به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از فایننس‌فیدز، سهام اینتل در ۲۵ آگوست ۲۰۲۶ (۳ شهریور ۱۴۰۵) با قیمت ۸۷٫۴۸ دلار بسته شد؛ رقمی که نسبت به ۱ سال گذشته حدود ۲۵۹ درصد رشد نشان می‌دهد اما ۳۹ درصد پایین‌تر از سقف ۱۴۲٫۳۵ دلاری ماه ژوئیه است. این فاصله زیاد میان کف و سقف، نشانه نوسان شدید انتظارات سرمایه‌گذاران درباره آینده این شرکت است.
در سه‌ماهه دوم، اینتل زیان ناخالص ۱۱ میلیارد دلاری بر اساس استانداردهای حسابداری عمومی (GAAP) ثبت کرد، در حالی که درآمدش ۲۵ درصد رشد کرد؛ سریع‌ترین رشد درآمد این شرکت در بیش از ۱۵ سال گذشته. علت این تناقض ظاهری، یک بدهی حسابداری به ارزش ۱۳٫۶ میلیارد دلار است که به سهام وثیقه‌گذاری‌شده اینتل نزد دولت آمریکا مربوط می‌شود؛ سهامی که طبق توافق دولت آمریکا با این شرکت در چارچوب قانون چیپس، به‌تدریج به وزارت بازرگانی آمریکا واگذار می‌شود. چون ارزش این بدهی به قیمت سهام اینتل گره خورده، هر بار قیمت سهم بالا می‌رود، اندازه بدهی و در نتیجه زیان دفتری شرکت نیز بزرگ‌تر می‌شود.
زیان حسابداری در برابر رشد واقعی درآمد
به بیان ساده، بخش بزرگی از بدترین زیان چند ساله اینتل، پیامد مستقیم سه‌برابر شدن قیمت سهام آن است، نه ضعف عملکرد. اگر این بدهی غیرنقدی از صورت‌های مالی کنار گذاشته شود، همان سه‌ماهه ۲٫۲ میلیارد دلار سود خالص غیر GAAP و ۷ میلیارد دلار جریان نقدی عملیاتی برای اینتل به همراه داشته است. درآمد فصلی این شرکت به ۱۶٫۱ میلیارد دلار رسید، حاشیه سود ناخالص از ۲۷٫۵ درصد به ۴۰٫۴ درصد بهبود یافت و حاشیه سود عملیاتی از منفی ۲۴٫۷ درصد به مثبت ۱۱٫۱ درصد چرخید؛ جهشی ۳۵٫۸ واحد درصدی که بر اساس معیار غیر GAAP به حاشیه سود عملیاتی ۱۷٫۲ درصد رسید.
لیپ‌بو تان، مدیرعامل اینتل، در تشریح این نتایج گفت هوش مصنوعی تقاضایی بی‌سابقه برای قدرت پردازش ایجاد کرده و اینتل در جایگاه مناسبی برای بهره‌برداری از رشد پایدار در کسب‌وکار پردازنده‌ها، تراشه‌های اختصاصی، بسته‌بندی پیشرفته و شبکه کارخانه‌های تولید تراشه خود قرار دارد. دیو زینزنر، مدیر مالی شرکت، بهبود عملکرد را ناشی از افزایش بازده تولید و کوتاه‌تر شدن چرخه ساخت دانست و اعلام کرد اینتل سرمایه‌گذاری در تجهیزات، اتاق‌های تمیز و زیرلایه‌های تراشه را به‌طور محسوس افزایش می‌دهد. با این حال، چشم‌انداز سه‌ماهه سوم محتاطانه‌تر است؛ درآمدی بین ۱۵٫۸ تا ۱۶٫۸ میلیارد دلار و سود هر سهم ۰٫۳۱ دلار بر اساس GAAP و ۰٫۳۸ دلار بر اساس معیار غیر GAAP. با این نرخ سالانه، سهام اینتل در قیمت فعلی حدود ۵۵ برابر سود معامله می‌شود؛ ضریبی سنگین برای شرکتی که هنوز در حال بازسازی است.
