معین حسین‌پور، کارشناس اقتصادی - اپلیکیشن‌ها و پلتفرم‌های وام و اعتبار آنلاین در سال‌های اخیر با ترکیب دو محصول متفاوت -سپرده‌گذاری با سود روزشمار، و اعطای اعتبار خرد بدون نیاز به وثیقه‌ی سنتی- محصولی ترکیبی طراحی کرده‌اند که برای کاربرانی با نیاز به نقدینگی فوری جذاب است. مزیت اصلی از دید کاربر روشن است: نیازی به مراجعه‌ی حضوری، ضامن، یا فرایند اعتبارسنجی پیچیده نیست، و مبلغ اعتبار در عرض چند دقیقه به حساب واریز می‌شود.
همین سادگی و سرعت، اما، باعث می‌شود بسیاری از کاربران نرخ واقعی این نوع تامین مالی را محاسبه نکنند و تصمیم خود را صرفاً بر مبنای نسبت اعتباری تبلیغ‌شده -برای نمونه «تا ۱۲۰ درصد سپرده‌ی خود اعتبار بگیرید»- بگیرند، بدون آن‌که هزینه‌ی واقعی این اعتبار را با بازدهی که خود سپرده ارائه می‌دهد مقایسه کرده باشند.
ساختار معمول این طرح‌ها به این شکل است: کاربر مبلغی معین (برای نمونه ۱۰۰ میلیون تومان) را در «کیف پول درآمد ثابت» پلتفرم سپرده‌گذاری می‌کند و سود سالانه‌ی مشخصی -در نمونه‌ی این یادداشت ۳۵ درصد، به‌صورت روزشمار و ساده- دریافت می‌کند. همزمان، پلتفرم بر مبنای همین سپرده، اعتباری معادل درصد مشخصی از آن -معمولاً حدود ۱۲۰ درصد- در قالب وام قسطی در اختیار کاربر قرار می‌دهد.
نرخ سود این وام معمولاً به‌صورت یک نرخ اسمی سالانه‌ی نسبتاً پایین (برای نمونه ۲۳ درصد) تبلیغ می‌شود؛ اما به دلیل ساختار بازپرداخت قسطی، نرخ موثر واقعی وام معمولاً به‌طور قابل‌توجهی بالاتر از نرخ اسمی است و بسته به مدت بازپرداخت -در نمونه‌ی این یادداشت، بین ۶ تا ۱۸ ماه- می‌تواند به بازه‌ی ۴۴ تا ۴۷ درصد سالانه برسد.
نرخ اسمی در برابر نرخ موثر
تفاوت میان نرخ اسمی و نرخ موثر، ریشه در نحوه‌ی محاسبه‌ی اقساط دارد. در وام‌های قسطی معمول، چون کاربر هر ماه بخشی از اصل مبلغ را زودتر از موعد بازمی‌گرداند، نرخ بازده واقعی (IRR) محاسبه‌شده بر مبنای جریان نقدی اقساط، از نرخ اسمی سالانه‌ی اعلام‌شده بسیار بالاتر می‌رود.
همان‌طور که جدول نشان می‌دهد، در پایان هر دو سناریو، مجموع اصل و سود سپرده (۱۳۵ تا ۱۵۲.۵ میلیون تومان) کفاف بازپرداخت کامل وام (۱۷۳.۴ تا ۲۱۳.۶ میلیون تومان) را نمی‌دهد و کاربر باید کسری را از منابع دیگر تامین کند. آنچه این کسری را قابل‌قبول یا غیرقابل‌قبول می‌کند، نرخ «تنزیل» یا بازدهی جایگزینی است که کاربر می‌تواند برای همان مبلغ در جای دیگر به دست آورد. ستون آخر جدول، «نرخ تنزیل سربه‌سر»، دقیقاً همین آستانه را نشان می‌دهد: تنها اگر بازدهی جایگزین کاربر از این نرخ بالاتر باشد -حدود ۹۲ درصد برای بازپرداخت ۱۲ماهه- طرح به‌صرفه است.
جدول زیر نیز نشان می‌دهد این نتیجه در برابر تغییر نرخ تنزیل فرضی، تا حد زیادی پایدار می‌ماند:
حتی با فرض نرخ تنزیل ۷۰ درصدی -که خود رقم بسیار بالایی برای بازدهی سرمایه‌گذاری معمول است- ارزش فعلی خالص طرح همچنان منفی باقی می‌ماند.
