ابرهای اسیدی زهره شاید آن‌قدرها هم برای مولکول‌های سازنده حیات مرگبار نباشند؛ پژوهش جدید دانشمندان MIT نشان می‌دهد پپتیدها می‌توانند هفته‌ها در محیطی شبیه ابرهای زهره پایدار بمانند و حتی شکل مشخصی به خود بگیرند، یافته‌ای که جست‌وجوی حیات در این سیاره را جدی‌تر می‌کند.
به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا ، زهره یکی از خشن‌ترین محیط‌های منظومه شمسی را دارد؛ سطح این سیاره به‌شدت داغ است و ابرهای آن از قطرات اسید سولفوریک تشکیل شده‌اند، با این حال، پژوهشگران مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) اکنون شواهدی پیدا کرده‌اند که نشان می‌دهد بعضی مولکول‌های پیچیده‌ای که می‌توانند در شکل‌گیری حیات نقش داشته باشند، شاید بتوانند در ابرهای اسیدی زهره دوام بیاورند.
موضوع این پژوهش، «پپتیدها» هستند؛ زنجیره‌های کوتاهی از اسیدهای آمینه که می‌توان آنها را همچون رشته‌هایی از قطعات سازنده در نظر گرفت. پپتیدها در ساخت پروتئین‌ها نقش دارند و پروتئین‌ها نیز از مهم‌ترین مولکول‌های بدن موجودات زنده هستند.
دانشمندان پیش‌تر تصور می‌کردند محیط بسیار اسیدی زهره این مولکول‌ها را به‌سرعت از بین می‌برد، اما آزمایش‌های جدید نشان داد سه نوع پپتید می‌توانند در محلولی متشکل از حدود ۹۸ درصد اسید سولفوریک، برای هفته‌ها پایدار بمانند.
نکته مهم‌تر این است که این مولکول‌ها فقط سالم باقی نماندند، بلکه شکل مشخصی نیز پیدا کردند. پژوهشگران مشاهده کردند پپتیدها در اسید سولفوریک به ساختاری حلقه‌مانند تبدیل می‌شوند که «حلقه امگا» نام دارد. شکل یک مولکول اهمیت زیادی دارد، زیرا مولکول‌های زیستی برای انجام بسیاری از فعالیت‌های خود باید شکل مشخصی داشته باشند.
یکی از دلایل پایداری این پپتیدها ممکن است به کمبود آب در ابرهای بسیار اسیدی زهره مربوط باشد. اسید سولفوریک غلیظ موجود در این محیط، آب بسیار کمی دارد و همین مسئله می‌تواند مانع از واکنش‌هایی شود که بیشتر، پیوندهای میان اجزای پپتید را می‌شکنند.
این یافته به‌تنهایی به معنای کشف حیات در زهره نیست. دانشمندان هنوز هیچ موجود زنده‌ای در این سیاره پیدا نکرده‌اند و حتی نمی‌دانند چنین مولکول‌هایی در ابرهای زهره واقعا به فعالیت زیستی می‌پردازند یا نه. اهمیت پژوهش جدید در این است که نشان می‌دهد محیط اسیدی زهره لزوما آن‌قدر نامناسب نیست که تمام مولکول‌های پیچیده مرتبط با حیات را از بین ببرد.
ابرهای زهره در ارتفاعی حدود ۴۸ تا ۶۴ کیلومتری سطح سیاره قرار دارند و دما و فشار در بخشی از این محدوده بسیار ملایم‌تر از سطح زهره است. به همین دلیل، برخی دانشمندان سال‌هاست این بخش از سیاره را برای جست‌وجوی نشانه‌های احتمالی حیات بررسی می‌کنند.
سارا سیگر، استاد علوم سیاره‌ای MIT و از نویسندگان ارشد این پژوهش، معتقد است این نتایج دامنه جست‌وجوی حیات در جهان را گسترده‌تر می‌کند. اگر مولکول‌های پیچیده بتوانند در محیطی مانند ابرهای زهره پایدار بمانند، دانشمندان دیگر نمی‌توانند تنها به دنبال سیاراتی شبیه زمین باشند.
پژوهشگران اکنون قصد دارند مولکول‌های بزرگ‌تر و پیچیده‌تری را در شرایط مشابه آزمایش کنند. شاید پاسخ یکی از قدیمی‌ترین پرسش‌های بشر، یعنی اینکه «آیا در جایی غیر از زمین نیز حیات وجود دارد؟»، نه در سیاره‌ای شبیه خانه ما، بلکه در محیطی بسیار متفاوت و حتی در میان ابرهای اسیدی زهره پنهان شده باشد.
نظرات کاربران