به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از موتلی فول، کوین وارش، رئیس بانک مرکزی آمریکا (فدرال رزرو)، در نشست ژکسون هول در ۶ شهریور ۱۴۰۵ (۲۸ آگوست ۲۰۲۶ (۶ شهریور ۱۴۰۵)) به سرمایه‌گذاران هشدار داد که ثبات قیمت‌ها خودبه‌خود محقق نمی‌شود و تورم لزوما به میانگین تاریخی خود بازنمی‌گردد. این اظهارات عملا نوعی هشدار محتاطانه بود؛ به این معنا که فدرال رزرو تضمینی برای مهار سریع تورم با افزایش نرخ بهره نمی‌دهد. از زمان این سخنرانی، شاخص S&P ۵۰۰ روند نسبتا بی‌تحرکی داشته و بازار در انتظار تصمیم بعدی فدرال رزرو در ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ (۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ (۲۵ شهریور ۱۴۰۵)) است؛ بر اساس شواهد موجود، محتمل‌ترین سناریو در این نشست افزایش نرخ بهره است.
این موضوع برای میلیون‌ها سرمایه‌گذار آمریکایی که پول خود را در صندوق‌های بازار پول نگه داشته‌اند اهمیت مستقیم دارد. تا ۱۹ شهریور ۱۴۰۵ (۱۰ سپتامبر ۲۰۲۶ (۱۹ شهریور ۱۴۰۵))، نزدیک به ۸ هزار میلیارد دلار در این صندوق‌ها پارک شده بود، رقمی که نشان می‌دهد بخش بزرگی از نقدینگی خانوارها و سرمایه‌گذاران آمریکایی به‌جای ورود به بازار سهام، به شکل نقد و کم‌ریسک نگهداری می‌شود. میانگین بازده سالانه این صندوق‌ها تا اواسط آگوست نزدیک به ۳٫۵ درصد بوده است.
اما این بازده به‌ظاهر مطمئن، در عمل با تورم هم‌خوانی ندارد. نرخ تورم سالانه آمریکا بر اساس داده‌های خود فدرال رزرو ۳٫۷ درصد است؛ یعنی بازدهی صندوق‌های بازار پول پیش از کسر مالیات هم از تورم عقب می‌ماند. سود این صندوق‌ها همچون درآمد عادی مشمول مالیات می‌شود و همین موضوع، زیان واقعی سرمایه‌گذاران را عمیق‌تر می‌کند.
درسی از دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی
بر اساس داده‌های گردآوری‌شده توسط اسواث داموداران، استاد دانشگاه نیویورک، در دهه ۱۹۷۰ میلادی، دوره‌ای با شرایط تورمی مشابه امروز، شاخص S&P ۵۰۰ به‌طور میانگین سالانه ۵٫۹ درصد و اسناد خزانه سه‌ماهه آمریکا ۶٫۳ درصد بازده داشتند. با این حال، تورم مصرف‌کننده در همان بازه با رشد ۷٫۱ درصدی در سال، بازده هر دو ابزار را از بین برد.
روند در دهه ۱۹۸۰ میلادی معکوس شد. با کاهش تورم به ۵٫۵ درصد، شاخص S&P ۵۰۰ با میانگین بازده سالانه ۱۷٫۳ درصد عملکردی به‌مراتب بهتر از اسناد خزانه با بازده ۹ درصد ثبت کرد. طبق این گزارش، سرمایه‌گذارانی که در سال ۱۹۷۴ از افت بازار سهام خسته شدند و به پول نقد پناه بردند، هم زیان آن دوره را متحمل شدند و هم رشد چشمگیر دهه بعد را از دست دادند.
نتیجه‌گیری تحلیل‌گران برای سرمایه‌گذاران
بر همین اساس، راهبرد کلیدی در برابر فرسایش ارزش پول، انتقال سرمایه از نقدینگی راکد به دارایی‌هایی است که رشدشان به‌طور محسوس از بازده صندوق‌های بازار پول پیشی می‌گیرد. بازار سهام یکی از گزینه‌های اصلی است، اما نوع انتخاب اهمیت زیادی دارد؛ سهام‌های پرریسک، به‌ویژه در حوزه فناوری، به دلیل افزایش هزینه تامین مالی نسبت به رشد نرخ بهره حساس‌ترند. صندوق‌های شاخصی نیز بر اساس داده‌های تاریخی عملکردی متوسط دارند، هرچند همچنان از نگهداری صرف پول نقد نتیجه بهتری می‌دهند.
بر اساس این تحلیل، ماندن در پول نقد به امید پیروزی فدرال رزرو بر تورم، ریسک پنهان خود را دارد. در دوره‌های تورم بالا، نقدینگی احساس امنیت می‌دهد، اما همین احساس ممکن است تنها شکل زیان را از افت قیمت دارایی‌ها به کاهش تدریجی قدرت خرید تغییر دهد.
نظرات کاربران