ما بازتاب چهره‌مان را در عینک سید دیدیم

در حومه جنوبی بیروت، جوانانی که سید شهید حسن نصرالله را می‌شناختند، مستقیم و نه از پشت صفحه‌نمایش به چشمانش نگاه کردند، در راهپیمایی‌ها کنارش گام برداشتند، و زیر منبرش در زمین ورزشی الرایه مشت‌هایشان را بالا بردند، پیش از آنکه خاک سرخ آن به مجتمعی مسکونی بلند بدل شود.

دوران پیش از جنگ تیرماه ۲۰۰۶ [ژوئیه] شباهتی به آنچه پس از آن آمد ندارد؛ بیست سال پیش، سید با آسودگیِ نسبی در حومه گشت می‌زد، مسجد القائم را افتتاح می‌کرد، یا در مراسم فارغ‌التحصیلیِ دانشجویان در مجتمع سیدالشهداء حضور می‌یافت، و شخصاً با صدها فارغ‌التحصیل دست می‌داد.

اینان جوانانی از نسلِ اواخرِ دههٔ هشتاد و اوایلِ دههٔ نودِ میلادی‌اند؛ زنده‌هایشان امروز به چهل‌سالگی رسیده‌اند، و از کسانی‌اند که دورانِ اوج‌گیریِ حزب پس از آزادسازیِ سالِ ۲۰۰۰ را از نزدیک دیدند، و شماری از آنان در جنگِ ۲۰۰۶ جنگیدند؛ پس شاهدِ ساخته‌شدن و ویران‌شدنِ ضاحیه بودند، سپس بازسازیِ دوباره‌اش، پیش از آنکه دشمن بازگردد و بخش‌هایی از آن را در جنگ‌هایِ اخیر ویران کند. این نسل سید را از نزدیک شناخت، پیش از آنکه حضورِ عمومیِ سید به «خبرِ فوری» بر صفحه‌نمایش‌ها بدل شود؛ پس می‌کوشیدند به منبرش و محلِ حضورش در هر فعالیتی که حزب‌الله برگزار می‌کرد و سید در آن حاضر بود، نزدیک شوند. آنان صاحبانِ مشت‌هایِ برافراشته و فریادهایِ بلند در میانِ ساختمان‌هایِ حومهٔ جنوبی بودند، با شعارِ «لبیک یا نصرالله»، و آخرین کسانی بودند که در تظاهراتِ خودجوش از دانشگاه‌ها و دبیرستان‌ها بیرون می‌آمدند و مردم را پشتِ سرِ خود می‌کشاندند.

عاشورا فصلِ نزدیک‌شدن به سید تا آخرین حدِّ ممکن بود

برایِ آنان، عاشورا فصلِ نزدیک‌شدن به سید تا آخرین حدِّ ممکن بود. در آن روزها، تدابیرِ امنیتی در پایین‌ترین سطحِ خود بود، در مقایسه با آنچه در روزهایِ بعد آمد، آنگاه که سید به‌کلی ناپدید شد و دیگر جز «از پشتِ صفحه‌نمایش» حاضر نمی‌شد. سید تمامیِ مجلسِ عاشورایی را حاضر می‌شد و با پایانِ سخنرانی‌اش یا اتمامِ قرائتِ مجلسِ عزا کنار نمی‌کشید، بلکه احیا را تا حلقه‌هایِ سینه‌زنی ادامه می‌داد؛ در آن هنگام، مجتمع تقریباً از مردم خالی می‌شد، و تنها همراهانِ سید که مربعی دورش می‌ساختند باقی می‌ماندند، امری که به جوانان امکان می‌داد به «حلقهٔ تنگ» پیرامونِ سید نزدیک شوند.

این نسل بسیار به سید نزدیک شد، تا آنجا که این جوانان مستقیم به چشمانِ سید می‌نگریستند و بازتابِ تصویرِ خود را بر عینکش می‌دیدند.

برایِ آنان، این واقعیت با گذرِ روزها به خیال بدل شد، اما با دلبستگیِ بیشتری به سید، و به آنچه سید نمایندگی‌اش می‌کرد، همراه شد. این احساس جوانان را در روزِ دهمِ محرم به این وامی‌داشت که بکوشند از هر آنچه حزب می‌کوشید در راهپیمایی سامان دهد فراتر روند؛ چراکه با نیرنگ از موانع می‌گذشتند، و بهانه می‌آوردند که از ساکنانِ ساختمان‌هایِ پیرامونِ زمینِ ورزشی‌اند تا اجازهٔ رسیدن به خاکِ سرخِ زمین را بیابند و منتظرِ سید حسن بمانند تا بارِ دیگر در چشمانش خیره شوند و پیشاپیشِ سخنانش، که در دهمِ هر محرمی که حضور می‌یافت می‌گفت، باشند؛ گویی او تمامِ جامعه را برایِ موقعیتی مشابهِ موقعیتِ کربلا آماده می‌کرد، آنجا که تمامِ شر برایِ محاصره و رویاروییِ با تمامِ خیر گرد آمد.

در آن روزها و شب‌ها در ضاحیه، سید مردم را میانِ دو حد مخیر می‌کرد: «میانِ آقایی و ذلت»، و آشکارا می‌گفت که می‌توانیم برویم و «شب را شتر خود سازیم». این جوانان این سخن را به‌خوبی در دل گرفتند، و در لحظهٔ حقیقتی که سید در آن غایب شد، از ترکِ اردوگاه سر باز زدند، و برخی‌شان به روستایشان در جنوب رفتند، به خانواده‌شان خبر دادند که «بازگشت بعید است، و اگر روستا سقوط کرد، بدانید که شهید شده‌ام»، پس جانش را از دست داد؛ و برخی‌شان با علم و یقین منتظرند که ندایِ «لبیک یا حسین» که پشتِ سرِ سید حسن سر می‌دادند، برایِ پرکردنِ هوا با فریاد نبود، بلکه با مرگِ عزیزتر از زندگیِ خوارانه برابر بود.