به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، ظرفیت تولید فولاد کشور تا سال ۱۴۰۷ به ۶۶ میلیون تن می‌رسد. این رقم نشان می‌دهد بخش بزرگی از سرمایه‌گذاری‌های صنعت فولاد در سال‌های اخیر به بهره‌برداری رسیده یا در مسیر تکمیل است. فعالان این صنعت اما هشدار می‌دهند محل استقرار این ظرفیت‌ها در نقشه جغرافیایی کشور، موضوعی به‌اندازه خود رقم تولید اهمیت دارد.
زنجیره فولاد از چند حلقه پیاپی تشکیل شده است: استخراج سنگ‌آهن، تبدیل آن به کنسانتره و گندله، تولید آهن اسفنجی و در نهایت ذوب و نورد برای ساخت محصولاتی مانند میلگرد و ورق. اگر این حلقه‌ها در نقاط پراکنده و دور از هم ساخته شوند، هزینه حمل مواد اولیه و محصول نهایی بالا می‌رود. این هزینه اضافه در نهایت به قیمت تمام‌شده فولاد و از آن‌جا به قیمت ساخت‌وساز و خودرو منتقل می‌شود.
چرا محل استقرار کارخانه‌ها مهم است؟
بخش بزرگی از واحدهای فولادسازی کشور در استان‌هایی با کمبود منابع آبی متمرکز شده‌اند. تولید هر تن فولاد به آب قابل‌توجهی نیاز دارد و ساخت واحدهای جدید در همین مناطق می‌تواند فشار بیشتری به منابع آبی محدود آن‌ها وارد کند. فاصله تا معادن سنگ‌آهن، منابع انرژی و بنادر صادراتی نیز در هزینه نهایی تولید نقش تعیین‌کننده دارد.
اثر بر جیب مصرف‌کننده
افزایش ظرفیت تولید به‌تنهایی تضمینی برای ارزان‌شدن فولاد نیست. اگر کارخانه‌های جدید در فاصله دور از منابع اولیه ساخته شوند، هزینه تمام‌شده تولید بالا می‌رود و همین هزینه به قیمت میلگرد و ورق و در نهایت به قیمت مسکن و خودرو منتقل می‌شود. در مقابل، چیدمان بهینه زنجیره فولاد می‌تواند هزینه تولید را کاهش دهد و توان رقابت صادراتی کشور را افزایش دهد.
ایران در سال‌های اخیر سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در زنجیره فولاد انجام داده و هدف رسیدن به جایگاه بالاتر در تولید جهانی این فلز را دنبال می‌کند. رسیدن به رقم ۶۶ میلیون تن در سال ۱۴۰۷ اما به‌تنهایی هدف نهایی نیست. نحوه توزیع این ظرفیت میان استان‌های مختلف کشور است که سود واقعی این سرمایه‌گذاری برای اقتصاد را تعیین می‌کند.
نظرات کاربران