افزایش سرمایه ۲۳ میلیارد دلاری و دلیل آن
اینتل در ۱۰ آگوست ۲۰۲۶ (۱۹ مرداد ۱۴۰۵) بیش از ۲۱۰ میلیون سهم را به قیمت ۹۵ دلار به فروش رساند و به این ترتیب طرح اولیه ۱۵ میلیارد دلاری خود را که ۲ روز پیش از آن اعلام شده بود، بزرگ‌تر کرد. ۱ روز بعد، بانک‌های متعهد پذیره‌نویسی اختیار خرید ۳۱٬۵۷۸٬۹۴۷ سهم اضافه را نیز اعمال کردند و مجموع منابع جذب‌شده به حدود ۲۳ میلیارد دلار رسید؛ رقمی که در برابر نزدیک به ۵٫۰۴ میلیارد سهم موجود اینتل، رقیق‌شدگی حدود ۴٫۸ درصدی برای سهامداران فعلی ایجاد کرد.
نکته اصلی این نیست که اینتل به چه دلیل به این منابع نیاز داشت، بلکه این است که چرا به‌جای انتشار اوراق قرضه، سهام جدید منتشر کرد. پاسخ در ترازنامه شرکت نهفته است؛ اینتل از پیش ۴۸٫۵ میلیارد دلار بدهی بر دوش دارد. در مقابل، رقیب آن، شرکت ای‌ام‌دی، پیش از افزایش سرمایه اخیر خود تنها ۳٫۲۵ میلیارد دلار بدهی داشت و به همین دلیل توانست به‌راحتی ۴٫۷۵ میلیارد دلار اوراق قرضه با اولویت بازپرداخت منتشر کند، در حالی که اینتل چاره‌ای جز رقیق کردن سهام سهامداران خود نداشت.
قیمت‌گذاری ۹۵ دلاری نیز با اختلاف اندکی نسبت به قیمت پایانی ۹۷٫۵۲ دلاری سهم در ۱۰ آگوست (۱۹ مرداد ۱۴۰۵) انجام شد که برای معامله‌ای در این ابعاد، امری متعارف است. سهام اینتل تا ۱۳ آگوست ۲۰۲۶ (۲۲ مرداد ۱۴۰۵) حتی تا ۱۰۴٫۵۶ دلار نیز بالا رفت و بازار بدون مشکل این حجم از عرضه جدید را جذب کرد. اما از آن نقطه اوج، سهم حدود ۱۶ درصد افت کرده و به ۸۷٫۴۸ دلار رسیده است؛ به این معنا که خریداران این عرضه سهام اکنون حدود ۷٫۹ درصد زیان دفتری دارند که در مجموع نزدیک به ۱٫۸ میلیارد دلار برآورد می‌شود. این افت، قضاوتی درباره درستی قیمت‌گذاری اولیه نیست، بلکه نشان‌دهنده سرعت افت اشتیاق بازار نسبت به کل زنجیره زیرساخت هوش مصنوعی در همین ۲ هفته اخیر است.
سهامدار دولتی و رقیب راهبردی
دولت آمریکا اکنون حدود ۱۰ درصد از سهام اینتل را در اختیار دارد و خود این شرکت نیز در فهرست ریسک‌های رسمی‌اش، تملک سهام قابل‌توجه توسط دولت آمریکا را به‌عنوان یک ریسک نام برده است. سازوکار سهام وثیقه‌گذاری‌شده به این معناست که بخشی از این سهم به‌تدریج و در ازای عملکرد اینتل، به وزارت بازرگانی آمریکا منتقل می‌شود. برای سرمایه‌گذاران، این ساختار سه پیامد عملی دارد؛ نخست آنکه سود گزارش‌شده اینتل تا حدی به قیمت سهام خود این شرکت وابسته شده، آن هم در جهتی معکوس، به‌طوری‌که هر رشد قیمتی، بدهی دفتری را بزرگ‌تر و سود گزارش‌شده را کوچک‌تر نشان می‌دهد. دوم اینکه معیار غیر GAAP در حال حاضر تصویر روشن‌تری از وضعیت واقعی شرکت ارائه می‌دهد. سوم اینکه اینتل اکنون سهامداری دارد که هدفش سیاست صنعتی است، نه صرفاً بازده سرمایه؛ حضوری که در بحران، کف حمایتی برای سهم ایجاد می‌کند اما در شرایط عادی، انعطاف راهبردی شرکت را محدود می‌سازد. جالب آنکه اینتل تنها سهامدار راهبردی خاص خود را ندارد؛ گزارش‌ها حاکی است شرکت انویدیا نیز نزدیک به ۳۰ میلیارد دلار از سهام اینتل را در اختیار دارد.
نظرات کاربران