تویوتا برای FJ از شاسی نردبانی استفاده کرده که بیشتر در خودروهای آفرودی جدی دیده می‌شود. سیستم چهارچرخ محرک و قفل دیفرانسیل عقب نیز نشان می‌دهند که این خودرو قرار نیست فقط با چند قطعه پلاستیکی روی بدنه، ظاهر یک آفرودر را تقلید کند.
FJ حدود ۴.۵۸ متر طول دارد و فاصله محوری آن تقریباً ۲۷۰ میلی‌متر کمتر از لندکروزر ۲۵۰ است. همین ابعاد کوچک‌تر یک مزیت مهم در آفرود ایجاد می‌کند و خودرو در مسیرهای باریک، جنگلی و کوهستانی راحت‌تر جا می‌شود. شعاع گردش آن نیز حدود ۵.۵ متر است.
این خودرو حدود ۲۴۵ میلی‌متر از سطح زمین فاصله دارد و از قابلیت‌هایی مانند کنترل حرکت در سرازیری و قفل دیفرانسیل عقب بهره می‌برد. تویوتا حتی برای برخوردهای آفرودی هم راه‌حل ساده‌ای پیدا کرده است. بخش‌هایی از سپر در گوشه‌های خودرو قابل تعویض هستند و اگر در مسیر سنگلاخی آسیب ببینند، لازم نیست کل سپر تعویض شود.
اما FJ یک مشکل دارد که نمی‌توان به‌راحتی از کنار آن گذشت.
در بازار آفریقای جنوبی، FJ با موتور چهارسیلندر ۲.۷ لیتری تنفس طبیعی عرضه می‌شود که حدود ۱۶۳ اسب‌بخار قدرت و ۲۴۵ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند.
روی کاغذ، این اعداد چندان چشمگیر نیستند. در دنیایی که بسیاری از رقبای FJ موتورهای توربوشارژ قدرتمندتری دارند، این پیشرانه حتی قدیمی به نظر می‌رسد.
آزمایش واقعی AutoTrader South Africa نیز این موضوع را تأیید می‌کند. FJ هنگام رانندگی جاده‌ای چندان سریع نیست و مصرف سوخت آزمایش‌شده آن به حدود ۱۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر رسید.
اما همین موتوری که روی آسفالت نقطه‌ضعف FJ است، در آفرود آزاردهنده نیست. در مسیرهای سخت، کنترل دقیق خودرو و قابلیت انتقال نیرو اهمیت بیشتری از شتاب صفر تا صد دارند.
چرا FJ با وجود این ضعف جذاب است؟
تویوتا ظاهراً دنبال ساخت سریع‌ترین یا لوکس‌ترین نبوده است. FJ قرار است یک لندکروزر واقعی باشد که بتوانید راحت‌تر با خودتان به شهر، کوه، جنگل و مسیرهای خاکی ببرید.
طراحی جعبه‌ای و الهام‌گرفته از لندکروزرهای قدیمی هم دقیقاً همین پیام را منتقل می‌کند. در نهایت، FJ خودروی کاملی نیست. موتور آن ضعیف است، مصرف سوختش پایین نیست و برای یدک‌کشیدن سنگین گزینه ایده‌آلی محسوب نمی‌شود. اما شاید همین تضاد، جذابیت اصلی آن باشد.
خرید خانه و آپارتمان در تهران
نظرات کاربران