به گزارش خبرنگار بین‌الملل ایبنا ، سیاست‌گذارانِ واشنگتن این روز‌ها شاهد رویارویی کم‌سابقه‌ای هستند. «کوین وارش» رئیس فدرال رزرو، در نشست اخیر خود با پیامی بی‌پرده به «دونالد ترامپ» فهماند که بانک مرکزی نهادی مستقل است و نه زیرمجموعه اجرایی دولت. این تقابل نشان‌دهنده شروع فصل جدیدی از تنش‌های ساختاری در اقتصاد آمریکا است که بازار‌های مالی را به شدت تحت‌تأثیر قرار داده است.
تقابل نهادی و استقلال بانک مرکزی
به گزارش سی‌ان‌بی‌سی ، وارش با امتناع از ورود به بازی‌های سیاسی ترامپ، عملا استقلال فدرال رزرو را به نمایش گذاشت. او تصریح کرد که استقلال بانک مرکزی یک خیابان دوطرفه است و وظیفه فدرال رزرو، ماندن در مسیر تخصصی خود فارغ از فشار‌های سیاسی است.
این موضع‌گیری قاطعانه، پیامی مستقیم برای کاخ سفید داشت و آن این بود تا حد و مرز مداخله‌گری‌ها مشخص شود و اعتبار بانک مرکزی در برابر تهدید‌های تجاری حفظ گردد.
واکنشی که بازار را لرزاند
واکنش بازار سهام به این رویکرد انقباضی، سقوطی ۶۳۱ واحدی در شاخص داوجونز بود. بلومبرگ با اشاره به این موضوع تاکید کرد سرمایه‌گذارانی که انتظار داشتند با فشار‌های سیاسی، رویکرد فدرال رزرو نرم‌تر شود، با واقعیت سخت تداوم افزایش نرخ بهره رو‌به‌رو شدند.
همچنین نوسانات شدید در بازدهی اوراق خزانه ۲ ساله نشان‌دهنده هراسِ بازار از نااطمینانی‌های سیاسی و اقتصادی است. این واکنش، عمق نگرانی بازار از اصطکاک میان کاخ سفید و فدرال رزرو را نشان می‌دهد.
استراتژی سکوت و انضباط کلامی
گزارش تحلیلی رویترز حاکی است که استراتژی وارش برای محدود کردن فضای خبری، شامل بیانیه‌ای بسیار کوتاه (۱۳۰ کلمه) و کنفرانسی سریع (۲۲ دقیقه) بود. او با این کار، عملا به خبرنگاران فرصتی برای مانور روی حواشی سیاسی نداد و اجازه نداد ادبیات تهاجمی رئیس‌جمهور، دستور کار جلسه را تغییر دهد.
بر این اساس، این سبک مدیریتی، سلاحی قدرتمند در دست رئیس بانک مرکزی بود تا با سکوت تعمدی، قدرت خود را به رخ بکشد. در واقع، وارش با حذف حواشی، تمرکز را تنها بر داده‌های تورمی متمرکز کرد.
بن‌بست تورم و واقعیت‌های سخت
با وجود این، تضاد در نمودار نقطه‌ای سیاست‌گذاران برای سال‌های آینده، نشان می‌دهد که در بدنه فدرال رزرو نیز بحث‌های جدی وجود دارد. وال‌استریت‌ژورنال ضمن اشاره به این مسئله، از این حقیقت نیز پرده برمی‌دارد که وارش باید در حالی این کشتی را هدایت کند که همزمان با تورمِ چسبنده، با بیکاری ۴ درصدی دست و پنجه نرم می‌کند.
این دوگانگی سیاست‌گذاری، فدرال رزرو را در وضعیتی قرار داده که باید بین رشد اقتصادی کوتاه‌مدت و ثبات بلندمدت پولی یکی را انتخاب کند، و این در شرایطی است که فشار‌های دولت ترامپ برای تحریک اقتصاد، این مسیر را بیش از پیش ناهموار کرده است.
با نگاهی به عملکرد کوین وارش می‌توان نتیجه گرفت که فدرال رزرو در دوره سکانداری او نیز قصد ندارد به ابزاری در دستان سیاستمداران تبدیل شود. هرچند این نبرد هزینه‌های سنگینی برای بازار‌ها به همراه داشته، اما استقلال بانک مرکزی را به عنوان سنگرِ ثبات اقتصادی حفظ کرده است. در همین حال انتظار می‌رود با نزدیک‌تر شدن به فشار‌های انتخاباتی، این تنش‌ها میان نهاد پولی و کاخ سفید به نقطه اوج خود برسد.
نظرات کاربران