به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، گزارش عملکرد مردادماه ۱۴۰۵ گروه تأمین و فرآوری مواد معدنی فولاد مبارکه نشان می‌دهد این شرکت رویکرد خود را در زنجیره تأمین مواد اولیه تغییر داده است. بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد کشور، به‌جای تکیه بر خرید سنگ‌آهن و کنسانتره از تأمین‌کنندگان بیرونی، مستقیماً وارد بخش معدن و فرآوری شده است. این تصمیم می‌تواند در میان‌مدت روی قیمت تمام‌شده فولاد و در نهایت قیمت محصولاتی مانند میلگرد و ورق اثر بگذارد.
مواد اولیه اصلی تولید فولاد، سنگ‌آهن، کنسانتره و گندله هستند. تا پیش از این، بخش بزرگی از این مواد از طریق قراردادهای خرید از معادن و واحدهای فرآوری مستقل تأمین می‌شد. نوسان قیمت این مواد، هزینه تولید فولاد را مستقیماً بالا یا پایین می‌برد؛ به همین دلیل شرکتی که خودش مالک معدن باشد، کنترل بیشتری روی هزینه نهایی محصول دارد.
چرا این تغییر اهمیت دارد
صنعت فولاد ایران در سال‌های اخیر بارها با کمبود سنگ‌آهن و افزایش قیمت این ماده خام روبه‌رو شده است. این کمبود، تولید کارخانه‌ها را محدود و هزینه ساخت محصولات فولادی را افزایش می‌دهد. ورود فولاد مبارکه به بالادست زنجیره، یعنی به بخش استخراج و فرآوری، تلاشی برای کاهش این وابستگی و ثابت نگه‌داشتن جریان مواد اولیه است.
داده‌های گزارش نشان می‌دهد دارایی‌های معدنی و واحدهای فرآوری این گروه در نقاط مختلف کشور پراکنده‌اند. این پراکندگی جغرافیایی، ریسک تمرکز تولید در یک منطقه را کم می‌کند. اگر یک معدن یا واحد فرآوری با مشکل تولید یا اختلال حمل‌ونقل داخلی مواجه شود، بخش‌های دیگر می‌توانند کمبود را جبران کنند.
اثر بر بازار و مصرف‌کننده
قیمت میلگرد، تیرآهن و ورق فولادی، بخش مهمی از هزینه ساخت‌وساز و خودرو را تشکیل می‌دهد. کاهش نوسان هزینه مواد اولیه در فولاد مبارکه، می‌تواند به‌مرور ثبات بیشتری در قیمت این محصولات ایجاد کند. با این حال، اثر نهایی به عوامل دیگری مانند نرخ ارز، تقاضای داخلی و صادرات هم بستگی دارد.
کارشناسان صنعت فولاد این نوع سرمایه‌گذاری را «یکپارچه‌سازی عمودی» می‌نامند؛ یعنی یک شرکت به‌جای تکیه بر بازار برای خرید مواد اولیه، خودش مالک بخشی از زنجیره تولید می‌شود. این راهبرد در صنایع بزرگ جهانی فولاد و معدن رایج است و هدف اصلی آن، کاهش ریسک تولید در بلندمدت است.
نظرات کاربران