به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، رئیس هیئت‌مدیره انجمن لوازم خانگی ایران اعلام کرد حدود ۹۵ درصد نیاز بازار داخلی در این صنعت را تولیدکنندگان داخلی تأمین می‌کنند. در کنار این رقم، فعالان همین صنعت سالانه بیش از ۱ میلیارد دلار ارز دریافت می‌کنند. کنار هم قرار گرفتن این دو عدد، یک پرسش اصلی را برای خانوارها پیش می‌کشد: اگر کالا در داخل ساخته می‌شود، قیمت آن تا چه اندازه به دلار وابسته است؟
اهمیت این پرسش برای مصرف‌کننده روشن است. یخچال، ماشین لباسشویی و کولر جزو خریدهای بزرگ و کم‌تکرار خانوارها هستند. اگر بخش مهمی از هزینه تولید این کالاها به ارز گره خورده باشد، هر تغییر در نرخ ارز دیر یا زود به برچسب قیمت آن‌ها در فروشگاه هم می‌رسد.
دو عدد در برابر هم
برای ملموس‌کردن رقم ۱ میلیارد دلار، کافی است آن را بر روزهای سال تقسیم کنیم. حاصل، به‌طور میانگین حدود ۲ میلیون و ۷۰۰ هزار دلار در هر روز است. این رقم نشان می‌دهد صنعتی که خود را تقریباً خودکفا معرفی می‌کند، همچنان یکی از متقاضیان ثابت ارز در اقتصاد کشور است.
کارشناسان صنعت میان «سهم تولید داخل از بازار» و «عمق ساخت داخل» تفاوت می‌گذارند. سهم بازار یعنی چه درصدی از کالاهای فروخته‌شده در کارخانه‌های داخلی مونتاژ یا تولید شده‌اند. عمق ساخت یعنی چه بخشی از ارزش هر دستگاه، از مواد اولیه تا قطعات کلیدی، واقعاً در داخل ساخته می‌شود. یک محصول می‌تواند در ایران تولید شود و همچنان به کمپرسور، برد الکترونیکی یا ورق وارداتی نیاز داشته باشد.
پیامد برای بازار و خریدار
داده‌های اعلام‌شده به‌تنهایی سهم هر یک از این اقلام را در مصرف ارز مشخص نمی‌کند. با این حال، نیاز ارزی سالانه بالای ۱ میلیارد دلار نشان می‌دهد زنجیره تأمین این صنعت هنوز پیوند محکمی با بازار ارز دارد. برای خریدار، این یعنی قیمت لوازم خانگی ساخت داخل را نمی‌توان کاملاً مستقل از نوسان دلار دانست.
در سطح کلان‌تر، این بحث به تخصیص منابع ارزی محدود کشور مربوط است. هر دلاری که به یک صنعت می‌رسد، از سهم بخش‌های دیگر کم می‌کند. شفافیت درباره سهم واقعی ساخت داخل و مصرف دقیق این ارز، می‌تواند داوری سیاست‌گذار و مصرف‌کننده درباره کارایی این صنعت را دقیق‌تر کند.
نظرات کاربران