عبور برنت از ۱۰۰ دلار؛ غول‌های نفتی به‌جای حفاری سراغ ونزوئلا رفتند

به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از Investing News Network، قیمت نفت برنت در روز چهارشنبه ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ (۱۸ شهریور ۱۴۰۵) با ۱۰۱٫۲۱ دلار در هر بشکه بسته شد؛ بالاترین رقم از ۲۲ می ۲۰۲۶ (۱ خرداد ۱۴۰۵). نفت وست تگزاس اینترمدیت نیز در ۹۶٫۰۵ دلار معامله شد. با این حال، غول‌های نفتی جهان در ۳ هفته اخیر به‌جای افزودن دکل‌های حفاری، به معامله دارایی روی آوردند: از واگذاری مدیریت یک پروژه چندمیلیارد دلاری گاز طبیعی مایع تا خرید سهم بیشتر در ونزوئلا، کشوری که بسیاری از همین شرکت‌ها در دهه گذشته سرمایه‌گذاری در آن را کنار گذاشته بودند.

چرا حفاری راه‌حل نیست

شوک عرضه ناشی از انسداد یک مسیر دریایی راهبردی را نمی‌توان با حفاری جبران کرد، دست‌کم نه در بازه زمانی مهم برای قیمت کنونی. بشکه‌های در معرض ریسک همین حالا تولید شده‌اند؛ آنچه در خطر است، توانایی رساندن آن‌ها به خریدار است. افزودن دکل در تگزاس کمکی به کشتی‌ای که نمی‌تواند از خلیج خارج شود نمی‌کند، و فاصله میان حفر چاه و نخستین تولید نفت ماه‌ها طول می‌کشد؛ در حالی که این بحران در عرض چند روز منحنی قیمت را جابه‌جا کرده است.

این وضعیت شرکت‌های بزرگ را با پرسش دیگری روبه‌رو کرده: اگر صرف ریسک بادوام باشد، پرتفوی باید کجا مستقر شود؟ اداره اطلاعات انرژی آمریکا پیش‌بینی کرده تولید خاورمیانه تا اوایل ۲۰۲۷ به سطح پیش از بحران بازنگردد و میانگین قیمت برنت در سال ۲۰۲۶ را ۸۷ دلار برآورد کرده است. چنین چشم‌اندازی به نفع بشکه‌های خارج از خلیج، قراردادهای بلندمدت گاز و دارایی‌هایی است که با خرید به‌دست می‌آیند نه با اکتشاف. ونزوئلا هر سه ویژگی را دارد و همین موضوع، انگیزه اصلی معاملات ۲ هفته اخیر بوده است.

پنج شرکت، ۳ هفته معامله

شورون توافقی با ونزوئلا امضا کرد که شرایط مالی، تجاری و حقوقی مشارکت‌های مشترک این شرکت را به‌روزرسانی می‌کند و مساحت بیشتری در کمربند اورینوکو در اختیارش می‌گذارد. طرح مشترک «پترواینددپندنسیا»، که یکی از زیرمجموعه‌های شورون ۴۹ درصد آن را در اختیار دارد، حق توسعه دو منطقه مجاور را نیز دریافت کرد. بر پایه این توافق، بیش از ۷ میلیارد دلار طی ۵ سال سرمایه‌گذاری می‌شود تا تولید به حدود ۶۰۰٬۰۰۰ بشکه در روز -بیش از ۲ برابر رقم سال ۲۰۲۶- برسد، آن هم با هزینه‌ای که به گفته شرکت زیر ۲۰ دلار برای هر بشکه است.

در جبهه دیگری از این معاملات، توتال‌انرژیز مدیریت پروژه گاز طبیعی مایع «پاپوا ال‌ان‌جی» را به اکسون‌موبیل واگذار کرد و ۹٫۱ درصد سهم خود را نیز به شرکای پروژه فروخت. این اقدام، پروژه‌ای که بارها به تعویق افتاده بود را یک قدم به تصمیم نهایی سرمایه‌گذاری نزدیک‌تر کرد و برآورد هزینه آن را به ۱۴ میلیارد دلار کاهش داد؛ واگذاری مدیریت یک پروژه در این ابعاد به شریک دیگر، اقدامی غیرمعمول برای شرکتی در جایگاه توتال‌انرژیز است.

انی نیز مدیریت یک میدان نفتی در ونزوئلا را برعهده گرفت که گزارش‌های صنعتی ذخیره درجای آن را نزدیک به ۳۵ میلیارد بشکه برآورد کرده‌اند؛ رقمی که البته با ذخایر قابل‌استخراج تفاوت دارد، چون نفت سنگین از این نوع هزینه توسعه، نیاز به ارتقای کیفیت و محدودیت فروش بالایی دارد. بی‌پی نیز در مشارکت با شرکت XRG مجوز بهره‌برداری از یک میدان گازی فراساحلی در ونزوئلا را به دست آورد.

این موج معاملات نشان می‌دهد بازگشایی میدان‌های نفتی ونزوئلا دیگر اقدام یک شرکت نیست و به روندی میان چند غول انرژی جهان تبدیل شده است. تا زمانی که وضعیت مسیرهای حیاتی صادرات نفت خاورمیانه به ثبات نرسد، رقابت برای دسترسی به منابع جایگزین در کشورهایی مانند ونزوئلا احتمالا ادامه خواهد داشت.