محمدرسول میرزایی در گفت‌وگو با خبرنگار ایمنا در پاسخ به این پرسش که وقتی می‌گوییم شهر هوشمند، مردم معمولا چه چیزی را باید تصور کنند، اظهار کرد: شاید دوربین‌های بیشتر، اپلیکیشن‌های مختلف، حسگرهای خیابانی یا سامانه‌هایی که با چند کلیک خدمات شهری را ارائه می‌کنند، تصور شود، البته همه این‌ها بخشی از شهر هوشمند هستند، اما خودشان به‌تنهایی شهر را هوشمند نمی‌کنند.
وی افزود: اگر بخواهیم خیلی ساده بگوییم، شهر هوشمند یعنی شهر بتواند اطلاعاتی را که هر روز از خیابان‌ها، خودروها، فضای سبز، پسماند، انرژی و خدمات شهری جمع می‌شود کنار هم بگذارد و از آن برای تصمیم‌گیری بهتر استفاده کند.
کارشناس حوزه هوش مصنوعی با بیان اینکه ممکن است شهری ده‌ها سامانه داشته باشد، اما هنوز هوشمند نباشد، گفت: فرض کنید یک سامانه وضعیت مخازن زباله را نشان می‌دهد، یک سامانه موقعیت خودروهای حمل زباله را، سامانه‌ای دیگر ترافیک خیابان‌ها را و سامانه‌ای هم میزان مصرف سوخت خودروها را، بنابراین اگر این اطلاعات جدا از هم باشند، مدیر شهری باید خودش اطلاعات چهار سامانه را بررسی کند و بفهمد چه اتفاقی در حال رخ دادن است.
میرزایی ادامه داد: اگر این اطلاعات با هم ارتباط داشته باشند، می‌توانند به یک تصمیم تبدیل شوند؛ به‌عنوان مثال سیستم تشخیص دهد کدام مخزن زودتر پر می‌شود، نزدیک‌ترین خودروی مناسب کدام است، کدام مسیر ترافیک کمتری دارد و بهترین زمان برای حرکت چه زمانی است. اینجا تفاوت میان داشتن فناوری و استفاده هوشمندانه از فناوری مشخص می‌شود.
دیجیتالی شدن یعنی مثلا به‌جای اینکه شهروند برای یک کار به یک اداره مراجعه و فرم کاغذی پر کند همان کار را اینترنتی انجام دهد که این اتفاق بسیار مهم و مفید است اما هوشمندسازی یک قدم جلوتر می‌رود
وی با اشاره به اینکه منظور از تعامل‌پذیری همین ارتباط میان سامانه‌هاست، بیان کرد: تعامل‌پذیری یعنی سامانه‌های مختلف بتوانند با هم اطلاعات ردوبدل کنند و از اطلاعات یکدیگر سر دربیاورند؛مثل این است که در یک اداره چند نفر کار کنند، اما هرکدام با زبان متفاوتی حرف بزنند. ممکن است همه اطلاعات زیادی داشته باشند، اما تا زمانی که زبان مشترکی پیدا نکنند، همکاری آن‌ها دشوار است.
کارشناس حوزه هوش مصنوعی گفت: سامانه‌های شهری هم به یک زبان مشترک نیاز دارند تا مثلا وقتی یک سیستم می‌گوید خودروی شماره ۱۲، سیستم دیگر دقیق بداند منظور کدام خودرو، در چه مکانی و با چه وضعیتی است.
میرزایی با تاکید بر اینکه وصل کردن سامانه‌ها به یکدیگر نیز کافی نیست، عنوان کرد: فرض کنید دو سامانه به هم وصل شده‌اند، اما یکی اطلاعات مصرف آب را هر ساعت ثبت می‌کند و دیگری فقط یک‌بار در روز. یا یکی اطلاعات مربوط به یک خودرو را با یک کد ثبت کرده و دیگری همان خودرو را با کدی متفاوت می‌شناسد.در این حالت دو سامانه به هم متصل هستند، اما اطلاعات آن‌ها برای تصمیم‌گیری مشترک قابل استفاده نیست، بنابراین شهر هوشمند فقط به اتصال نیاز ندارد؛ اطلاعات باید دقیق، به‌روز، قابل اعتماد و قابل فهم برای سامانه‌های مختلف باشد.
وی در پاسخ به اینکه این موضوع چه تفاوتی با دیجیتالی شدن دارد،گفت: دیجیتالی شدن یعنی مثلا به‌جای اینکه شهروند برای یک کار به یک اداره مراجعه کند و فرم کاغذی پر کند، همان کار را اینترنتی انجام دهد؛ این اتفاق بسیار مهم و مفید است، اما هوشمندسازی یک قدم جلوتر می‌رود؛ در هوشمندسازی اطلاعاتی که در بخش‌های مختلف شهر تولید می‌شود به یکدیگر مرتبط می‌شوند تا تصمیم بهتری گرفته شود.
کارشناس حوزه هوش مصنوعی خاطرنشان کرد: به‌عنوان مثال در فضای سبز، هوشمندسازی فقط این نیست که آبیاری یک پارک با تایمر انجام شود؛ اگر سامانه بتواند اطلاعات رطوبت خاک، دمای هوا، پیش‌بینی بارندگی، میزان آب مصرف‌شده و وضعیت گیاهان را هم‌زمان بررسی کند، می‌تواند تشخیص دهد کدام بخش پارک واقعا به آب نیاز دارد و کدام بخش هنوز رطوبت کافی دارد.
نظرات کاربران