با احترام به جامعه شریف کارگری و همه تشکل‌های کارگری، لازم می‌دانم در پاسخ به اظهارات اخیر جناب آقای حسن صادقی درباره سازمان تأمین اجتماعی، چند نکته را صریح و شفاف مطرح کنم.
اول؛ تأمین اجتماعی متعلق به یک جریان، یک تشکل و یا یک گروه خاص نیست.
سازمان تأمین اجتماعی حاصل سال‌ها حق بیمه‌پردازی کارگران، کارفرمایان و بیمه‌شدگان است و تصمیمات آن باید بر مبنای منافع همه ذی‌نفعان و با رعایت واقعی اصل سه‌جانبه‌گرایی اتخاذ شود.
اگر قرار است از سه‌جانبه‌گرایی صحبت کنیم، نمی‌توان کارفرمایان را فقط در زمان پرداخت حق بیمه به یاد آورد و هنگام تصمیم‌گیری‌های کلان، نقش و صدای آنان را نادیده گرفت.
دوم؛ مطالبه بدهی دولت به تأمین اجتماعی مطالبه‌ای کاملاً درست است؛ اما این مطالبه، مطالبه اختصاصی یک جریان سیاسی یا صنفی نیست.
کارفرمایان نیز سال‌هاست بر ضرورت تعیین تکلیف بدهی‌های دولت به سازمان تأمین اجتماعی تأکید دارند؛ زیرا تضعیف منابع سازمان، در نهایت هم کارگر را متضرر می‌کند، هم کارفرما و هم بازنشسته را.
خانه کارگر با چه جایگاه حقوقی و صنفی، خود را سخنگوی همه ذی‌نفعان تأمین اجتماعی می‌داند؟
خانه کارگر اگر مطالبات کارگری دارد، محترم است و حق مطالبه‌گری دارد؛ اما نباید مطالبات یک مجموعه را معادل نظر تمام جامعه کارگری و به‌ویژه کل شرکای اجتماعی تلقی کرد.
سوم؛ اگر قرار است از «سه‌جانبه‌گرایی» دفاع کنیم، سه‌جانبه‌گرایی باید واقعی باشد، نه انتخابی.
ما به عنوان نمایندگان کارفرمایان نیز پرسش‌های جدی داریم:
چه کسی از حقوق کارفرمایان در برابر افزایش هزینه‌های بیمه‌ای، اصلاح عناوین شغلی، جرائم و بخشنامه‌های متعدد سازمان تأمین اجتماعی دفاع می‌کند؟
چرا در بسیاری از تصمیمات مهم سازمان، صدای تشکل‌های واقعی و فراگیر کارفرمایی به اندازه کافی شنیده نمی‌شود؟
چرا وقتی صحبت از اموال تأمین اجتماعی می‌شود، فقط از «کارگران و بازنشستگان» نام برده می‌شود، اما کارفرمایان به عنوان یکی از اصلی‌ترین تأمین‌کنندگان منابع این سازمان فراموش می‌شوند؟
چهارم؛ ما با سیاسی کردن تأمین اجتماعی مخالفیم.
تأمین اجتماعی نباید میدان رقابت جریان‌های سیاسی، جناحی و انتخاباتی باشد.
ما از هر مدیری که در رأس سازمان قرار می‌گیرد انتظار داریم جسارت، استقلال، تخصص و قدرت دفاع از حقوق تمام بیمه‌شدگان و شرکای اجتماعی را داشته باشد؛ نه اینکه صرفاً مجری تصمیمات دولت یا تحت تأثیر یک جریان خاص باشد.
اگر سرپرست جدید سازمان در انجام وظایف خود کوتاهی کند، ما به عنوان نمایندگان کارفرمایان اولین منتقد او خواهیم بود.
اما نقد مدیر سازمان باید بر اساس عملکرد، قانون و منافع بیمه‌شدگان باشد، نه با پیش‌داوری و صدور حکم سیاسی.
پنجم؛ اموال تأمین اجتماعی باید حفظ شود، اما اداره این اموال نیز باید شفاف، حرفه‌ای و اقتصادی باشد.
ما نیز مخالف تضییع منابع و فروش غیرکارشناسی دارایی‌های مولد سازمان هستیم؛ اما راه‌حل بحران تأمین اجتماعی فقط شعار نیست.
راه‌حل، وصول واقعی مطالبات از دولت، اصلاح ساختار حکمرانی سازمان، شفافیت اقتصادی، مدیریت حرفه‌ای سرمایه‌گذاری‌ها، اصلاح مصارف و تعهدات تحمیلی و احیای واقعی سه‌جانبه‌گرایی است.
کانون‌های کارفرمایی برای دفاع از حقوق کارفرمایان نیاز به قیم ندارند.
ما نه مقابل کارگران هستیم و نه مقابل بازنشستگان.
مطالبه ما، تأمین اجتماعی پایدار برای کارگر، کارفرما و بازنشسته است.
اما اجازه نخواهیم داد نام کارگر و بازنشسته تبدیل به ابزاری برای حذف صدای کارفرمایان از تصمیم‌گیری‌های تأمین اجتماعی شود.
تأمین اجتماعی خانه همه شرکای اجتماعی است؛ نه ملک شخصی هیچ تشکل، حزب یا جریانی.
دبیر و عضو هیأت‌مدیره کانون انجمن‌های صنفی کارفرمایی استان تهران
پرونده‌ای که قبل از تحقیق نوشته شد!
نظرات کاربران