به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز، شرکت‌های بزرگ فناوری در کمتر از ۱ سال گذشته تا ۳۰۰ میلیارد دلار ضمانت مالی ارائه کرده‌اند. این ضمانت‌ها پشتوانه وام‌هایی است که برای ساخت مراکز داده و خرید تراشه‌های پروژه‌های هوش مصنوعی گرفته می‌شود. بخش بزرگی از این تعهدها در ترازنامه اصلی شرکت‌ها به‌عنوان بدهی ثبت نمی‌شود.
اهمیت این خبر در همین نکته است. سرمایه‌گذاران برای سنجش سلامت یک شرکت معمولاً به بدهی‌های ثبت‌شده آن نگاه می‌کنند. ضمانت اما تعهدی مشروط است؛ یعنی اگر پروژه نتواند وامش را بازپرداخت کند، شرکت ضامن باید هزینه را بپردازد. بنابراین بخشی از ریسک رونق هوش مصنوعی در جایی قرار گرفته که کمتر دیده می‌شود.
۳۰۰ میلیارد دلار یعنی چه؟
برای ملموس‌شدن این رقم، ۳۰۰ میلیارد دلار در کمتر از ۱ سال یعنی به‌طور میانگین روزانه بیش از ۸۰۰ میلیون دلار تعهد تازه. این رقم با تولید ناخالص داخلی سالانه برخی اقتصادهای متوسط جهان هم‌تراز است. این پول صرف ساختمان‌های عظیم پر از سرور، سامانه‌های خنک‌کننده و تراشه‌های گران‌قیمت پردازش می‌شود.
ساختار این تأمین مالی نیز اهمیت دارد. در بسیاری از این قراردادها، یک شرکت جداگانه مرکز داده را می‌سازد و وام می‌گیرد. شرکت بزرگ فناوری در نقش مستأجر یا خریدار ظرفیت، بازپرداخت را تضمین می‌کند. نتیجه این است که بدهی در دفاتر شرکت سازنده ثبت می‌شود، اما ریسک نهایی بر دوش ضامن باقی می‌ماند.
کشمکش خوش‌بینی و احتیاط
در یک سوی این معادله، شرکت‌های فناوری قرار دارند که هوش مصنوعی را موتور رشد سال‌های آینده می‌دانند. آن‌ها برای عقب‌نماندن از رقبا، ساخت زیرساخت را با سرعت پیش می‌برند. در سوی دیگر، بخشی از تحلیلگران پرسش مهمی مطرح می‌کنند: آیا درآمد حاصل از هوش مصنوعی با این سرعت هزینه‌ها رشد خواهد کرد؟ اگر پاسخ منفی باشد، این ضمانت‌ها می‌توانند به بدهی واقعی تبدیل شوند.
این ماجرا فقط به سهام شرکت‌های فناوری محدود نمی‌ماند. سهام این شرکت‌ها وزن بزرگی در شاخص‌های بورس آمریکا دارد. هر تغییر در نگاه سرمایه‌گذاران به این بخش می‌تواند بر میزان ریسک‌پذیری کل بازارها اثر بگذارد. در دوره‌هایی که نگرانی از ریسک افزایش می‌یابد، داده‌های تاریخی نشان می‌دهد بخشی از سرمایه به سمت دارایی‌های امن‌تر مانند طلا و اوراق دولتی حرکت می‌کند.
پیشینه یک رقابت پرهزینه
از زمان فراگیرشدن ابزارهای هوش مصنوعی مولد، رقابت شرکت‌های بزرگ فناوری بر سر ظرفیت پردازش شدت گرفته است. این رقابت تقاضا برای تراشه‌های پیشرفته و برق را به‌شکل چشمگیری بالا برده است. گزارش تازه نشان می‌دهد بخشی از هزینه این رقابت، نه از جیب شرکت‌ها، بلکه با اتکا به اعتبار و امضای آن‌ها تأمین شده است. نحوه مدیریت این تعهدها در ماه‌های آینده، یکی از شاخص‌های سنجش پایداری این رونق خواهد بود.
نظرات کاربران