به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، یکی از پرتکرارترین پرسش‌های خریداران طلا در روزهای اخیر این است که بین عیار ۱۸ و عیار ۲۴ کدام‌یک را انتخاب کنند. این پرسش صرفاً یک سلیقه ظاهری نیست و مستقیماً به میزان طلای خالص، اجرت ساخت و توان نقدشوندگی دارایی مربوط می‌شود. با حساسیت بیش‌تر خانوارها به حفظ ارزش پول در برابر نوسان قیمت‌ها، شناخت این تفاوت برای هر خریداری اهمیت دارد.
عیار ۲۴ یعنی نزدیک به ۹۹.۹ درصد طلای خالص، بدون ترکیب با فلز دیگر. عیار ۱۸ یعنی ۷۵ درصد طلا و ۲۵ درصد آلیاژهایی مانند مس یا نقره. همین ترکیب باعث می‌شود طلای ۱۸ عیار مقاومت بیش‌تری در برابر خط و خش داشته باشد؛ به همین دلیل بیش‌تر برای ساخت زیورآلات روزمره به کار می‌رود، نه شمش یا سکه.
طلای ۲۴ عیار برخلاف نمونه آلیاژی، نرم‌تر و کم‌مقاومت‌تر است. خوب که چی؟ همین ویژگی آن را برای زیورآلات پرکاربرد نامناسب می‌کند، اما برای کسی که هدفش صرفاً حفظ ارزش دارایی است، جذاب‌تر می‌شود؛ چون هیچ فلز دیگری ارزش ذاتی آن را کاهش نمی‌دهد.
اجرت ساخت و اثر آن در فروش
وقتی زیورآلات ۱۸ عیار خریداری می‌شود، بخشی از قیمت پرداختی به اجرت ساخت و طراحی اختصاص دارد، نه فقط وزن طلا. هنگام فروش دوباره، بسیاری از خریداران و صرافی‌ها تنها ارزش طلای خالص را محاسبه می‌کنند، یعنی حدود ۷۵ درصد وزن کل. این یعنی اجرت و طراحی، در زمان فروش، معمولاً بازگردانده نمی‌شود. طلای ۲۴ عیار یا شمش، از این نظر ساختار ساده‌تری دارد؛ چون تفاوت چندانی بین قیمت خرید و ارزش پایه طلا وجود ندارد.
کاربرد هرکدام در عمل
فعالان بازار معمولاً طلای ۲۴ عیار و شمش را برای اهدافی مانند حفظ ارزش دارایی در بلندمدت مناسب‌تر می‌دانند، در حالی که طلای ۱۸ عیار بیش‌تر برای مصرف روزمره، هدیه یا زیورآلاتی که با آن‌ها بیرون رفته می‌شود، انتخاب می‌شود. تصمیم نهایی به این بستگی دارد که خریدار دنبال دارایی با کمترین هزینه جانبی است یا محصولی برای استفاده مستمر.
نکته تکمیلی برای کسانی که با بازار سکه آشنایی کم‌تری دارند: سکه‌های رایج داخلی معمولاً با عیار ۹۰۰ در هزار ساخته می‌شوند، یعنی چیزی میان عیار ۱۸ و ۲۴. این استاندارد به سکه استحکام کافی برای نگهداری طولانی‌مدت می‌دهد، بدون آنکه سهم قابل‌توجهی از طلای خالص را حذف کند.
نظرات کاربران