به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از پروتوتما، دولت آمریکا توافقی امضا کرده که کنترل اکثریت میدان‌های نفتی ونزوئلا با بیش از ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره اثبات‌شده را در اختیار شرکت‌های آمریکایی قرار می‌دهد. این توافق که امتیاز آن می‌تواند تا ۱۰۰ سال ادامه یابد، از نگاه ناظران بازار انرژی، یکی از بزرگ‌ترین بازآرایی‌های چند دهه اخیر در بازار جهانی نفت محسوب می‌شود.
این قرارداد به آمریکا دسترسی بلندمدت به یکی از بزرگ‌ترین منابع نفتی جهان می‌دهد؛ منبعی نزدیک به سواحل این کشور که می‌تواند وابستگی آمریکا به نفت خاورمیانه را کم‌رنگ‌تر کند. اهمیت این موضوع از آن‌جا بیشتر می‌شود که ناآرامی‌های اخیر در تنگه هرمز، آسیب‌پذیری جریان جهانی انرژی را بار دیگر آشکار کرده است. برای مخاطب عادی، این تحول در میان‌مدت می‌تواند بر ثبات قیمت جهانی نفت و به‌تبع آن بر هزینه حمل‌ونقل و برخی کالاها اثر بگذارد.
طرح مورد توافق ۱۷ میدان نفتی راهبردی را دربر می‌گیرد که رویهم بیش از ۶۵ میلیارد بشکه ذخیره اثبات‌شده دارند؛ رقمی معادل حدود یک‌پنجم کل ذخایر نفتی ونزوئلا. بر اساس آخرین آمار اوپک، ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه، بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفت جهان را در اختیار دارد و اداره اطلاعات انرژی آمریکا می‌گوید این رقم حدود ۱۷ درصد از کل ذخایر اثبات‌شده نفت جهان را تشکیل می‌دهد.
طبق مفاد توافق، سهم آمریکا از تولید واقعی این مشارکت مشترک به حدود ۵۵ درصد می‌رسد؛ ترکیبی از سهم مالکیت و حق خرید نفت به قیمت تمام‌شده. در سوی دیگر، دولت ونزوئلا اعلام کرده توسعه این میدان‌ها به بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیاز دارد، اما در بلندمدت می‌تواند بیش از ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد مالیاتی برای این کشور به همراه داشته باشد.
نفت ونزوئلا، نه ضمیمه ذخایر آمریکا بلکه دسترسی راهبردی
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مدعی شده این توافق ذخایر نفتی کشورش را «بیش از ۲ برابر» می‌کند. این ادعا از منظر راهبردی قابل دفاع است، زیرا حجم نفتی که آمریکا به آن دسترسی ترجیحی پیدا می‌کند به‌شدت افزایش می‌یابد. اما از نظر زمین‌شناسی و حاکمیتی، این نفت همچنان متعلق به ونزوئلا باقی می‌ماند و از ترازنامه این کشور به ذخایر رسمی آمریکا منتقل نمی‌شود؛ آن‌چه واشنگتن به دست می‌آورد، کنترل اقتصادی و عملیاتی از طریق ساختار شرکتی تازه و امتیازهای بلندمدت است.
شاید مهم‌ترین بخش این توافق، اندازه ذخایر نباشد بلکه امکان خرید بخشی از نفت تولیدی به قیمت تمام‌شده برای آمریکا باشد. چنین سازوکاری می‌تواند در سه مسیر استفاده شود: تأمین پالایشگاه‌های آمریکایی، تقویت امنیت انرژی نهادهای دفاعی این کشور و پر کردن ذخایر راهبردی نفت. تا ۲۰ آگوست ۲۰۲۶ (۲۹ مرداد ۱۴۰۵)، این ذخایر راهبردی حدود ۲۹۴ میلیون بشکه بود، در حالی که ظرفیت کل مجاز آن ۷۱۴ میلیون بشکه است؛ یعنی تأسیسات زیرزمینی تنها حدود ۴۱ درصد پر هستند. ۶۵ میلیارد بشکه‌ای که در این توافق مطرح است، بیش از ۲۲۰ برابر بزرگ‌تر از موجودی فعلی این ذخایر است، هرچند استخراج آن به دهه‌ها زمان نیاز دارد.
چرا نفت سنگین ونزوئلا برای پالایشگاه‌های آمریکا جذاب است
بخش بزرگی از نفت ونزوئلا از نوع سنگین و ترش است، در حالی که بیشتر تولید داخلی آمریکا سبک‌تر است. بسیاری از پالایشگاه‌های پیچیده در سواحل خلیج مکزیک به‌طور خاص برای پردازش نفت سنگین طراحی شده‌اند و این سازگاری، آمار واردات را نیز تحت تأثیر قرار داده است؛ واردات نفت خام این سواحل از ونزوئلا از حدود ۲۰۰ هزار بشکه در روز در ژانویه به ۴۵۷ هزار بشکه در روز در مه ۲۰۲۶ رسیده است.
اهمیت این تحول با نزدیک‌شدن شورون به توافقی جداگانه برای گسترش کنترل عملیاتی خود در ونزوئلا بیشتر می‌شود. محور این توافق، پروژه بزرگ نفت سنگین شورون در میدان پتروپیار و امکان گسترش به میدان مجاور آیاکوچو هشت در کمربند اورینوکو است. هم‌زمان، شرکت خدمات میدان نفتی هالیبرتون نیز بازگشت به ونزوئلا را بررسی می‌کند، اما وضعیت برای شرکت‌هایی مانند اکسون‌موبیل و کونوکوفیلیپس پیچیده‌تر است، چرا که این دو شرکت هنوز مطالبات حل‌نشده‌ای از ملی‌سازی دارایی‌هایشان در سال ۲۰۰۷ در ونزوئلا دارند.
بزرگ‌ترین اشتباه این خواهد بود که تصور شود چون رقم ۶۵ میلیارد بشکه بزرگ است، این نفت هم به‌سرعت وارد بازار جهانی می‌شود. توسعه چنین میدان‌هایی به سرمایه‌گذاری سنگین و دهه‌ها زمان نیاز دارد و نتیجه نهایی آن همچنان به عوامل حقوقی و فنی روشن‌نشده‌ای بستگی دارد.
نظرات کاربران