به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، بانک مرکزی روز جمعه، ۲۸ اوت (۶ شهریور)، فهرست بانک‌های ناتراز کشور را با افزودن ۵ بانک تازه گسترش داد. این فهرست به بانک‌هایی اشاره دارد که بدهی‌شان از دارایی‌شان بیش‌تر است و سرمایه آن‌ها عملاً منفی شده است. گسترش این فهرست برای مخاطب عادی یک معنای مشخص دارد؛ بخشی از نظام بانکی زیر فشار مالی قرار دارد و همین فشار می‌تواند به رشد نقدینگی و کاهش ارزش پول ملی دامن بزند.
ناتراز بودن یک بانک یعنی چه؟ به زبان ساده، دارایی‌های بانک -مانند تسهیلات پرداختی و اوراق- کفاف بدهی‌هایش را نمی‌دهد. وقتی این فاصله برای مدت طولانی جبران نشود، بانک برای پرداخت تعهدات روزانه خود به اضافه‌برداشت از بانک مرکزی وابسته می‌شود. همین اضافه‌برداشت یکی از مسیرهای اصلی رشد پایه پولی در اقتصاد ایران است.
خوب که چی؟ رشد پایه پولی، به نوبه خود، نقدینگی کل اقتصاد را بالا می‌برد. وقتی حجم پول سریع‌تر از تولید کالا و خدمات رشد کند، فشار روی قیمت‌ها زیاد می‌شود. این همان مسیری است که در نهایت به قیمت دلار، طلا و سکه در بازار داخلی می‌رسد و قدرت خرید خانوارها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.
چرا این بانک‌ها ناتراز شدند؟
کارشناسان چند عامل تکرارشونده را در ناترازی بانک‌ها مؤثر می‌دانند. تسهیلات تکلیفی با نرخ سود پایین‌تر از تورم، زیان انباشته سال‌های قبل، و قفل‌شدن منابع در دارایی‌های غیرنقد مانند ملک از مهم‌ترین آن‌هاست. رقابت برای جذب سپرده با نرخ سود بالا، بدون درآمد متناظر کافی، نیز بر این فشار افزوده است.
مسیرهای پیش‌رو برای بانک‌های ناتراز
برای بانک‌های شناسایی‌شده معمولاً سه مسیر مطرح می‌شود. افزایش سرمایه توسط سهام‌داران اصلی، ادغام در یک بانک بزرگ‌تر و باثبات‌تر، یا انحلال و انتقال سپرده‌ها به بانک دیگر. در هر سه حالت، پوشش سپرده‌های خرد بر عهده صندوق ضمانت سپرده‌هاست و سپرده‌گذاران عادی معمولاً اصل منابع خود را از دست نمی‌دهند.
روند شناسایی بانک‌های ناتراز موضوع تازه‌ای نیست و از سال‌های گذشته زیر نظر بانک مرکزی ادامه دارد. افزوده‌شدن ۵ بانک دیگر به این فهرست نشان می‌دهد دامنه بررسی‌ها گسترده‌تر شده است. اینکه این روند به معنای بهبود شفافیت نظارتی است یا تشدید مشکلات ساختاری بانک‌ها، پرسشی است که پاسخ آن در ماه‌های آینده و با انتشار گزارش‌های تکمیلی بانک مرکزی روشن‌تر خواهد شد.
نظرات کاربران