شکار زیردریایی خودران Dive-LD تنها از دست رفتن یک سامانه آمریکایی نیست؛ تحلیلگران نظامی هشدار می‌دهند مهندسی معکوس زهپاد Dive‑LD ممکن است آغاز یک کابوس عمیق‌تر برای آمریکا باشد؛ جایی که یک سامانه ۶ هزار متری، به‌جای اعماق دریا روی میز مهندسان رقیب قرار می‌گیرد.
به گزارش خبرگزاری ایمنا ، زهپاد Dive‑LD زیردریایی خودکار آمریکا را می‌توان یک زیردریایی بدون‌سرنشین در ابعادی بزرگ‌تر از AUVهای معمولی دانست؛ شناوری که بدون حضور خدمه می‌تواند صدها تا هزاران متر زیر سطح آب حرکت کند، مأموریت خود را به‌صورت خودکار انجام دهد و روزها در دریا باقی بماند.
این سامانه آمریکایی با طول حدود ۵.۸ متر، قطر ۱.۲ متر و توان فعالیت در عمق ۶۰۰۰ متری، یکی از مهم‌ترین پلتفرم‌های نسل جدید جنگ و شناسایی زیرسطحی آمریکا محسوب می‌شود.
اهمیت Dive-LD فقط به اندازه و عمق عملیاتی آن محدود نیست؛ ترکیب خودمختاری، پیشرانش الکتریکی، ظرفیت حمل تجهیزات و طراحی ماژولار، آن را به یک پلتفرم قابل توسعه برای مأموریت‌های مختلف تبدیل کرده است.
Dive-LD محصول شرکت آمریکایی Anduril Industries است؛ شرکتی که در سال ۲۰۲۲، Dive Technologies را خرید و فناوری این شرکت را وارد خانواده سامانه‌های خودران زیرسطحی خود کرد.
برخلاف زیردریایی‌های سرنشین‌دار، در Dive-LD هیچ فضایی برای خدمه وجود ندارد و بخش عمده بدنه به باتری، سامانه کنترل، پیشرانش، تجهیزات ارتباطی و محموله مأموریتی اختصاص پیدا می‌کند.
این شناور برای مأموریت‌های طولانی طراحی شده و طبق مشخصات سازنده، می‌تواند تا حدود ۱۰ روز در عملیات باقی بماند. طراحی آن به‌گونه‌ای است که با تغییر تجهیزات داخلی، برای مأموریت‌های مختلف مورد استفاده قرار گیرد.
جدول مشخصات زیردریایی خودران Dive-LD
مهم‌ترین فناوری Dive-LD چیست؟
یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های Dive-LD ماژولار بودن آن است. یعنی یک بدنه می‌تواند با تجهیزات متفاوت برای مأموریت‌های متفاوت استفاده شود. حسگرها، تجهیزات نقشه‌برداری، سامانه‌های شناسایی یا محموله‌های مأموریتی می‌توانند بر اساس نیاز روی پلتفرم نصب شوند.
پیشرانش الکتریکی Direct-Drive نیز اهمیت زیادی دارد. در محیط زیر آب، صدا یکی از مهم‌ترین عوامل قابل شناسایی است و کاهش امضای صوتی می‌تواند برای مأموریت‌های شناسایی و پایش اهمیت داشته باشد.
از سوی دیگر، عمق عملیاتی ۶۰۰۰ متر به Dive-LD اجازه می‌دهد به مناطقی دسترسی پیدا کند که برای بسیاری از سامانه‌های زیرسطحی معمولی قابل دسترس نیستند.
چرا ارتش آمریکا به Dive-LD نیاز دارد؟
اهمیت اصلی Dive-LD در مفهوم جنگ زیرسطحی توزیع‌شده است. آمریکا برای انجام مأموریت‌های شناسایی دریایی الزاما نمی‌خواهد از زیردریایی‌های سرنشین‌دار گران‌قیمت استفاده کند.
AUVهایی همچون Dive-LD می‌توانند بدون به خطر انداختن جان خدمه وارد مناطق پرریسک شوند، مدت طولانی زیر آب باقی بمانند و اطلاعات جمع‌آوری کنند.
به همین دلیل نیروی دریایی آمریکا در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری روی سامانه‌های خودران زیرسطحی را افزایش داده است، حتی ظرفیت تولید بالای این سامانه‌ها اهمیت دارد؛ Anduril تأسیسات جدیدی را برای تولید بیش از ۲۰۰ فروند AUV در سال طراحی کرده است.
بنا به گزارش رسانه‌های خارجی و تحلیلگران حوزه نظامی اگر یک Dive-LD به دست رقیب بیفتد، ارزش آن فقط به قیمت چند میلیون دلاری خود وسیله محدود نمی‌شود. بررسی بدنه، معماری پیشرانش، باتری، نحوه قرارگیری تجهیزات و طراحی ماژولار می‌تواند اطلاعات مهندسی ارزشمندی فراهم کند.
خطر اصلی از جایی آغاز می‌شود که یک نمونه واقعی در اختیار مهندسان رقیب قرار بگیرد. در چنین شرایطی، بدنه، آرایش اجزای داخلی، فلسفه طراحی، معماری ماژولار، سامانه پیشرانش، مدیریت انرژی و نحوه یکپارچه‌سازی تجهیزات می‌توانند به قطعات یک پازل بزرگ تبدیل شوند؛ پازلی که تکمیل آن ممکن است به رقیب نشان دهد آمریکا چگونه یک وسیله نسبتا کوچک را برای عملیات طولانی و عمیق در محیطی بسیار دشوار آماده کرده است.
ترسناک‌تر اینکه ارزش اطلاعاتی چنین سامانه‌ای فقط در قطعات آن نیست. نحوه قرار گرفتن اجزا کنار یکدیگر می‌تواند به اندازه خود فناوری اهمیت داشته باشد، زیرا مهندسان رقیب ممکن است از روی معماری کلی، مسیرهایی برای توسعه نسل بعدی سامانه‌های زیرسطحی خود پیدا کنند.
برای واشنگتن، سناریوی بدتر زمانی شکل می‌گیرد که فناوری به‌دست‌آمده تنها کپی نشود، بلکه مهندسی معکوس و سپس بومی‌سازی و ارتقا پیدا کند. در این حالت، آنچه آمریکا برای رسیدن به یک مزیت عملیاتی در محیط زیر آب ساخته، می‌تواند به کابوسی برای آن تبدیل شود.
نظرات کاربران