سه زاویه‌ی نگاه به نرخ سربه‌سر
نرخ سربه‌سر ۹۲ درصدی که در بالا محاسبه شد، تنها برای یک حالت خاص معتبر است: زمانی که کاربر صرفاً همان مابه‌التفاوت وام و آورده‌ی خود -در این نمونه ۲۰ میلیون تومان- را سرمایه‌گذاری کند و باقی مبلغ دست‌نخورده بماند. اما نحوه‌ی مصرف مبلغ اعتبار، نتیجه را به‌طور قابل‌توجهی تغییر می‌دهد. جدول زیر سه حالت رایج را مقایسه می‌کند:
نکته‌ی قابل‌توجه در ردیف سوم این است که وقتی کل مبلغ اعتبار صرف یک خرید می‌شود، سپرده‌ی اولیه دیگر در محاسبه اثری ندارد -چون در هر دو حالت، با یا بدون وام، دست‌نخورده باقی می‌ماند- و مساله به یک پرسش ساده‌ی اهرمی (leverage) تقلیل می‌یابد: آیا بازدهی دارایی خریداری‌شده از نرخ موثر خود وام بیشتر است یا نه؟
کِی این اعتبار می‌تواند واقعاً منطقی باشد؟
با توجه به نرخ‌های بالای ۴۴ تا ۹۲ درصدی محاسبه‌شده، یافتن یک فرصت سرمایه‌گذاری تضمینی با چنین بازدهی، در شرایط معمول عملاً غیرممکن است. با این حال یک استثنای واقع‌بینانه وجود دارد: اگر کاربر به‌هرحال قصد خرید کالایی معادل ارزش کل اعتبار را داشته باشد -نه به‌قصد سرمایه‌گذاری، بلکه از سر نیاز واقعی- و پیش‌بینی معقولی داشته باشد که قیمت ریالی آن کالا، به دلیل تورم عمومی یا افت ارزش پول ملی، در یک سال آینده بیش از نرخ موثر وام (حدود ۴۴.۵ درصد) افزایش می‌یابد، دریافت اعتبار برای خرید همان کالا در زمان حال می‌تواند اقتصادی توجیه‌پذیر باشد.
در این حالت، منطق تصمیم دیگر «سرمایه‌گذاری برای سود» نیست، بلکه «قفل‌کردن قیمت امروز در برابر افزایش قیمت آینده» است -سناریویی که با توجه به روند تاریخی تورم در کالاهای وارداتی، محتمل‌تر از یافتن یک سرمایه‌گذاری با بازده ۹۲ درصدی به نظر می‌رسد.
ریسک نقدینگی و توان بازپرداخت قسط
بنابراین حتی اگر محاسبات نرخ بازده روی کاغذ به نفع کاربر باشد، ناتوانی موقت در پرداخت یک قسط -به دلیل افت درآمد، بیکاری، یا هر رویداد غیرمنتظره‌ی دیگر- می‌تواند به جریمه‌ی دیرکرد، افت رتبه‌ی اعتباری، و در موارد حاد، مسدودشدن دسترسی به سپرده‌ی اولیه منجر شود. این ریسک نقدینگی، مستقل از سودآوری یا زیان‌دهی نظری طرح، باید پیش از هر تصمیمی ارزیابی شود.
نرخ موثر سالانه‌ی واقعی وام -نه نرخ اسمی تبلیغ‌شده- چقدر است؟ این عدد را می‌توان از جدول اقساط طرح استخراج یا محاسبه کرد.
با توجه به نحوه‌ی مصرف مبلغ اعتبار -سرمایه‌گذاری بخشی از آن، یا خرید کالا- نرخ بازده یا رشد قیمتی که برای سربه‌سرشدن لازم است، چقدر است؟
آیا واقعاً به فرصت یا کالایی با چنین نرخ بازده یا رشدی دسترسی وجود دارد، یا این محاسبه صرفاً یک فرض خوش‌بینانه است؟
صرف‌نظر از سودآوری نظری طرح، آیا جریان نقدی ماهانه برای پرداخت منظم اقساط -به‌صورت پایدار و مستقل از سپرده‌ی بلوکه‌شده- وجود دارد؟
پاسخ صادقانه به این چهار پرسش، در اغلب موارد نشان می‌دهد که جذابیت ظاهری این طرح‌ها، بیش از آن‌که یک فرصت مالی واقعی باشد، حاصل مقایسه‌ی نرخ اسمی به‌جای نرخ موثر است.
یادداشت روش‌شناسی: ارقام این تحلیل نمونه‌ای محاسباتی و بر پایه‌ی شرایط رایج طرح‌های سپرده-به‌علاوه-اعتبار در بازار وام‌دهی آنلاین ایران است و معرف هیچ پلتفرم یا برند خاصی نیست. نرخ‌ها و ضرایب می‌توانند در طرح‌های مختلف و در طول زمان تغییر کنند.
کلیه حقوق مادی و معنوی محفوظ و متعلق به شبکه اینترنتی اکوایران می‌باشد و استفاده از مطالب تنها با ذکر منبع و لینک مستقیم بلامانع است.
نظرات کاربران