به گزارش شبکه اطلاع‌رسانی طلا و ارز و به نقل از کریپتواسلیت، کارکنان کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) روز ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ (۳ مهر ۱۴۰۵) مجموعه‌ای از پرسش و پاسخ‌های تازه منتشر کردند. این متن میان دو نوع توکن مرتبط با استیکینگ اتریوم تفاوت می‌گذارد. این تفاوت برای دارندگان این توکن‌ها اهمیت عملی دارد، زیرا ریسک خروج از سرمایه را آشکارتر می‌کند.
استیکینگ یعنی قفل‌کردن اتریوم در شبکه برای تأیید تراکنش‌ها و دریافت پاداش. توکن‌های «استیکینگ نقدشونده» مانند cbETH صرافی کوین‌بیس و stETH پروتکل لیدو این امکان را می‌دهند که دارنده، توکن را بفروشد؛ در حالی که اتریوم پشتوانه آن همچنان قفل است. به بیان ساده، کاربر یک رسید قابل‌معامله در دست دارد، نه خود اتریوم آزاد.
رسید مالکیت یا توکن پروتکل؟
بر پایه متن منتشرشده، کارکنان این نهاد میان رسیدهایی که صرفاً مالکیت اتریوم استیک‌شده را نشان می‌دهند و توکن‌هایی که خود پروتکل منتشر می‌کند، تمایز مشروط قائل شده‌اند. «مشروط» یعنی نتیجه به ساختار و جزئیات هر توکن بستگی دارد و حکم کلی برای همه صادر نشده است. این تفکیک می‌تواند بر نحوه نظارت و افشای اطلاعات این محصولات در آمریکا اثر بگذارد.
اسناد افشای اطلاعات کوین‌بیس و لیدو نیز همین نکته را تأیید می‌کند. در این اسناد آمده است که قابل‌انتقال بودن توکن، دریافت فوری اتریوم آزاد را تضمین نمی‌کند. فروش توکن با قیمتی برابر با اتریوم پشتوانه نیز تضمین‌شده نیست.
ریسک خروج برای دارنده توکن چیست؟
خروج از استیکینگ در شبکه اتریوم از یک صف انتظار عبور می‌کند. زمانی که تقاضای خروج بالا باشد، این صف طولانی‌تر می‌شود. در چنین شرایطی، کسی که به نقدینگی فوری نیاز دارد، ناچار است توکن را در بازار ثانویه بفروشد و ممکن است قیمت آن کمتر از اتریوم پشتوانه باشد.
این پدیده پیش‌تر نیز دیده شده است. در سال ۲۰۲۲ و هم‌زمان با فشار فروش در بازار کریپتو، قیمت stETH برای مدتی پایین‌تر از اتریوم معامله شد. داده‌ها نشان می‌دهد در دوره‌های پرنوسان، فاصله میان «ارزش اسمی» و «قیمت قابل‌دریافت» می‌تواند برای دارندگان این توکن‌ها هزینه‌ساز باشد.
نظرات کاربران