به گزارش شبکه اطلاعرسانی طلا و ارز و به نقل از فارکسلایو، قیمت نفت روز سهشنبه ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶ (۷ مهر ۱۴۰۵) در کمترین سطح روز بسته شد. نفت برنت با افت حدود ۲٫۵ درصدی به نزدیک ۱۰۳ دلار رسید. نفت وست تگزاس اینترمدیت آمریکا نیز حدود ۳٫۵ درصد کاهش یافت و در حدود ۸۹ دلار ایستاد.
این افت برای مصرفکنندگان اهمیت دارد، زیرا قیمت نفت مستقیماً بر هزینه سوخت، حملونقل و تورم اثر میگذارد. با این حال، برنت همچنان در مسیر ثبت رشد بیش از ۱۰ درصدی در ماه سپتامبر است. این رقم نشان میدهد «صرف ریسک جنگ» هنوز در قیمت نفت باقی است؛ یعنی بخشی از قیمت بهدلیل نگرانی از اختلال احتمالی در عرضه شکل گرفته است.
بازگشت عرضه به بازار
عربستان سعودی بارگیری نفتکشها را از بندر ینبع در دریای سرخ از سر گرفت. این اقدام پس از راهاندازی دوباره خط لوله شرق به غرب انجام شد. دادههای شرکت کپلر نیز نشان میدهد صادرات نفت تولیدکنندگان خاورمیانه در سپتامبر به حدود ۱۶ میلیون بشکه در روز رسید. این رقم بالاترین سطح از آغاز درگیریهای منطقه در اواخر فوریه است.
یکی از مدیران تجاری بازار نفت میگوید هرچه صادرات نفت از خاورمیانه بیشتر شود، قدرت چانهزنی ایران در مذاکره با آمریکا کاهش مییابد. قطر نیز اعلام کرد تلاشهای میانجیگرانهاش برای ایجاد زمینه مشترک میان دو کشور ادامه دارد. در مقابل، دونالد ترامپ گزارشهای مربوط به پیشنهاد کاهش تحریمها و آزادسازی داراییهای ایران را رد کرد.
عرضه تازه از سوی آمریکا
وزارت انرژی آمریکا پیشنهاد عرضه تا ۴۰ میلیون بشکه از ذخایر راهبردی نفت را مطرح کرد. این حجم تقریباً معادل مصرف ۲ روز آمریکاست. البته تجربه قبلی احتیاط را لازم میکند: در ژوئن، از پیشنهاد مشابهی در همین حجم، شرکتها تنها حدود ۵۰۰ هزار بشکه را قرض گرفتند.
نشریه آتلانتیک نیز گزارش داد ترامپ از کاهش تحریمهای روسیه در ازای آزادی زندانیان حمایت میکند. چنین تصمیمی میتواند راه قراردادهای آمریکا برای خرید نفت، گازوئیل و فلزات کمیاب روسیه را باز کند. در بازار گازوئیل، قیمت قراردادهای آتی آمریکا حدود ۲٫۵ درصد بالا رفت، اما قراردادهای اروپایی اندکی کاهش یافت. کاخ سفید از اتحادیه اروپا خواسته است ذخایر اضطراری گازوئیل خود را به بازار عرضه کند.
از این پس، معاملهگران سه عامل را دنبال میکنند: تداوم بهبود صادرات خاورمیانه، میزان استقبال واقعی از نفت ذخایر راهبردی و پیشرفت مذاکرات ایران و آمریکا. برای خریداران، خطر اصلی ورود عرضه تازه همزمان با عادیشدن صادرات است. برای فروشندگان نیز توقف روند بهبود یا شکست مذاکرات، مهمترین ریسک به شمار میرود.















نظرات کاربران