تفاوت توسعه با گسترش در این است که در حالت اول، «کیفیتزندگی» رشد می‌کند اما در حالت دوم، «رشد فیزیکی» شهر بدون آنکه عناصر زیست‌شهری ارتقا یابند، رخ می‌دهد.
طرح جامع تهران ۲۰ سال پیش مصوب شد و به عنوان «سند بالادست شهرداری» برای توسعه پایتخت، مقرر کرده بود:
شهر از سال ۱۳۸۵ به گونه‌ای اداره شود و توسعه پیدا کند که در سال ۱۴۰۵ «سرسبز، امن و مقاوم دربرابر سوانح، دارای فضای عمومی متنوع، دارای زیرساخت مناسب، دارای حمل‌ونقل عمومی مناسب و تامین‌کننده عادلانه کلیه حقوق شهروندی با تعدیل نابرابری‌ها» باشد.
اما امروز بعداز ۲۰ سال مشخص شده، فقط ۲۷ درصد از «سند توسعه تهران» روی زمین (به شکل واقعی) محقق شده است.
تفاوت توسعه با گسترش در این است که در حالت اول، «کیفیتزندگی» رشد می‌کند اما در حالت دوم، «رشد فیزیکی» شهر بدون آنکه عناصر زیست‌شهری ارتقا یابند، رخ می‌دهد.
یکی از نتایج «عبور مدیران شهر از روی سند طرح جامع تهران»، حجیم‌تر شدن بارگذاری‌های ساختمانی در محله‌ها است که «بدون ایجاد امکانات پدافند غیرعامل» همچون پناهگاه عمومی و مقاوم‌سازی بناها اتفاق افتاد.
نتیجه غفلت از «تاب‌آوری شهر» طی ۲۰ سال گذشته، «بی‌پناه بودن فضاهای شهری و ساکنان ساختمان‌های مسکونی در دو جنگ اخیر» بود.
طرح جامع شهر تهران در این سال‌ها بیشتر «نقش فانتزی» را برای گسترش پایتخت بازی کرد تا نقش «سند توسعه».
وقتی ضوابط ساخت‌وساز در سند بالادست اداره شهر از طریق «کمیسیون ماده ۵» تغییر می‌کند، این به معنای «ترجیح مدیریت شهری در تعلیق پنهانی طرح جامع و طرح تفصیلی» است.
اکنون مقدمات تدوین طرح جامع جدید شهر تهران در حال انجام است.
اگر تهران با دست‌فرمان ۲۰ سال اخیر بخواهد اداره شود، نه تنها سند جدید توسعه شهر محلی از اعتبار ندارد که «اوضاع کیفیت زندگی شهری» در سال ۱۴۲۶ از این هم بدتر خواهد شد.
نظرات کاربران