‌ها پاسخ دهد، مسئولیت اجتماعی خود را گزارش کند و با ذی‌نفعان ارتباط برقرار کند. رسانه نیز برای ادامه فعالیت حرفه‌ای، تولید محتوای تخصصی ، تأمین نیروی انسانی، توسعه زیرساخت و حفظ استقلال اقتصادی، به منابع درآمدی شفاف نیاز دارد. از سوی دیگر، جامعه، سهامدار، مخاطب و افکار عمومی انتظار دارند رسانه استقلال و صداقت خود را حفظ کند.
منشور تعامل، برای جلوگیری از همین ابهام‌ها لازم است. هدف منشور، محدود کردن رسانه یا شرکت نیست؛ هدف آن تعریف رابطه‌ای حرفه‌ای است که هم از منافع شرکت دفاع کند، هم استقلال رسانه را حفظ کند و هم اعتماد مخاطب را از بین نبرد.
قرارداد دقیق از هر دو طرف دفاع می‌کند. شرکت می‌داند چه خدمتی دریافت می‌کند و در برابر مدیر مالی، حسابرس، هیئت‌مدیره و سهامدار مستند دارد. رسانه نیز می‌داند چه تعهدی پذیرفته و در برابر چه خروجی‌ای حق‌الزحمه دریافت می‌کند. قرارداد شفاف، رابطه را از فضای سلیقه‌ای و شفاهی خارج می‌کند و آن را به همکاری حرفه‌ای تبدیل می‌سازد.
اصل دوم: تفکیک خبر مستقل از محتوای حمایتی
این تفکیک به زیان رسانه نیست؛ به نفع اعتبار رسانه است. رسانه‌ای که مرز قالب‌ها را روشن می‌کند، اعتماد مخاطب را حفظ می‌کند. شرکت نیز از این شفافیت سود می‌برد، زیرا همکاری آن با رسانه به‌عنوان پرداخت پنهان یا خرید سکوت فهمیده نمی‌شود.
محتوای حمایتی در ذات خود نادرست نیست. شرکت می‌تواند برای توضیح پروژه، فناوری، رویکرد مسئولیت اجتماعی، برنامه توسعه یا پاسخ به ابهام با رسانه تخصصی همکاری کند. مسئله این است که ماهیت این همکاری باید مشخص باشد و مخاطب حق داشته باشد بداند با چه نوع محتوایی مواجه است.
اصل سوم: استقلال حرفه‌ای رسانه
همکاری مالی نباید به معنای حذف استقلال رسانه باشد. رسانه تخصصی حتی در صورت داشتن قرارداد با شرکت، باید حق تحلیل، پرسشگری و نقد منصفانه را حفظ کند. شرکت نیز نباید انتظار داشته باشد پرداخت مالی، رسانه را به بولتن روابط عمومی تبدیل کند.
البته استقلال رسانه به معنای بی‌ضابطه‌گی نیست. رسانه باید منصف، دقیق، مستند و حرفه‌ای باشد. نقد رسانه‌ای نباید به فشار غیرحرفه‌ای، تخریب، تهدید یا مطالبه مالی تبدیل شود. همان‌طور که شرکت حق ندارد پرداخت را خرید سکوت بداند، رسانه نیز حق ندارد نقد را ابزار فشار مالی کند.
اصل چهارم: انتخاب رسانه بر اساس معیار حرفه‌ای
شرکت‌ها باید رسانه‌های تخصصی را بر اساس معیارهای روشن انتخاب کنند: مجوز یا شناسنامه رسانه‌ای، سابقه فعالیت، حوزه تخصصی، کیفیت محتوا، مخاطب مرتبط، اعتبار حرفه‌ای، توان تولید محتوای تحلیلی و گزارش‌پذیری. انتخاب رسانه نباید صرفاً بر اساس رابطه شخصی، فشار بیرونی، عادت اداری یا مناسبات غیرشفاف انجام شود.
رسانه تخصصی نیز باید خود را حرفه‌ای معرفی کند. داشتن مدیاکیت، معرفی مخاطبان، نمونه کار، تعرفه شفاف، پروپوزال محتوایی، گزارش عملکرد و تفکیک خدمات، می‌تواند رابطه با شرکت‌ها را از فضای مبهم خارج کند.
هر همکاری رسانه‌ای باید با گزارش عملکرد همراه باشد. گزارش باید نشان دهد چه محتوایی تولید شده، در چه زمانی منتشر شده، چه هدفی داشته، در کدام رسانه یا بستر منتشر شده و چه نسبتی با برنامه ارتباطی شرکت داشته است. بدون گزارش عملکرد، حتی همکاری درست نیز در برابر پرسش مدیر مالی، حسابرس یا سهامدار آسیب‌پذیر می‌شود.
گزارش عملکرد همچنین به خود رسانه کمک می‌کند جایگاه حرفه‌ای خود را تثبیت کند. رسانه‌ای که فقط فاکتور می‌دهد، با رسانه‌ای که خروجی مستند، تحلیل اثر و گزارش عملکرد ارائه می‌کند، یکسان نیست.
اصل ششم: پرهیز از رانت، انحصار و رابطه غیرشفاف
منشور تعامل باید با رانت و انحصار رسانه‌ای مخالف باشد. بودجه رسانه تخصصی نباید به ابزار توزیع رابطه‌ای یا حذف رسانه‌های مستقل تبدیل شود. شرکت‌ها باید فرآیند انتخاب رسانه را شفاف‌تر کنند و رسانه‌ها نیز باید رقابت حرفه‌ای را بپذیرند.
تعامل سالم زمانی شکل می‌گیرد که رسانه بر اساس کیفیت و تناسب تخصصی انتخاب شود، نه نزدیکی شخصی. اگر بودجه رسانه‌ای به حلقه‌های محدود و غیرشفاف اختصاص یابد، اصل مطالبه رسانه تخصصی بی‌اعتبار می‌شود.
تعامل مالی صنعت و رسانه تخصصی زمانی قابل دفاع است که شفاف، قراردادی، اخلاقی و گزارش‌پذیر باشد. منشور تعامل شفاف، نه علیه رسانه است و نه علیه شرکت؛ بلکه از هر دو دفاع می‌کند. رسانه تخصصی برای آنکه به‌عنوان بخشی از مسئولیت اجتماعی و شفافیت صنعتی شناخته شود، باید خود نیز به شفافیت، استقلال، تفکیک قالب‌های محتوایی و گزارش‌پذیری پایبند باشد.
نظرات کاربران